Honda Civic 1.8 Sport - Kosmiczny design, sprawdzona technika w naszym teście długodystansowym

W ramach testów długodystansowych nasze auta z reguły pokonują dystans 100 tys. km. To dużo, ale niestety i tak za mało, by obrazowo przedstawić przepaść między odlotową Hondą Civic a pozostałymi w większości przypadków – dość nudnawymi kompaktami.

Bardzo dobrze, że w klasie zdominowanej przez poprawne i megafunkcjonalne auta rodzinne pojawił się nowy, tak intrygująco wyglądający gracz.

Znaki szczególne kompaktu z Tokio? Futurystyczna sylwetka, wąskie, ale długie lampy oraz oryginalny kokpit rodem z filmów science fiction. Civica odebraliśmy wczesną jesienią 2006 r. Z początku większość członków redakcji nieufnie spoglądała na „japończyka”: mieliśmy wątpliwości, czy codzienna jazda kompaktową Hondą faktycznie będzie tak emocjonująca, jak jej wygląd. Weźmy na przykład 1,8-litrowy, 140-konny silnik, który okazuje się dość ospały
w niskim zakresie obrotów.

W dzienniku pokładowym znalazło się wiele wpisów krytykujących tę męczącą, aczkolwiek typową dla benzyniaków Hondy przypadłość. Motor nabiera wigoru dopiero po przekroczeniu 4 tys. obr./min, a poza tym nie jest specjalnie oszczędny: mimo zastosowania zaawansowanej technologii zmiennych faz rozrządu (i-VTEC) średnie spalanie na dystansie 100 tys. km wyniosło 9,2 l /100 km.

Ponadto jednemu z naszych testujących przeszkadzał umieszczony przy kierownicy pilot do sterowania niefabrycznym systemem nawigacji (Siemens-VDO – oferowany w Niemczech). Decydujemy się na najprostsze rozwiązanie – „pomocnik” zostaje zdemontowany.

>>> Zobacz również: Kia cee'd 1.6 CRDi - Auto z gwarancją spokoju