Wpływ na popularność oryginału miały niewątpliwie sukcesy w Rajdzie Monte Carlo. W 1964 roku załoga Hopkirk-Liddon odniosła na Mini sensacyjne zwycięstwo. Rok później na najwyższym podium stanęli Mäkinen i pilot Easter, a w 1966, kiedy Fin ponownie za kierownicą Mini zameldował się pierwszy na mecie rajdu, zdyskwalifikowano go za nieregulaminowe reflektory. Nic to! W 1967 roku załoga Aaltonen-Liddon wygrała rajd na Mini nie dając rywalom żadnych szans. Czy w tej sytuacji Riley mógł liczyć na sukces?Elfa I i II wyprodukowano w latach 1961-66 tylko 30 912 sztuk, a Horneta 28 455 sztuk, po czym Mini powrócił do swojej podstawowej formy. Silniki i podzespoły mechaniczne były w obu autach identyczne jak w Mini. Podstawą była jednostka napędowa 948 ccm o mocy 38 KM i momencie obrotowym 72 Nm przy 2700 obrotach na minutę. Prędkość maksymalna dochodziła do 120 km/h.
Riley Elf 1961 Anglia
Riley Elf i bliźniaczy Wolseley Hornet są najlepszymi przykładami na to, co może powstać, gdy na siłę próbuje się poprawiać skończoną doskonałość. Na szczęście szybko okazało się, że nie można poprawić doskonałego Mini projektu Aleca Issigonisa.
