Ford serii F: pikap dla farmera

Wiele generacji, niezliczone warianty ładowności, wyposażenia, układów przeniesienia napędu i silników. To tylko niektóre składniki sukcesu, któremu na imię fordowska seria F

Początek XX w. w kraju za oceanem wyglądał inaczej niż w Europie. Tu ludzie bawili się drogimi automobilami, natomiast tam – rozpaczliwie szukali środka transportu mogącego podołać  przewożeniu ludzi i towarów kiepskimi traktami pomiędzy farmami.

Dlatego w pierwszej kolejności starano się wykorzystać napęd wszystkich kół w ciężarówkach. Kluczową rolę w zmotoryzowaniu Ameryki odegrał oczywiście model T Forda. Oficjalnie wszystkie sprzedawane auta miały jedynie tylny napęd, ale sporo z nich zostało przerobionych na wersje 4x4 – jeden z bardziej znanych warsztatów prowadził Livingood. Powróćmy jednak do półciężarówek Forda – najpierw w ofercie znalazła się uproszczona odmiana TT (truck) zbudowana jako wersja dostawcza Forda T.

W 1925 r. zadebiutował zaś klasyczny, bardzo elegancki pikap. Po zakończeniu ery „T” powstawały również ciężarowe odmiany modeli A czy B, ale prawdziwy przełom nastąpił w 1948 r. Zupełnie nowa, powojenna linia pojazdów bardzo szybko zdobyła uznanie. Pod maską znaleźć można było typowo amerykańskie silniki – rzędowe, 6-cylindrowe lub V8 (moce od 95 do 155 KM). W stosunku do poprzednika obiecywały dużo lepszą ekonomikę. Pomimo licznych modernizacji (m.in. duży lifting w 1951 r.) następny Ford F na rynek trafił już po 5 latach.

>>> Zobacz galerię kultowego pikapa Forda

Warto zaznaczyć, że kolejne generacje następowały po sobie dość szybko, a mimo to w międzyczasie wprowadzano liczne udoskonalenia. To zaleta masowej produkcji – pewne elementy (np. w tłoczniach) i tak trzeba wymieniać. Z drugiej strony wytwarzaniem auta zajmowało się tyle fabryk, że raczej nie wszędzie jednocześnie wprowadzano zmiany.

W drugiej serii zadebiutował silnik V8 z górnozaworowym rozrządem. Zaproponowano dwa rozstawy osi (110 lub 118 cali), zaś dłuższe resory (przednie i tylne) służyć miały poprawie komfortu jazdy. Od 1948 r. do 1959 r. nabywcy Fordów F skazani byli na tylny napęd. Komu to nie wystarczało, trafiał do firmy Marmon-Herrington, która oferowała przeróbkę auta na 4x4. W końcu lat 50., podobnie jak większość amerykańskich producentów pikapów, Ford wprowadził fabryczną odmianę 4x4.

Również kolejna, czwarta już generacja wprowadziła małą rewolucję techniczną – wersje tylnonapędowe pozbyły się sztywnego mostu na przedniej osi, na rzecz niezależnej, sprytnej konstrukcji.  Oznaczało to również zmianę resorów na sprężyny śrubowe. W tym samym okresie Ford zaproponował nieco zmodyfikowaną odmianę przystosowaną do montażu debiutujących wtedy na rynku kempingowych nadstawek. W 1962 r. wprowadzono mocniejszą skrzynię automatyczną Cruise-O-Matic.

Lata 70. to początek dużych sukcesów sprzedażowych serii F. Rok po wprowadzeniu przedłużonej kabiny (czyli w 1975 r.) Ford osiągnął wynik 663 tys. aut wydanych klientom. W 1977 r. auto zyskało zaszczytny tytuł najlepiej sprzedającego się „pełnowymiarowego” pikapa, zaś w 1978 r. padł kolejny rekord sprzedaży – nabywców znalazły 864 tys. auta. W 1982 r. fordowska seria F została najlepiej sprzedającym się samochodem (wszystkich klas) na rynku USA!