Fiat Uno

Fiat Uno

Fiat Uno to jeden z najpopularniejszych samochodów produkowanych przez włoski koncern motoryzacyjny. Auto zadebiutowało w 1983 roku jako następca modelu 127. Pojazd szybko zdobył sławę i popularność i już rok później został wybrany Europejskim Samochodem Roku.

Fiat Uno produkowany był jako 3- lub 5-drzwiowy hatchback, jednak w tej pierwszej wersji, wyróżniał się ze względu na schowaną we wnęce drzwi klamkę. W zależności od rynku, auto występowało także jako 5-drzwiowe kombi pod nazwą Elba bądź Duna Weekend. Pod maską auta pracować mogły benzyniaki o pojemności 0.9, 1.0, 1.1, 1.3 oraz 1.5 litra, a ich moc wynosiła od 45 do 75 KM.

Topowa odmiana Uno TURBO była wyposażona w 1,3-litrowy silnik z turbosprężarką, który generował 105 KM i zapewniał 750-kilogramowemu malcowi zaskakująco dobre osiągi. Oprócz tego dostępne były diesle o pojemności 1.3 (Superdiesel), 1.4 (TD) oraz 1.7 litra (D), które rozwijały kolejno 45, 70 oraz 60 KM. Moc kierowana była na przednią oś za pomocą 4- lub 5-biegowej skrzyni manualnej.

W 1989 roku zaprezentowana została II generacja Fiata Uno. Auto nie zmieniło się znacząco w porównaniu do swojego poprzednika. Możnaby nawet rzec iż był to facelifting, bo modernizacji uległ pas przedni oraz tylny i wnętrze. Oprócz tego zastosowano nowoczesną rodzinę jednostek napędowych FIRE. Topowa odmiana Uno TURBO napędzana była 1,4-litrowym silnikiem generującym 114 KM.

Jeśli chodzi o diesle, w ofercie znalazły się silniki 1.7 oraz 1.9 rozwijające kolejno 58 oraz 60 KM. Obok skrzyń manualnych, pojawiła się także bezstopniowa przekładnia CTX. W 2002 roku zakończono produkcję Fiata Uno, a jego następcą zostało Punto.

Fiat Uno - generacje

Fiat Uno I (1984&nbsp-&nbsp1993)

Fiat Uno I (1984 - 1993)

Fiat Uno II (1989&nbsp-&nbsp2002)

Fiat Uno II (1989 - 2002)

Fiat Uno III (1995&nbsp-&nbsp2002)

Fiat Uno III (1995 - 2002)

Fiat Uno - powiązane artykuły

BMW serii 1 w klubie przedniego napędu!

Fiat Uno (test używanego)

Zdecydowana większość kierowców swoją poważną przygodę z motoryzacją rozpoczyna od najtańszych propozycji rodem z rynku wtórnego, bowiem w przypadku braku doświadczenia o uszkodzenia nietrudno. Podobnie niski budżet zmusza wielu Polaków do poruszania się leciwymi konstrukcjami, zapewniającymi tylko niskie koszty użytkowania. Przeczesując portale aukcyjne w poszukiwaniu takowej maszyny nie sposób pominąć sztandarowy model Fiata z lat 90. Uno drugiej generacji, bo o nim tu mowa, widniało w cenniku włoskiego koncernu w latach 1989 - 2002 uosabiając prostotę i miejską funkcjonalność zarazem. Włosi nie przyłożyli się do tematu zabezpieczenia antykorozyjnego - co widać niemal w każdym jeżdżącym egzemplarzu. Korodujące progi, nadkola i inne elementy nośne to codzienny widok szczęśliwego właściciela tegoż mieszczucha. Pociesza jedynie prosta forma, która przynajmniej w teorii ułatwia i obniża koszty ewentualnych napraw blacharskich. Pytanie tylko czy reanimacja samochodu o wartości przeciętnego telefonu ma jakikolwiek sens? Raczej nie. Drugim po wszechobecnej rdzy charakterystycznym znakiem Uno jest pojedyncza wycieraczka przedniej szyby, niczym w Mercedesie W124, która w czasie potężnych opadów atmosferycznych niezbyt się przydaje. Prawdziwą ciekawostką jest manualne ssanie uruchamiane z kabiny za pomocą specjalnego cięgna. O komforcie jazdy w takowych leciwych konstrukcjach raczej nie może być mowy, niemniej jednak komunikacja zbiorowa przegrywa w niemal każdej konkurencji...