Ograniczenie potrafi zmienić kształt. Jeśli jest kwadratowe, to nie przekraczaj po skrzyżowaniu

Wielu kierowców doskonale zna klasyczne znaki ograniczenia prędkości ustawione przy drodze. Kiedy jednak na wjeździe do osiedla lub określonego obszaru pojawia się kwadratowy znak z ograniczeniem prędkości, nie wszyscy wiedzą, jakie konsekwencje się z nim wiążą i że nie jest to zwykłe ograniczenie. To pozornie niewielka różnica, która w praktyce może mieć duże znaczenie podczas policyjnej kontroli.

Strefa ograniczonej prędkości oznaczana jest znakiem B-43. W przeciwieństwie do standardowego ograniczenia, które odnosi się do konkretnego odcinka drogi, strefa obejmuje cały wyznaczony obszar. Oznacza to, że wskazana na znaku prędkość obowiązuje na wszystkich drogach znajdujących się w obrębie strefy aż do momentu minięcia znaku B-44 oznaczającego jej koniec.

Najczęściej takie rozwiązanie można spotkać na osiedlach mieszkaniowych, w centrach miast czy w miejscach, gdzie zarządcy dróg chcą uspokoić ruch i zwiększyć bezpieczeństwo pieszych. Zwykle obowiązuje tam limit 30 km na godz., choć przepisy dopuszczają również inne wartości.

Ze strefą ograniczonej prędkości jest jeden haczyk, który nie jest jasny dla wielu kierowców. Wielu z nich przyzwyczaiło się do zasady, zgodnie z którą zwykły znak ograniczenia prędkości często przestaje obowiązywać po przejechaniu skrzyżowania. W przypadku strefy ograniczonej prędkości sytuacja wygląda jednak inaczej.

Skrzyżowania znajdujące się wewnątrz strefy nie kasują ograniczenia. Jeśli kierowca wjechał do strefy z limitem 30 km na godz., taki limit obowiązuje także za kolejnym skrzyżowaniem, a nawet na następnych ulicach znajdujących się w obrębie tego obszaru. Ograniczenie kończy się dopiero po minięciu znaku B-44, czyli takim samym prostokątnym znaku, który ma szare przekreślone ograniczenie prędkości.

Dobra wiadomość jest taka, że sam fakt popełnienia wykroczenia w strefie ograniczonej prędkości nie oznacza automatycznie wyższego mandatu. Wysokość kary zależy od tego, o ile kilometrów na godzinę kierowca przekroczył dopuszczalną prędkość.

Oznacza to, że jeśli w strefie obowiązuje limit 30 km na godz., a kierowca porusza się z prędkością 51 km na godz., przekracza dozwoloną prędkość o 21 km na godz. Taryfikator zostanie zastosowany dokładnie w taki sam sposób, jak przy zwykłym ograniczeniu do 30 km na godz. ustawionym pojedynczym znakiem przy drodze.

Na szczęście z reguły ulice w strefie są tak małe i wąskie, że w praktyce przekroczenie tam prędkości jest trudne, a utrata prawa jazdy za jechanie o 50 km na godz. powyżej ograniczenia niemal niemożliwa.

Co ważne, strefa ograniczonej prędkości to nie strefa zamieszkania. Ta druga jest oznaczona znakiem D-40, wprowadza szereg dodatkowych zasad. Obowiązuje w niej maksymalna prędkość 20 km na godz., piesi mają pierwszeństwo na całej szerokości drogi, a parkowanie jest dozwolone wyłącznie w miejscach wyznaczonych.

W strefie ograniczonej prędkości takich szczególnych zasad nie ma. Kierowca musi jedynie przestrzegać wskazanego limitu prędkości. Pozostałe reguły ruchu drogowego pozostają bez zmian. Piesi nie zyskują dodatkowych uprawnień, a zasady postoju i parkowania są takie same jak poza strefą.

Sama idea strefy ograniczonej prędkości jest prosta. Problem polega na tym, że większość kierowców przez lata wyrabia sobie nawyk obserwowania pojedynczych znaków ograniczenia prędkości. Kiedy wjeżdżają do strefy, często zapominają, że obowiązuje ona na całym obszarze i nie kończy się przy najbliższym skrzyżowaniu. Czasem wręcz nie widzą, że ograniczenie jest na kwadratowym znaku, a nie okrągłym.

W efekcie po kilku minutach jazdy wielu z nich instynktownie przyspiesza, sądząc, że ograniczenie przestało obowiązywać. Tymczasem policjant lub fotoradar mogą mieć zupełnie inne zdanie, ponieważ przepisy są w tej kwestii jednoznaczne. Limit obowiązuje aż do znaku kończącego strefę.