Dacia Duster: czyli - daleko od szosy

Duster jest dobrym kompromisem pomiędzy terenówką, a samochodem osobowym. Świetnie sprawdza się jako samochód uniwersalny, którym można zawieźć dzieci do szkoły, a także wybrać się na niedzielną wycieczkę z dala od cywilizacji

Ponieważ Dacię sprawdziliśmy już niemal we wszystkich warunkach (jeździliśmy w terenie, w dalekie podróże i po zakorkowanym mieście), przyszedł czas na podsumowanie i ocenę testowanego egzemplarza. Był to model z silnikiem Diesla 1.5 dCi o mocy 109 KM. Przeprowadziliśmy więc badanie podzespołów mechanicznych, odwiedzając stację kontroli pojazdów.

Duster przeszedł tam solidną ścieżkę kontrolną, a na potwierdzenie wizyty otrzymał wydruk z komputera. Na stacji, gdzie dokonuje się przeglądów rejestracyjnych, diagności nie znają taryfy ulgowej i niezwykle skrupulatnie podchodzą do swoich zadań. Sprawdzian zaczęliśmy od ważenia. Masa zatankowanego auta to 1471 kg, czyli sporo więcej od deklarowanych przez producenta 1294 kg. Przekłada się to na zmniejszenie realnej ładowności.

A Duster może holować przyczepę o masie zaledwie 1,5 t. To drobny minus, który jednak większości użytkownikom w niczym nie przeszkodzi. W następnej kolejności kontroli poddaliśmy ustawienie kół, czyli parametru, który określa stopień w jaki auto „ściąga w bok”. Uzyskaliśmy bardzo dobre wyniki (oś przednia – 0,5 m/km, tylna +4,0 m/km), szczególnie zważywszy, że Duster nie był lekko traktowany. Zresztą podobnie wypadły kolejne sprawdziany.

>>> Dacia Duster 1.5 DCI: teren jej nie straszny

W kontroli zawieszenia stopień przylegania koła (czyli badanie zużycia amortyzatorów) to w przypadku osi przedniej 68/71 proc. (lewa/prawa) i 69/67 proc. na osi tylnej. Jeśli weźmiemy pod uwagę fakt, że skuteczność fabrycznie nowych amortyzatorów to około 80 proc., rezultat okazuje się pozytywny. Kontrola hamulców obejmowała opory toczenia, maksymalną siłę hamowania i skuteczność. Wynik to 75 proc. dla osi przedniej i 68 proc. dla tylnej – znów zupełnie przyzwoicie.

W podobnym tonie brzmiała też odpowiedź naszego speca, który jak zawsze w mało wylewny sposób stwierdził, że „jest całkiem nieźle”. Korzystając z wizyty w stacji, podnieśliśmy Dustera i zajrzeliśmy pod podwozie. Solidna, metalowa osłona o grubości około 3 mm skutecznie zabezpiecza newralgiczne punkty, jakimi są miska olejowa silnika i skrzynia biegów. Okazało się, że w czasie terenowych wypadów na poligony, jak i w góry Maramureszu, nawet jeżdżąc po głębokich koleinach i wystających kamieniach, nie uszkodziliśmy w samochodzie dosłownie niczego.

Nienaruszone zostały także gumowe osłony przegubów napędowych, które wydają się narażone na uszkodzenia. Cały okazał się także układ wydechowy i zderzaki. Świadczy to o tym, że płyta podwoziowa została zaprojektowana w przemyślany sposób, a newralgiczne elementy schowano tak, by przetrwały. Wydaje się, że konstruktorzy Dacii wykorzystali swoje bogate doświadczenia zdobyte na trudnych, rumuńskich drogach. W końcu o wiele starsze modele poruszają się tam nawet w najmniej przewidywalnych miejscach – to o czymś świadczy.

Skoro jesteśmy przy starszych rocznikach, które jeszcze przypominały licencyjne Renault 12 i produkowane były w modernizowanych wersjach od 1969 r., to należy podkreślić, że obecna jakość rumuńskiego producenta nie ma nic wspólnego z tymi pojazdami. Mimo że Duster jest samochodem tanim i zauważalne są oszczędności w procesie produkcyjnym, to dotyczą one głównie zastosowanych rozwiązań czy po prostu tańszych materiałów. Jednak montaż i użytkowanie tychże w niczym nie przeszkadza.