Honda Accord

Accord to najpopularniejszy, obok Civica, model japońskiego producenta. Jest to uznany i solidny przedstawiciel klasy średniej. Obecnie w sprzedaży występuje już ósma generacja pojazdu w odmianach: sedan oraz kombi.

Accord VIII

Najnowsza generacja Hondy Accord wydoroślała i prezentuje się bardziej okazale od poprzednika. Agresywnie zarysowane kształty, muskularne błotniki i liczne chromy nadają autu charakteru i dynamizmu. Niektórym przeszkadza trochę przyciężki tył, ale to kwestia gustu. Jednogłośnie na plus można zaliczyć stylistykę odmiany kombi, nazwana Tourer. Wnętrze jest wykonane z materiałów wysokiej jakości.

Ergonomia i czytelność wskaźników również stoją na najwyższym poziomie, ale to coś do czego Honda zdążyła nas już przyzwyczaić. Accord zbiera także bardzo dobre oceny za właściwości trakcyjne. Niższy środek ciężkości, większy rozstaw kół, całkowicie nowe, sztywne zawieszenie z progresywnymi amortyzatorami oraz większa sztywność nadwozia powodują, iż Accord jeszcze precyzyjniej wypełnia polecenia kierowcy. Prowadzenie jest pewniejsze, a przechyły nadwozia dużo mniejsze.

Podstawowym silnikiem nowego modelu jest zmodyfikowana, 156-konna, benzynowa jednostka 2.0 i-VTEC, której moc w zupełności wystarczy do dynamicznego podróżowania, pierwszą „setkę” auto osiąga po 9,4 s. Osoby, które pierwszy raz stykają się z silnikami Hondy, będą się musiały przyzwyczaić do korzystania z wyższych zakresów obrotów. Auto cechuje również akceptowalny apetyt na paliwo. Jeśli ktoś jest bardzo oszczędny, polecamy, debiutującą w gamie, drugą generację turbodiesla 2.2 i-DTEC/150 KM i 350 Nm. Z kolei dla fanów bardziej sportowej jazdy przewidziano jednostkę benzynowa 2.4 i-VTEC o mocy 200 koni i maksymalnym momencie obrotowym, wynoszącym 223 Nm. Wszystkie trzy silniki współpracują z 6-biegową przekładnią manualną, a motory benzynowe także z 5-stopniową, automatyczna skrzynią biegów. Słabszy benzyniak i diesel współpracują z 5-, a topowy motor z 6-stopniową, manualną przekładnią. Występuje on także z 5-biegowym "automatem".

Accord VII

Accord VII generacji prezentuje się atrakcyjnie. W ofercie wersja sedan i praktyczne kombi, które ma większy rozstaw osi i oferuje duży bagażnik – można go w łatwy sposób powiększyć do prawie 1000 l (mierzone do linii szyb). Materiały wykończeniowe są dobrej jakości. Wśród mankamentów auta wymienia się słabą widoczność do przodu (duże boczne słupki), do tyłu i podatne na zabrudzenie boczne lusterka. Niska linia dachu powoduje, że wysokie osoby muszą się gimnastykować, aby wsiąść na tylną kanapę.

Którą wersję wybrać?
Wybór jest niewielki. Podstawowy benzyniak 2.0 i-VTEC/155 KM zapewnia autu przyzwoite osiągi i niedużo pali. Do wizerunku auta lepiej pasuje 190-konna odmiana 2.4. Ochoczo wkręca się na obroty, zapewnia dobrą dynamikę i zużywa niewiele więcej paliwa niż mniejszy silnik. Dlatego jeśli spotkamy obie wersje w podobnym stanie, warto wybrać tę mocniejszą. Uwaga! Korzystając z pełnych możliwości wersji 2.4, należy jednak liczyć się z wysokim spalaniem i nadmierną konsumpcją oleju silnikowego. Polecamy motor wysokoprężny 2.2 i-CDTI o mocy 140 KM i 340 Nm maksymalnego momentu obrotowego. To pierwszy diesel skonstruowany przez Hondę – może nie za oszczędny, ale dynamiczny, cichy i trwały.

Na drodze...
...pełna kontrola! Zawieszenie to bardzo mocna strona Accorda. Auto pewnie się prowadzi w różnych warunkach, ale od czasu do czasu trzeba dołożyć do niego kilka złotych.

Wydatki eksploatacyjne
Auto nie jest drogie w utrzymaniu. Psuje się rzadko, a koszty przeglądów nie są wysokie – interwał międzyprzeglądowy co 20 tys. km niezależnie od wersji silnikowej. Wyeksploatowany egzemplarz może przysporzyć wydatków, szczególnie że Hondy nie wybierają kierowcy o spokojnym usposobieniu. Regularnych wizyt u mechanika wymaga tylko zawieszenie (przednie wahacze) i układ hamulcowy.

Cena kontra jakość
Cena zakupu wysoka. Dostajemy za to auto dobrze wykonane. Pod względem awaryjności z całą pewnością Accord jest lepszy od Toyoty Avensis. Niestety trudno o udanego turbodiesla – mało aut na rynku, wysokie ceny.

