Alfa Romeo Spider - Brera bez dachu

Mianem "Spider" Alfa Romeo określa swoje kabriolety od 1966r. Z krótkimi przerwami auto o takiej nazwie produkowane jest do dziś. Najnowsza, szósta generacja bazuje na modelu Brera

Spider VI seria 939

Obecny Spider ujrzał światło dzienne na salonie samochodowym w Genewie w 2006 r. W tym samym roku rozpoczęła się też jego produkcja w zakładzie Pininfariny w San Giorgio Canavese. Dwumiejscowy roadster posiada tę samą płytę podłogową, co Brera. Takie same są także: układ jezdny, silniki oraz konsola centralna.

Początkowo gamę jednostek napędowych stanowiły dwa silniki benzynowe: 2.2 JTS/185 KM i 3.2 JTS V6/260 KM. Pierwsza jednostka współpracuje z 6-biegowa ręczna przekładnią lub "automatem" Selespeed. Mocniejszym motor także jest sprzężony z 6-biegowym "manualem", a w wersji z napędem na 4 koła Q4, z automatyczną skrzynią Q-Tronic. W 2007 r. do oferty dołączyła jednostka wysokoprężna 2.4 JDTM o mocy od 200 do 210 koni, połączony z tymi samymi przekładniami, co 3.2.

Przestronność/praktyczność
Podróż odbywa się na obszernych fotelach zapewniających komfort i solidne podparcie z boku. Podczas szybkiej jazdy pasażerowie narażeni są na huragan w kabinie. No, chyba że zasuną szyby i ustawią z tyłu windschott. Przydatność na co dzień jest niewielka, zwłaszcza że bagażnik roadstera ma pojemność aut segmentu B.

Osiągi/prowadzenie
Pod względem dynamiki Spider nie jest klasowym rekordzistą, ale 260-konny silnik pozwala na sporą dawkę szaleństwa. „Setkę” na liczniku mamy po 7,3 s. Uzyskanie dobrych przyspieszeń w Alfie możliwe jest przy wykorzystaniu górnego zakresu prędkości obrotowych. Napęd 4x4 wykorzystuje dyferencjał Torsen. Standardowo na tylne koła przekazywane jest 57 procent momentu, a maksymalnie do tylnych kół dociera 69 procent momentu obrotowego. Wysoka masa samochodu sprawia, że prowadzenie nie jest poręczne, a na zakrętach Spider okazuje się nadsterowny. Skuteczność hamulców dobra, choć konkurenci potrafią hamować znacznie lepiej. 

Spider V seria 919

Piąta generacja to z kolei bliżniak modelu GTV, tylko dwumiejscowy i ze składanym, materiałowym dachem. Obie wersje zadebiutowały w Genewie w 1995 r. Autorem ich projektu jest Pininfarina. Ich znakami charakterystycznymi są: małe, osobne reflektory oraz krótki i zcięty tył ze światłami umieszczonymi na całej szerokości. Początkowo produkcja odbywała się w fabryce Alfy w Arese, do 2000 r. Wtedy wytwarzanie przeniesiono do zakładu Pininfariny w Turynie.

Samochód zbudowano na zmodyfikowanej płycie podłogowej Fiata Tipo. Do napędu służyły następujące silniki benzynowe: 1.8 TwinSpark/144 KM, 2.0 TwinSpark/150 KM, 2.0 JTS/165 KM, 2.0 V6 Turbo/202 KM, 3.0 V6 12V/192 KM, 3.0 V6 24V/220 KM i 3.2 V6/240 KM. Napęd na przód przekazywany był poprzez 5- lub 6-stopniowa ręczna skrzynię biegów.

Faceliftingi

W 1998 r. Spider doczekał się pierwszego faceliftingu. Zmieniono zderzaki, dołożono więcej chromowanych lementów oraz delikatnie zmodyfikowano wnętrze. Drugi lifting miał imejsce w 2003 r. Auo otrzymało nowy kształt grilla marki, a tablica rejestracyjna powędrowała na bok zderzaka. Zmianie uległo także podświetlenie wskażników, z zielonego na czerwone.

