Sprawdziłem sześć popularnych boksów dachowych. Thule faktycznie najlepszy? [Tekst archiwalny]

Oczywiście, pojemność to niejedyne kryterium oceny, sprawdziliśmy też inne parametry i właściwości użytkowe. Jak przebiega montaż, czy wskazówki dotyczące bezpieczeństwa użytkowania przedstawiono w wystarczająco czytelny sposób?

W czasie montażu ocenialiśmy, jak duży jest nakład pracy niezbędny przed pierwszym użyciem bagażnika, czy w zestawie znajdują się przydatne akcesoria (np. pasy do mocowania bagażu). Sprawdziliśmy też, jak boksy spisują się w codziennym użytkowaniu – ile ważą, czy trudno się je przenosi. Czy zawiasy pozwalają na otwarcie pokrywy na jedną, czy na dwie strony? Czy podczas obsługi boksu łatwo można zrobić sobie krzywdę? Sprawdziliśmy też, jak trudny jest montaż – czy da się go wykonać samodzielnie, czy potrzebna jest do tego pomoc? Czy potrzebne są dodatkowe narzędzia poza akcesoriami znajdującymi się w zestawie z boksem? Czy boks trzyma się pewnie w swoich mocowaniach? Znaczenie miały też dla nas łatwość załadunku, możliwość zabezpieczenia bagaży przed przemieszczaniem wewnątrz boksu, solidność punktów mocowania bagażu. Czy producent przewidział siatki zabezpieczające albo torby do przechowywania drobnego ładunku? Dobry boks dachowy musi się też łatwo otwierać! Wnikliwie oceniliśmy także jakość wykonania boksów, skuteczność zabezpieczenia ładunku przed nieuprawnionym dostępem, w tym grubość i solidność ścianek wokół zamków. Ważna była też dla nas szczelność konstrukcji, bo przecież nikt nie chce, żeby podczas deszczu jego bagaże zamokły!

Nie zabrakło również prób w ruchu. Wszystkie boksy przetestowaliśmy na dachu tego samego modelu auta (BMW 320d Touring) – kierowcy oceniali podczas jazd testowych m.in. hałas generowany przez poszczególne boksy przy różnych prędkościach oraz stabilność boksu podczas gwałtownych manewrów.

Atera Casar L przekonuje mimo niezbyt dużej pojemności. Na plus: dobra jakość wykonania i przemyślany mechanizm otwierania. Boks wyposażono w trzy pasy do mocowania ładunku. Ocenę obniżyliśmy za niewielkie przecieki w dolnej części boksu, wykryte podczas prób szczelności, oraz za ograniczony kąt otwarcia pokrywy. Pozytywne wrażenia w kwestii hałasu.

Hapro Trivor 440 oferuje o 20 litrów większą pojemność, ale poza kształtem pokrywy jest niemal identyczny z modelem Atera. Zaletą tego modelu jest dopracowany mechanizm otwierania. Boks wyposażono w trzy pasy do mocowania ładunku. Podczas testów szczelności nie stwierdziliśmy przecieków. Pozytywne wrażenia w kwestii hałasu.

Szwedzka marka Thule była reprezentowana przez produkowany w Niemczech model Force XT L, który również trafił na podium. Najdroższy w teście boks dachowy oferuje 450 l pojemności i sprawia wrażenie bardzo solidnego. Uchwyty do mocowania bagażu wykonano z metalu. Emisja hałasu na poziomie 67 dB przy prędkości 100 km/h i 70 dB przy 130 km/h nie budzi zastrzeżeń.

Kamei Husky 510 zajmuje dobre, czwarte miejsce w teście. Jakość wykonania jest na wysokim poziomie, przemyślany system mocowania robi dobre wrażenie. Niewielkie deficyty zauważyliśmy w przypadku mechanizmu pokrywy (napręża się nadmiernie podczas zamykania). Podczas testów szczelności nie stwierdziliśmy przecieków. Poziom hałasu mieści się w akceptowalnych granicach.

Farad Koral zdobywa tytuł „korzystny zakup”. Zauważalnie taniej wykonany od bardziej renomowanych konkurentów, powyżej 100 km/h również mierzalnie głośniejszy. Do zalet tego boksu należą jednak duża pojemność (480 litrów) oraz szczelność obudowy – przy uwzględnieniu korzystnej ceny zakupu ten bagażnik to rzeczywiście całkiem atrakcyjna oferta.

G3 Reef 580 prezentuje się wyraźnie gorzej od konkurentów. Boks o pojemności 460 litrów został wykonany znacznie prościej od pozostałych testowanych modeli – wszystkie pozostałe boksy robią wrażenie bardziej stabilnych, a przewożony w nich ładunek da się lepiej zabezpieczyć. Zewnętrzne poszycie łatwo się rysuje, ale przynajmniej wrażenia z jazdy z boksem na dachu są całkiem w porządku.