Plusy

• sportowe właściwości jezdne
• obszerny bagażnik wersji kombi
• w miarę wysoka jakość wykonania
• dobre wyposażenie

Minusy

• twarde zawieszenie
• uboga oferta silników
• wysoka cena zakupu
• przeciętny bagażnik wersji sedan

Lista usterek

• niska trwałość hamulców (w szczególności tylnej osi)
• awarie zawieszenia (przód i tył)
• przepalające się żarówki świateł mijania
• czasem niedociągnięcia montażowe (kabina, maska silnika itp.)
• zdarzają się awarie przekładni kierowniczych
• sondy lambda i katalizatora

Historia modelu

1. 2003: początek produkcji kolejnej generacji Accorda w wersji sedana (od lutego) i kombi (od marca)
2. 2004: w ofercie turbodiesel  2.2 o mocy 140 KM
3. 2005: niewielki lifting

Accord VI

Karoseria Accorda 6. generacji łączy elegancję i sportowy styl.

Wnętrze swobodnie mieści cztery dorosłe osoby, a wygodne fotele dają należyte podparcie podczas przejeżdżania zakrętów. Wysoka jest jakość materiałów oraz wykonania. Nawet w kilkuletnich autach nic nie skrzypi. Jak na limuzynę klasy średniej niezbyt pojemny jest bagażnik.

Poza jednostkami 1.6 i 1.8 silniki pasują do sportowego designu pojazdu. Dynamiczna jazda wymaga korzystania z górnego zakresu obrotów. Warto szukać jednostki 2-litrowej, a najlepiej rzadko spotykanej 2.3. Zapewnia autu dobrą dynamikę (0-100 km/h 9,8 s), a przy tym nie spala dużo (średnio 9,2 l/100 km).

Współpracująca z silnikiem 5-biegowa skrzynia precyzyjna pozostaje także w starszych egzemplarzach. Do wyboru jest też automat. Nie ma z nim kłopotu, ale serwis zaleca wymianę oleju co 45 tys. km, a nie co 60, jak podaje producent. Najmocniejsza 212-konna jednostka napędowa dostępna była w usportowionej wersji Type-R. Diesel jest bardzo rzadko spotykany. Oprócz sedana i liftbacka można znaleźć coupé oraz kombi, które były zbudowane na bazie wersji amerykańskiej modelu.

Plusy

• Dynamiczne silniki
• atrakcyjna stylistyka
• przestronne wnętrze
• niska awaryjność

Minusy

• Niezbyt pojemny bagażnik
• drogie części zamienne
• wysokie ceny samochodu

Lista usterek

• Awarie podnośników szyb oraz elektrycznie wysuwanych anten
• nadmierne zużycie łożysk kół
• uszkodzenia układów klimatyzacji
• hałaśliwe przeguby
• usterki napinaczy pasów bezpieczeństwa

Historia modelu

1. 1998: debiut sedana i liftbacka
2. 2001: lifting nadwozia
3. 2001: silnik 2.3/154 KM
4. 2002: prezentacja następcy

Accord V

O Accordzie nie można napisać, że jest zawodny i bez charakteru.

W tatach 90. ubiegłego wieku to właśnie ta Honda była symbolem zadziornej limuzyny klasy średniej kupowanej nie tylko przez pragmatycznych ojców rodzin, lecz także przez „młodych i dynamicznych”, o ile takie określenie wtedy istniało.

Auto pochodzi z czasów, kiedy japońska marka nie przejmowała się kosztami i promowała oryginalne, czasem  skomplikowane rozwiązania konstrukcyjne. Wśród nich znajdziemy nie tylko zawieszenie z podwójnymi wahaczami poprzecznymi z przodu i osią wielowahaczową z tyłu, ale też np. wałki wyrównoważające pracę silnika. Działają skutecznie, ale też podnoszą koszty serwisu.

Zawieszenie samo w sobie nie jest specjalnie awaryjne, jednak mnogość elementów metalowo-gumowych powoduje, że często trzeba jakiś wymieniać. Awarie nękają za to łożyska i kopułkę aparatów zapłonowych, zdarzają się też przepalenia uszczelki pod głowicą silnika. Uwaga na luzy przekładni kierowniczej i blokadę kierownicy (w egzemplarzach z lat 1995-96). Accord z połowy lat 90. to dynamiczne i praktyczne auto za małe pieniądze.

Plusy

• Dynamiczne silniki
• sportowo precyzyjne prowadzenie
• praktyczne wnętrze
• ciekawa stylistyka

Minusy

• Skomplikowane zawieszenie
• drogie oryginalne części zamienne
• bardzo mało aut z dieslem

Lista usterek

• Zapiekające się zaciski hamulcowe tylne
• zużywające się silentblocki zawieszenia
• awaryjne aparaty zapłonowe (nietrwałe łożyska)
• luzy przekładni kierowniczej
• zdarzają się przepalenia uszczelki pod głowicę

Historia modelu

1. 1993: rozpoczęcie produkcji Accorda z 4-drzwiowym nadwoziem
2. 1996: zmiany stylistyczne
3. 1998: zmiana modelu