Czy nie odczuwaliście niepokoju, jadąc np. w korku za cysterną oznakowaną różnymi znakami ostrzegawczymi? Co może być w środku i jak groźna jest ta zawartość dla otoczenia?

Aby podobnych wątpliwości nie miały służby ratownicze oraz nadzorujące ruch drogowy, w Europie obowiązują jednolite zasady oznaczania ładunków niebezpiecznych. Są one uregulowane tzw. międzynarodową umową ADR (z ang.: The European Agreement Concerning the International Car-riage of Dangerous Goods by Road). Zgodnie z zasadami ADR każdy pojazd przewożący niebezpieczny ładunek, poza odpowiednimi dokumentami przewozowymi, musi być oznaczony tablicami określającymi zagrożenie powodowane przez ładunek (liczba w górnym wierszu pomarańczowej tabliczki) oraz rodzaj ładunku (na dole tabliczki).

Wybrane oznaczenia zagrożeń i materiałów

Foto: archiwum / Auto Świat

Na górze tablicy znajduje się kod określający rodzaj powodowanego zagrożenia, np:

20: Gaz duszący lub obojętny

22: Gaz skroplony schłodzony

223: Gaz skroplony, schłodzony, palny

23: Gaz palny

26: Gaz trujący

30: Ciecz palna

33: Ciecz łatwo zapalna

336:Ciecz łatwo zapalna oraz trująca

40: Materiał stały zapalny

423: Materiał stały zapalny wydzielający gaz zapalny

46: Materiał stały zapalny i trujący

60: Materiał trujący, szkodliwy

Na dolnym polu tablicy znajduje się kod precyzyjnie określający rodzaj ładunku, np:

1005: Amoniak

1017: Chlor

1073: Tlen

1170: Alkohol etylowy

1203: Benzyna

1830: Kwas siarkowy

1965: Mieszaniny węglowodorów (gazy skroplone)

1977: Azot

1972: Gaz ziemny (metan)