Nissan Almera Tino - Niedoceniony kuzyn Scénica

W Europie Nissan Almera Tino zadebiutował w połowie 2000 roku w okresie rosnącej popularności minivanów. Zaprojektowano go z myślą o europejskich odbiorcach, a produkcją zajęła się fabryka Nissana w Barcelonie. Jednak auto nie odniosło dużego sukcesu. Zabrakło charakteru pozwalającego wybić się na tle silnych konkurentów, takich jak Renault Scénic, Opel Zafira czy Volkswagen Touran. Również w Polsce Almera Tino nie zyskała popularności, ale w tym przypadku łatwiej określić przyczyny. Auto było dość drogie i początkowo oferowano je na naszym rynku tylko z silnikiem benzynowym 1.8 (mającym problemy z nadmiernym zużyciem oleju). Dopiero teraz Tino ma szansę stać się popularniejsze, gdyż można kupić kilkuletnie egzemplarze z Zachodu w korzystnej cenie.

Samochód ma typowo rodzinny charakter. Wnętrze jest przestronne i pomysłowo zagospodarowane. Standardowo autem może podróżować 5 osób. Tylna kanapa składa się z trzech oddzielnych foteli, które dają się dowolnie składać, przesuwać i wyjmować. Po złożeniu środkowego uzyskuje się praktyczny stolik z uchwytami na napoje. Bardzo komfortowe warunki podróżowania dla 4 osób można stworzyć, wyjmując środkowy tylny fotel i zsuwając pozostałe dwa.

Największym atutem Tino jest funkcjonalność. Nawet duży bagaż z łatwością zmieści się w pojemnym 440-litrowym bagażniku. Oprócz tego we wnętrzu znajduje się mnóstwo praktycznych schowków na drobiazgi, m.in. pod fotelem pasażera i pod tylnymi siedzeniami oraz pojemne skrytki pod nogami pasażerów. Deska rozdzielcza ma ciekawy kształt, ale zrobiono ją z niezbyt przyjemnych w dotyku, twardych plastików. Warto podkreślić, że Almera Tino jest dość bezpiecznym autem, które w testach zderzeniowych uzyskało 4 gwiazdki. Jednak pomysłowe i komfortowe wnętrza spotkamy również u konkurentów.

Czym więc wyróżnia się Almera Tino? Przede wszystkim niską awaryjnością. Auto wytwarzane było w Hiszpanii już po przejęciu firmy przez Renault, ale nie znajdziemy w nim wielu elementów europejskiego pochodzenia. Szczególnie warto polecić oferowaną w latach 2000-2003 wersję z turbodieslem 2.2 o mocy 114 KM. Jest to jednostka z bezpośrednim wtryskiem, ale jeszcze z klasyczną pompą wtryskową. Na co dzień silnik ten okazuje się bardzo niezawodny. Zapewnia przyzwoite osiągi i jest ekonomiczny, chociaż głośny. Oprócz zdarzających się niedomagań przepływomierza (brak mocy) nie ma słabych punktów. Zamiast paska zastosowano trwały łańcuch rozrządu. Tak więc właścicielowi pozostaje tylko regularna wymiana filtrów i oleju (co 20 tys. km). Tę wersję spotkamy tylko z manualną skrzynią biegów, która również nie przysparza problemów. Ponadto do napędu minivana przewidziano trzy silniki benzynowe (1.5/90 KM, 1.8/116 KM, 2.0/136 KM) oraz mocniejszego turbodiesla 2.2 dCi z bezpośrednim wtryskiem common rail. Dwie pierwsze jednostki benzynowe współpracują z 5-biegówą manualną przekładnią (1.8 opcjonalnie z 4-stopniowym automatem), a motor 2.0 oraz turbodeisel dCi są sprzężone odpoiwednio z bezstopniową skrzynią CVT i 6-przełoźeniową ręczną skrzynią biegów.

Bardzo rzadko zdarzają się poważne awarie. Usterki dotyczą tylko drobiazgów i zdarzają się bardzo rzadko - czasami zawodzi mechanizm wycieraczek przedniej szyby. W starciu z polskimi drogami dosyć solidne okazuje się też zawieszenie, w którym pierwsze objawy zużycia występują dopiero przy przebiegu 150 tys. km. Niestety, gdy uszkodzą się silentblocki wahaczy, trzeba wymienić cały wahacz (1021 zł za sztukę). Z tyłu zastosowano trwałą belkę skrętną.

Charakterystyka zawieszenia Tino stanowi kompromis pomiędzy komfortem a dobrymi właściwościami jezdnymi. Auto jest dość stabilne. Sprawny układ hamulcowy z ABS-em zatrzymuje auto na przyzwoitym dystansie 40,5 m. Przednie klocki hamulcowe wymagają wymiany przeciętnie po 30 tys. km, tylne znacznie rzadziej. Oryginalne części są kosztowne (mimo że ostatnio znacznie staniały), a tańsze zamienniki do tego modelu nie zawsze są osiągalne.

Nissan Almera Tino nie doczekał się bezpośredniego następcy.