Spider IV-I

Alfa Romeo Spider w swej klasycznej, niemal niezmienionej formie produkowana była przez blisko 30 lat. Na początku lat 60. Alfa Romeo zakończyła produkcję modelu Giulietta Spider. Zaczęto więc rozglądać się za jego następcą. Na bazie Giulii powstał nowy sportowy pojazd. Po raz pierwszy auto pokazano podczas samochodowego salonu w Genewie w marcu 1966 roku. Po konkursie ogłoszonym przez firmę otrzymało nazwę Duetto. Samochód wyposażono w silnik o pojemności 1570 ccm i mocy 110 KM. Był to także ostatni pojazd, który osobiście zaprojektował słynny włoski stylista Battista Pinin Farina. Dwa miesiące po genewskiej premierze Duetto załadowano na pokład transatlantyckiego liniowca Raffaello, aby zaprezentować go w USA.

Sposób na sukces – kariera filmowa

Nowy pojazd szybko zdobył ogromną popularność. Stało się tak za sprawą filmu „Absolwent”. Włoskim Duetto jeździł główny bohater, którego grał Dustin Hoffman. Na rynku północnoamerykańskim używano także drugiej nazwy dla tego auta, Graduate, od oryginalnego tytułu filmu.
W tym sezonie pojawił się także następca Duetto – Spider 1750 Veloce. Był niemal identyczny, wzrosła tylko pojemność silnika do 1779 ccm. Ta jednostka osiągała moc 114 KM, co gwarantowało uzyskanie maksymalnej prędkości blisko 190 km/h.

Sylwetka auta nadal pozostała charakterystycznie zaokrąglona z przodu i tyłu.

We Włoszech nazywano ją „osso di seppia”. To określenie brało się od owalnego kształtu wewnętrznej muszli mątwy. Modyfikacje dotyczyły zawieszenia, hamulców i elektryki wozu. Bardziej zauważalne było przeniesienie lusterka wstecznego z przedniego lewego błotnika na drzwi.

Nowy pojazd, tak jak i poprzednik, znakomicie sprzedawał się w USA.

Ze względu jednak na zaostrzone amerykańskie normy zanieczyszczeń powietrza auta na tamtejszy rynek wyposażano w mechaniczny wtrysk paliwa Spica. Europejskim musiały wystarczyć dwa gaźniki Webera.

W roku 1969 dla młodych klientów Alfa Romeo przygotowała Spidera 1300 Junior. Miał on silnik
o pojemności 1290 ccm i mocy 88 KM. Auto rozpędzało się do 168 km/h.

Rok 1969 przyniósł pierwsze poważniejsze zmiany w wyglądzie Spidera.

Na turyńskim salonie samochodowym zaprezentowano auto, w którym tylna część karoserii nie była zaokrąglona, ale ostro obcięta. Ten model nazwano „coda tronca”, czyli ucięty ogon. Modyfikacja skróciła pojazd do 4,12 m (poprzednio 4,25 m).

Nowe Spidery 1300 Junior i 1750 Veloce miał również bardziej pochyloną szybę przednią oraz małe boczne znajdujące się tuż za nią. Zmodyfikowano także zderzaki, grill oraz kilka innych drobnych elementów.
Kolejnym modelem był Spider 2000 Veloce wprowadzony na rynek w 1971 roku. Ten pojazd wyposażono w jednostkę napędową o pojemności 1962 ccm, która w zależności od przygotowania uzyskiwała moc od 128 do 131 KM. Rok później pojawił się 1600 Junior z silnikiem  1570 ccm (110 KM).

Klasyczna forma nigdy się nie starzeje

Druga generacja Spidera pozostała niezmieniona aż do roku 1983. Wtedy to przeprowadzono face lifting tego auta. Na przednim, zintegrowanym z grillem i światłami kierunkowskazów zderzaku pojawiła się czarna guma. Znalazła się ona także z tyłu na niewielkim spoilerze. We wnętrzu pojazdu zamontowano czarną, matową, trójramienną kierownicę.

Model Quadrifoglio Verde (czterolistna koniczyna) pojawił się w roku 1986. Mechanicznie był on podobny do wcześniejszych pojazdów. Dodatkowo można było zamówić zdejmowany sztywny hardtop.

Klasyczny Spider produkowano do roku 1994. Potem pojawił się kolejny samochód pod tą nazwą. Przypominał on jednak nową Alfę Romeo GTV z odciętym dachem.