Rajdowe legendy: Skoda 130 RS

Rajdy samochodowe w latach siedemdziesiątych przeżywały rozkwit, stając się atrakcyjnym miejscem dla producentów, by promować swoja markę. Do rywalizacji o najwyższe trofea stawały między innymi takie sławy jak Abarth 131, Lancia Stratos czy Porsche 911, ale na rajdowych trasach nie brakowało młodych zespołów

W 1975 roku na horyzoncie pojawiła się Skoda z nowym modelem 130 RS i przez kolejne 5 lat nie miała sobie równych w klasie A2.

Historia rozpoczęła się w 1969 roku kiedy w fabryce Skody w Mlada Boleslav doszło do pożaru. Ogień pochłonął niemal w całości dział odpowiedzialny za produkcję modelu 1000 MB. Podjęto wówczas decyzję o wprowadzeniu nowej serii Skoda 100/110 (typ 722).

Była to zmodyfikowana wersja poprzedniczki z odświeżonym nadwoziem i poprawionym układem napędowym. Większość podzespołów i rozwiązań technicznych pozostała jednak w niezmienionej formie. Silnik o pojemności 1 litra i mocy 47 KM nadal znajdował się w bagażniku, a czterostopniowa skrzynia przenosiła moc na tylne koła. Nieco mocniejsza odmiana 110 została wyposażona w jednostkę napędową 1.1 litra, z której uzyskano 52 KM.

 W 1970 roku zakład w Kvasinach rozpoczął produkcję nowatorskiego i przykuwającego uwagę coupe - model 110 R. Mimo, że podstawą konstrukcji był grzeczny sedan Skoda 110, samochody różniły się diametralnie. 110 R charakteryzował się śmiałą stylistyką jak na ówczesne czasy i kraj pochodzenia. Nisko opuszczona tylna część nadwozia, szerokie drzwi pozbawione ramek na szybę, chromowane elementy, a wewnątrz profilowane fotele, skrócony lewarek zmiany biegów, obrotomierz, wskaźnik ciśnienia oleju oraz kierownica ze stalowymi ramionami czyniły go rasowym sportowcem.

Wrażenie potęgowały osiągi czechosłowackiego coupe. Czterocylindrowa jednostka OHV o pojemności 1.1 litra i mocy 62 KM przy masie zaledwie 835 kg, pozwalała przyspieszać do 100 km/h w czasie poniżej 18,5 sekundy i rozpędzić auto do 145 km/h. W latach siedemdziesiątych był to wynik godny podziwu. Samochód nie pozostawał jednak bez wad. Głównie skarżono się na niezbyt precyzyjny układ kierowniczy, co przy sztywno zestrojonym zawieszeniu i niedociążonej przedniej osi wymagało od kierowcy stałej koncentracji.

Nic więc dziwnego, że sportowy i agresywny charakter 110 R szybko zyskał rzeszę sympatyków, a auto zaangażowano w motorsport. Skoda widząc pokaźne zainteresowanie samochodem w środowisku sportowym postanowiła opracować fabryczną wersję w specyfikacji rajdowej. Miała zastąpić zaprojektowany w 1972 roku model 120 Rally bazujący na poczciwym sedanie Skoda 110. Wprawdzie zamontowany w nim benzynowy silnik 1.3 o mocy  120 KM i momencie obrotowym 107 Nm przy 5000 obr./min pozwalał odpychać się całkiem dynamicznie, jednakże właściwości trakcyjne i aerodynamika przemawiały na korzyść oryginalnego coupe.

Rajdowy prototyp  bazujący na Skodzie 110 R zadebiutował w 1974 roku. Konstruktorzy z Mlada Boleslav zaprezentowali dwie wersję: 180 RS i 200 RS. W pierwszej zamontowano silnik o pojemności 1772 cm³ i mocy 154 KM przy 6250 obr./min, drugą wyposażono w dwulitrową jednostkę o mocy 163 KM przy 6000 obr./min, co pozwalało na rozpędzie auta nawet do 210 km/h.

Ponadto wygląd prototypów nie pozostawiał żadnych złudzeń. Masywne, muskularne nadwozie z napompowanymi nadkolami, przednią lotką niemal ocierającą o asfalt i charakterystycznym białym wydechem wyeksponowanym na zewnątrz, ściągało wzrok przechodniów  już z dalekiej odległości. Niestety te wyjątkowe pojazdy nigdy nie pojawiły się na odcinkach specjalnych bowiem nie uzyskały homologacji upoważniającej do startów w Rajdowych Mistrzostwach Europy z powodu zmiany przepisów.

Zobacz film z prototypowymi Skodami 180 RS i 200 RS:

Pomimo nieszczęśliwego biegu zdarzeń, producent z Czechosłowacji nie poddał się i postanowił zaprojektować rajdówkę od zera. Nowa Skoda miała być jeszcze szybsza, lżejsza, bardziej aerodynamiczna i bezawaryjna. Ponieważ samochód przygotowywano do startów w klasie A2 (do 1300 cm³) zamontowano znaną z poprzednich modeli czterocylindrową jednostkę OHV o pojemności 1289 cm³.

Wzmocniona tylnosilnikowa konstrukcja otrzymała m.in. dwa gaźniki Webera i w zależności od potrzeb dysponowała mocą od 100 do 145 KM oraz stopniem sprężania od 10,5 do 11,7:1. Napęd na tylną oś przenosiła czterostopniowa skrzynia biegów. Opracowano opływowe, bez zbędnych załamań nadwozie wykonane z kompozytowych elementów. Dopracowano układ kierowniczy, zestrojono kompletnie nowe zawieszenie (prześwit w specyfikacji rajdowej 185 mm, w wyścigowej 120 mm) i postarano się wyeliminować podsterowność lekkiego przodu.

Masa pojazdu nie przekroczyła 750 kg, co czyniło je jednym z najlżejszych w stawce. Uzyskane osiągi samochodu do dziś wzbudzają szacunek: 7,5 sekundy do 100 km/h i prędkość maksymalna od 145 do 210 km/h w zależności od przełożeń w skrzyni biegów.

Dodatkowym atutem sprawdzającym się w ciasnych zakrętach były niewielkie gabaryty zwinnego coupe: 4255 mm długości, 1710 mm szerokości, 1275-1340 mm wysokości i rozstaw osi wynoszący 2400 mm. Nową rajdową broń Skody przygotowaną na podbój europejskich odcinków nazwano 130 RS (typ 735).