Używane Volvo S40/V40: wydawać na paliwo czy na naprawy?

Diesel czy benzyniak – to pytanie dręczy również osoby zainteresowane Volvo S40/V40. Jaki silnik oznacza większy spokój i mniejsze wydatki?

Volvo S40/V40 nie jest najmłodszym autem, więc wybierający wersję silnikową powinni wziąć pod uwagę potencjalne usterki. Ostrożność radzi zainteresować się benzyniakiem 1.8, ponieważ z jego strony nie grożą większe problemy. Jednak z diesla 1.9 też można być zadowolonym, o ile uda się kupić zadbane auto z końca produkcji (z common railem), z niezbyt dużym przebiegiem.

Volvo S40/V40 to jeden z najpopularniejszych modeli firmy na rynku wtórnym. Jednak sceptycy zarzucają mu, że nie jest prawdziwym Volvo. Dlaczego? Ponieważ produkowano je w Holandii, wykorzystano zawieszenie z Mitsubishi Carismy, a część silników też pochodzi od innych firm. S40/V40 to pierwsze auto szwedzkiego producenta, w którym zerwano z kanciastym nadwoziem. Pierwsze, które otrzymało 4 gwiazdki w testach bezpieczeństwa, a także pierwsze, na którym swe piętno odcisnęła globalizacja.

Zainteresowani benzyniakiem 1.8 mogą wybierać między szwedzką konstrukcją (początkowo poj. 1731 ccm, później 1783 ccm) a japońską (motor Mitsubishi z bezpośrednim wtryskiem benzyny, oznaczony jako 1.8i). Natomiast zwolennicy diesli muszą zaufać francuskiej technice, bo wszystkie motory wysokoprężne i współpracujące z nimi skrzynie biegów zaadaptowano z Renault. Który z silników będzie najlepszym wyborem?

Zanim przejdziemy do porównania obu rodzajów napędu (kosztów eksploatacji, trwałości), przed zakupem radzimy szczególną uwagę zwrócić na stan techniczny auta i przebieg konkretnego egzemplarza. Oferowane w ogłoszeniach Volvo S40/V40 mają na liczniku nie więcej niż 200 tys. km. Jednak w rzeczywistości samochody z początku produkcji (1995 r.) na ogół pokonały już ponad 300 tys. km. Szansa na oryginalny przebieg niższy niż 150 tys. km jest realna tylko w przypadku aut z końca produkcji (2004 r.), ale też ich cena okazuje się wyższa – może przekroczyć 20 tys. zł.

>>> Ford Focus kontra Kia cee'd i Toyota Auris: czy każdy sposób na oszczędzanie jest dobry?

Wiek jest również bardzo istotny z tego powodu, że najstarsze egzemplarze nie dość, że są wysłużone, to na dodatek były niedopracowane już w momencie opuszczenia fabryki. Skargi użytkowników dotyczyły przede wszystkim niskiej trwałości i głośnej pracy zawieszenia, ponadto jego zbyt sztywna charakterystyka powodowała, że wnętrze zaczynało hałasować. W związku z tym już po dwóch latach przeprowadzono pierwszą modernizację, która objęła głównie podwozie. Obszerniejszy lifting miał miejsce latem 2000 r. i choć jego efekty nie są spektakularne, to firma chwaliła się dokonaniem niemal 1,5 tys. różnych zmian – zwiększył się m.in. rozstaw kół i osi. Większość użytkowników i mechaników zgodnie twierdzi, że nowsze auta są trwalsze i lepiej wykonane.

Spośród wymienionych wcześniej benzyniaków 1.8 polecamy szwedzki silnik. Początkowo osiągał on moc 115 KM, ale w 1999 r. poddano go zmianom i moc wzrosła do 122 KM. Ten motor nie jest obarczony wadami technicznymi, więc zadbany pokona duże przebiegi na ogół bezawaryjnie. Warto jednak pamiętać, że mocniejsza jednostka ma zmienne fazy rozrządu. Specjalne koło umożliwiające ich regulację (zamontowane na wałku zaworów ssących) należy wymieniać przy każdej zmianie paska rozrządu.

W silnikach, w których nie wykonano tego na czas, mogą pojawić się hałasy, drgania, brak mocy, a nawet może zapalić się kontrolka „check engine”. Koszt nowego koła to ok. 350 zł. Poza tym w kilkunastoletnich autach trzeba się spodziewać zużycia takich elementów jak: rozrusznik, szczotki alternatora, cewka zapłonowa i sprzęgło, zdarzają się też pęknięcia przewodów gumowych czy też uszkodzenia przepływomierza powietrza. Jednak wszystkie te części można kupić w przystępnej cenie jako zamienniki.