Hyundai Tucson i Kia Sportage II: rodzeństwo z ambicjami

Co jest potrzebne do sukcesu? Jedni chcą być oryginalni, inni zaś chcą być… tacy jak inni. Wzorowe spełnienie gustów przeciętnego klienta zapewniło koreańskiej parze SUV-ów sukces na arenie światowej. Co jest mocną stroną tych kilkuletnich aut?

Przetestuj Hyundaia

Można by sądzić, że pokazana w 2004 r. Kia Sportage to krok wstecz – poprzednik występował w wielu wersjach nadwoziowych (od kabrioletu zaczynając, a na dwóch wariantach pięciodrzwiowego kombi kończąc) i miał lepsze własności terenowe – to wszystko zasługa ramowej budowy, z której całkowicie zrezygnowano. Nowe auto ma ze starym wspólną jedynie nazwę, bo reprezentuje całkowicie odmienny segment rynku „czteronapędówek”.

Z pojazdu uniwersalnego Sportage przerodził się w lekkiego SUV-a, mającego gwarantować sprawną, ekonomiczną eksploatację, ograniczając terenowe zdolności do szutrowych dróg. Taki kierunek był strzałem w dziesiątkę i zapewnił popularność. Równolegle wytwarzano też bliźniaczy model – Hyundai Tucson. Te dwie koreańskie firmy należą do jednego koncernu.

Kia i Hyundai są do siebie bardzo podobne. Mimo że nieco inaczej rozwiązano elementy stylistyczne, a nawet fragment karoserii (okienko w tylnym słupku) – to tak naprawdę bliźniacza konstrukcja korzystająca z tych samych podzespołów mechanicznych (m.in. silnik, zawieszenie, układ napędowy). Właściwie wszystkie cechy funkcjonalne, a także trwałość mechaniczna – poza drobiazgami – są na takim samym poziomie.

>>> Ssangyong Korando: powrót w nowym stylu

Auta mają niezbyt duże gabaryty, ale miejsca zarówno z przodu, jak i z tyłu nie powinno zabraknąć. Fotele przednie zapewniają przyjemną podróż, oczywiście nacisk położony jest nie na sportowe trzymanie boczne, lecz bardziej na komfort. Podczas liftingu w 2007 r. (przy okazji uruchamiania produkcji na Słowacji) fotele nieco zmodyfikowano, powiększając jednocześnie miejsce nad głowami pasażerów. Na tylnej kanapie bez kłopotu zasiądą trzy mniejsze osoby – wystarczy szerokości wnętrza, przyjaźnie uformowano też środkowe siedzisko i oparcie.

Wnętrze przepełnione jest funkcjonalnymi dodatkami – kanapa tylna (dzielona w proporcji 60:40) ma regulację pochylenia oparcia i podłokietnik, zaś oparcie przedniego, prawego fotela można składać na płasko, poprawiając możliwości przewozowe. Kolejne przydatne drobiazgi? Pełnowymiarowe koło zapasowe lub dodatkowy schowek w bagażniku, możliwość podłączenia iPoda, gniazdka 12V, całkowicie płaska podłoga po złożeniu kanapy, osobno otwierana szyba w drzwiach bagażnika – nawet jeśli nie wszystkie elementy występują w standardzie, to ich lista i tak jest imponująca.

Pojawia się jednak jeden minus – mała pojemność bagażnika. Nominalnie to tylko nieco powyżej 300 l (obydwa modele różnią się minimalnie) – konkurencyjne SUV-y oferują wyraźnie więcej. Roletę poprowadzono bardzo nisko, kufer jest krótki (poniżej 80 cm), ale po złożeniu kanapy przekracza 1,6 m, więc można myśleć nawet o awaryjnym przespaniu się podczas wycieczki.

Pod maską aut znaleźć się może jeden z trzech silników (diesel w kilku wersjach). Najpopularniejsze oczywiście są jednostki wysokoprężne, Sportage i Tucson debiutowały z mocą 112 KM. To w miarę nowoczesny motor z wtryskiem bezpośrednim common rail, ale przeciętnie oszczędny i dynamiczny. Osiągnięcie 100 km/h zajmie ponad 14 s (dane testowe), zaś średnie spalanie – nawet powyżej 8 l na 100 km. Jeszcze przed liftingiem w autach pojawiła się mocniejsza wersja osiągająca 140 KM, zaś w 2008 r. – topowy wariant 150-konny.