Ford Capri

Na bazie oszałamiającego sukcesu rynkowego amerykańskiego Forda Mustanga wkrótce narodził się jego mniejszy, europejski odpowiednik - Capri.

Po sukcesie Forda Mustanga w Stanach Zjednoczonych amerykański gigant motoryzacyjny chciał nim podbić także Europę. Duża reklama, jak również ważna rola w filmie Claude’a Lelouche’a „Mężczyzna i kobieta”, w którym Jean-Louis Trintignanta wozi tym autem Anouk Aimée, a także startuje nim w Rajdzie Monte Carlo, nie przyniosły spodziewanego wyniku rynkowego. Mustang był dla Europejczyka za drogi, a zwłaszcza jego eksploatacja.

Postanowiono więc przygotować nowy, oszczędniejszy model samochodu sportowego. Ten projekt otrzymał nazwę Colt. Nad jego realizacją rozpoczęła w 1965 roku prace grupa brytyjskich konstruktorów pod kierownictwem Johna Hitchmana.

Po dwóch latach auto było gotowe. Okazało się jednak, że nazwa Colt została już zarejestrowana przez Mitsubishi. Z tej przyczyny po raz kolejny w dziejach Forda pojawił się Capri.

W latach 1961-1964 produkowano słabo się sprzedający (zaledwie 19 tys. egzemplarzy) model Classic, a oznaczenie Consul Capri oznaczało wersję coupé tego pojazdu.

Samochód, który zawsze sobie obiecywałeś

Pierwszy publiczny pokaz nowego samochodu Forda odbył się 21 stycznia 1969 roku w Bonn. Zaprezentowano go też niewielkiej grupie dziennikarzy na Cyprze. Wprowadzono jednak embargo na wszelkie informacje o nim aż do 24 stycznia 1969. Wtedy na Brussels Motor Show odbyła się oficjalna premiera. Ford Capri z miejsca stał się ogromną sensacją.

Produkcja ruszyła jednocześnie w dwóch europejskich filiach amerykańskiego koncernu – w Dagenham
w Anglii oraz w Kolonii w Niemczech. W ciągu niespełna 2 lat wyprodukowały one blisko 600 tys. Capri.
W Wielkiej Brytanii było one reklamowane pod hasłem „The car you always promised yourself” (samochód, który zawsze sobie obiecywałeś).

Nadwozie nowego, sportowego auta wyróżniało się znakomitą linią. Dobrze wyprofilowane fotele przednie zapewniające właściwą pozycję kierowcy, koło kierownicy ustawione pod kątem oraz krótka dźwignia zmiany biegów dawały ogromną przyjemność z prowadzenia tego pojazdu. Niestety, podróżujący na tylnych miejscach nie udczuwali tego tak samo. Po prostu nie mieli zbyt dużo miejsca. Ograniczała je nisko opadająca linia dachu nadwozia.

Ford Capri wyróżniał się także wielością odmian. W swoim czasie był jedynym samochodem, w którym stosowano aż 13 wersji silników oraz 11 wariantów wyposażenia. Przy tym model nadwozia był tylko jeden. Patrząc na Capri, nie wiadomo było, jaki to model, co kryje się pod maską i we wnętrzu pojazdu. Nie można było rozpoznać, gdzie go wyprodukowano w Dagenham czy w Kolonii.

Rzędowy czy widlasty,to zależy od producenta

Modele produkowane w Wielkiej Brytanii od niemieckich różniły się przede wszystkim silnikami. Początkowo w Anglii do wyboru były rzędowe silniki Kent 1300 i 1600, oba dostępne także we wzmocnionej wersji GT. Pojazdy z Kolonii do wyboru miały jednostki V4, stosowane wcześniej w modelu Taunus: 1300, 1500, 1700, oraz silnik V6 2000 GT.

W roku 1970 w ofercie pojawił się 3000 GT V6, ale to auto nie cieszyło się zbytnią popularnością.
W pierwszej generacji jednostek napędowych było jeszcze kilka. W lutym 1974 roku na rynku pokazała się druga wersja Forda Capri. Zmianom uległy przede wszystkim przednia część nadwozia oraz bagażnik, który otrzymał teraz trzecie drzwi, dzięki czemu jego pojemność wzrosła blisko dwukrotnie, do 430 l. Nowy model stracił nieco ze swego sportowego wyglądu. 4 lata później pojawił się Capri trzeciej generacji. Ten pojazd najłatwiej rozpoznać po podwójnych reflektorach przednich (wcześniej stosowanych tylko w wersji 3000 GLX) oraz po czarnym, tylnym spoilerze.