Mondeo pierwszej generacji pojawiło się na europejskim rynku w styczniu 1993 r. Największe uznanie zdobyło w Europie, gdzie sprzedawano je w wersjach sedan, liftback i kombi. Trzy lata po debiucie Ford poddany został face liftingowi, podczas którego oprócz nowej, bardziej charakterystycznej stylizacji, poprawiono wiele niedociągnięć z początku produkcji.
Mondeo po face liftingu stało się samochodem łatwiej rozpoznawalnym. W kombi zmiany objęły głównie przednią część nadwozia, w której pojawiła się nowa atrapa chłodnicy i lampy w stylu zbliżonym do Focusa.
Dostęp do bagażnika jest łatwy, dzięki wysoko unoszonej tylnej klapie i niskiemu progowi załadunku. Kufer Mondeo Kombi może pomieścić od 540 do 1610 litrów po złożeniu tylnej kanapy, pod warunkiem, że nie trafimy na auto z kratką.
Długość przestrzeni ładunkowej wynosi standardowo 110 cm, a po złożeniu tylnego siedzenia mamy 80 cm więcej. Szerokość kufra w najwęższym miejscu wynosi 115 cm. Atutem Forda jest także spora ładowność, która waha się, w zależności od wersji silnikowej, od 543 kg (2.5 V6) do 575 kg (1.6, 1.8 i 2.0).
Kabina Mondeo oferuje sporo miejsca. Najwięcej jest go oczywiście na przednich fotelach, które dodatkowo są regulowane, sprężyste i dość dobrze trzymają podczas jazdy na zakrętach. Pozycja za kierownicą jest wygodna. Widoczność z kabiny jest dobra, nawet do tyłu, jednak boczne lusterka mogłyby być nieco większe.
Deska rozdzielcza Forda sprawia pozytywne wrażenie, choć jej dolna część wykonana jest z plastiku, któremu zdarza się skrzypieć. Wskaźniki są czytelne, a prawie wszystkie przełączniki umieszczono w intuicyjnych miejscach. Wyjątek stanowi pokrętło sterujące elektryczną regulacją lusterek, które zamontowano po prawej stronie pod kierownicą. Materiały wykończeniowe foteli mają zadowalającą jakość i dość dobrze znoszą duże przebiegi.
Pięciodrzwiowe kombi Forda ma w pełni niezależne zawieszenie. Jego nastawy dobrano odpowiednio do charakteru pojazdu. Mondeo nie jest tak zwinne jak mniejszy Focus, jednak bez problemu utrzymuje obrany kierunek jazdy i nie jest podatne na boczny wiatr. Podczas pokonywania zakrętów nieznacznie wychyla się na boki.
Mondeo z pełnym załadunkiem (waga dochodzi do dwóch ton) nie ma większych problemów z tłumieniem nierówności. Zawieszenie Forda przeciętnie znosi stan naszych dróg i wymaga co jakiś czas ingerencji mechanika. W najbogatszej wersji Ghia montowano samopoziomujące się tylne zawieszenie.
Kombi, jak na swój rozmiar, ma niezłą średnicę zawracania (około 11 m) i poprawnie działające wspomaganie kierownicy.
W Mondeo montowano przede wszystkim 4-cylindrowe silniki benzynowe. Podstawowa jednostka 1.6 16V o mocy 90 KM jest za słaba. Silnik ten spala średnio 8-9 litrów na 100 km. Lepszą propozycją jest motor 1.8 16V o mocy 115 KM, który ma zbliżony apetyt na paliwo i lepsze osiągi.
Mondeo Kombi występuje także z jednostką 2.0 16V o mocy 130 KM, która stanowi najlepszy kompromis między osiągami a spalaniem. Ford z tym silnikiem przekracza 200 km/h i spala średnio około 9,5 l/100km. W Mondeo spotkamy także 6-cylindrowy silnik 2.5 24V o mocy 170 KM. Atutem tej jednostki jest łańcuch rozrządu zamiast paska i świetne osiągi, za które płacimy nieco więcej na stacji benzynowej (średnie spalanie to około 11-12 l/100 km).
Rozwinięciem tego silnika jest 205-konny motor stosowany w rzadko spotykanej usportowionej wersji ST200 (od 1999 r). Jedyny diesel montowany w Mondeo pierwszej generacji ma pojemność 1.8, turbosprężarkę i moc 90 KM. Nie polecamy tego silnika, którego żywotność nie jest rekordowa.
- zużycie stabilizatora przedniego zawieszenia,
- awarie tulei wahaczy przednich,
- drobne problemy z elektrycznym osprzętem,
- przyśpieszona korozja oryginalnego układu wydechowego,
- wypalanie się uszczelki pod głowicą.
