Peugeot 605 2.0 - Droga pod górę

Flagowy model Peugeota ma wszystkie cechy wymagane w klasie wyższej, ale nie zdobył popularności. Podaż używanych Opli Omega jest kilkunastokrotnie wyższa. Nie pomaga elegancka linia, ładne, przestronne wnętrze czy dobre własności jezdne. Na drodze "605" stoi brak renomy marki jako producenta aut luksusowych i niezbyt dobre zdanie o jakości "francuzów". Nie ma wyboru wersji nadwoziowej, ograniczona jest liczba silników, a model utrzymywany jest w produkcji w prawie nie zmienionej formie przez wiele lat.

Przestrzeń

Przesadą byłoby stwierdzenie, że wnętrze Peugeota jest uosobieniem luksusu. Przyznać mu jednak trzeba dużą ilość miejsca. O ile z przodu jest to normalne w większości aut, o tyle tył zaskakuje bardzo pozytywnie. W końcu wszyscy pasażerowie potraktowani zostali na równi. Korzystnym przedłużeniem wnętrza jest bagażnik. Jego pojemność (blisko 500 l) jest jak na tę klasę do zaakceptowania. Jest on ładnie wykończony, a ponieważ auto ma pełnić funkcje bardziej reprezentacyjne, mniej istotny jest dość wysoko położony otwór załadunku i to o szerokości zawężonej tylnymi światłami.

Czar pryska po zajęciu miejsca za kierownicą

Mało wyrafinowany kształt tablicy rozdzielczej i przeciętne materiały, z których ją wykonano, nie przystają do tej klasy samochodów. O negatywnej ocenie jakości kokpitu ostatecznie przesądzają pojawiające się stuki oraz awarie elementów wyposażenia: centralnego zamka, elektrycznie sterowanych szyb, szyberdachu, klimatyzacji. W standardzie wersji 2.0 spotka się tapicerkę welurową, prezentowane fotele skórzane z elektryczną regulacją pochodzą z 3.0 V6.

Jedyny gaźnik

W większości samochodów od początku produkcji stosowano wtrysk paliwa. Tylko podstawowy silnik 2.0 dostępny był (do 1993 roku) również z dwugardzielowym gaźnikiem Solex. W stosunku do wersji z wtryskiem paliwa rozwija aż o 14 KM mniej, jednak nie ma to dużego odbicia w dynamice (jest ona - jak na masę auta - zadowalająca). Zbliżone są też wielkości zużywanego paliwa. Średnio wystarczyć może nawet 8-10 l/100 km.

Największa różnica dotyczyć będzie gorszej kultury pracy i elastyczności

Silnik jest jednostką trwałą i mało awaryjną. Najczęstsze problemy dotyczą instalacji zapłonowej, zdarzają się też wycieki cieczy chłodzącej (konsekwencją może być przegrzanie silnika). Stare gaźnikowe auta wymagają częstego serwisowania - co 10 tys. km. Trwałość paska zębatego rozrządu obliczona została na 120 tys. km, jego wymiana to koszt około 800 zł. Mechanicy amatorzy docenią niską komplikację konstrukcji, umożliwiającą łatwe, samodzielne naprawy.

Mniej pochwał zbiera skrzynia biegów

Z tym silnikiem łączona była tylko 5-stopniowa przekładnia manualna. Zastrzeżenia dotyczą nie najlepszej pracy (powodowane m.in. wadliwie działającym sprzęgłem) oraz niskiej trwałości kół zębatych.

Spokój i komfort

Zawieszenie najlepszego Peugeota ściśle oddaje charakter auta. Zapewnia wysoki komfort poruszania się nawet po dziurawych drogach. To w pełni niezależna konstrukcja, wykorzystująca i z przodu, i z tyłu ramy pomocnicze. Tarczowe hamulce występują przy wszystkich kołach, ABS w modelu 2.0 występował jako opcja, raczej nie należy na niego liczyć. Problemem jest szybkie zużycie hamulców. Przekładnia kierownicza zalicza się do precyzyjnych, niestety seryjne wspomaganie nie zmienia siły oddziaływania wraz ze wzrostem prędkości. Niestety, trwałość elementów gumowych zawieszenia jest typowa dla aut francuskich, czyli niska.