Po naszym długodystansowym teście 100 tys. km każdy z tych SUV-ów dostał najwyższą ocenę. Dzisiaj, o ile są zadbane, to pewniaki na rynku wtórnym. Mamy pięć propozycji. Od małego Volkswagena, przez Kię, którą kochają Polacy, po bardzo świeżą propozycję z klasy premium.
Posłuchaj artykułu
00:00/00:00
Audio generowane przez AI (ElevenLabs) i może zawierać błędy
Najlepsze SUV-y po testach po 100 tys. km
Auto Bild
Tym razem tylko chwalimy i polecamy. Wybraliśmy pięć SUV-ów, które zachwyciły nas w testach długodystansowych 100 tys. km. Każdy oczywiście miał kilka mniejszych wad, ale na koniec testu do indeksu wpisaliśmy mocną czwórkę z plusem lub piątkę. W dzisiejszym zestawieniu zdecydowaliśmy się na mały miszmasz. Znajdziesz tu:
Używaną Kię Sportage poprzedniej generacji, która kusi teraz cenami w serwisach z ogłoszeniami. Doradzimy, który silnik wybrać,
Miejskiego SUV-a, który nie pochodzi z Japonii i zaskakuje niezawodnością, a także trochę zapomniany kompakt — prawdziwą perełkę rynku wtórnego. Nie zabraknie też synonimu niezawodności z Japonii. Ten SUV nie chce tanieć!
Mamy też propozycję z klasy premium. Auto tak dopracowane, że zawstydza bezpośrednich konkurentów
Zaczynamy od Kii Sportage. Nowa Kia to hit. Używana? W kilku wersjach — pewniak
Do redakcji przyjechała Kia Sportage IV w popisowym wydaniu GT-Line. Dzisiaj takie egzemplarze wciąż trzymają cenę i wcale nas to nie dziwi. Pod maską pracował mocniejszy z dwóch silników diesla 2.0 (185 KM), a na liście wyposażenia znalazły się m.in.: dwukolorowa tapicerka skórzana z wentylowanymi przednimi fotelami, pakiet technologiczny P5 (zawiera radio DAB, elektryczną klapę bagażnika, asystenta zmiany pasa ruchu i system ostrzegający o ruchu poprzecznym), lakier metaliczny, ładowarka indukcyjna. Czy warto zapłacić trochę więcej i wybrać tak bogato wyposażonego koreańskiego SUV-a?
Po 103 tys. 166 km przejechanych tym "euro-Koreańczykiem" (wyprodukowanym na Słowacji) możemy odpowiedzieć twierdząco — był wart każdej złotówki.
Kia Sportage IV
Auto Bild
Czy warto kupić używaną Kię Sportage IV?
To nie przypadek, że ten SUV często służył nam jako "taksówka fotograficzna", zwłaszcza przy produkcji reportaży, które prowadziły nas daleko, nawet do Szwajcarii czy Holandii. To oznaczało długie, wymagające trasy. W takich warunkach Sportage sprawdza się świetnie — zapewnia dużo przestrzeni i wentylowane fotele. Jeszcze kilka lat temu takie rozwiązania były zarezerwowane dla znacznie droższych aut!
Podczas długich, gorących letnich miesięcy wszyscy ci, którym klimatyzacja szkodziła na gardło, docenili wentylację foteli — często zastępowała klimę. Bagażnik oferuje standardowe w tej klasie 1490 l oraz łatwą do wyczyszczenia matę z oryginalnych akcesoriów.
No i 19-calowe felgi w wersji GT-Line: robią wrażenie i przyciągają spojrzenia, ale szybko dorobiły się otarć od krawężników. Kia Sportage jest łatwa do wyczucia tylko tam, gdzie widać ją przez kamerę. Wersja GT-Line ma też aluminiowe progi, które może i dobrze wyglądają, ale są niepraktyczne (brudne nogawki to klasyka), a przy okazji zwiększają szerokość auta do pełnych 1,90 m. To sporo.
Elektryczna klapa bagażnika wzbudza u nas mieszane uczucia: dla jednych to zbędny, ciężki gadżet, irytujący swoim "własnym życiem". Młodzi rodzice doceniają ją, wracając z drogerii z całym ekwipunkiem dla dziecka.
Notatka w dzienniku: Przestrzeń w bagażniku jest rewelacyjna: dwóch dorosłych, dziecko w foteliku, bagaże na dwa i pół tygodnia, wózek dziecięcy, dwie duże skrzynie ze sprzętem fotograficznym — Audi Q5 mogłoby brać przykład, bo jego wnętrze jest zauważalnie mniejsze.
Kia Sportage IV
Auto Bild
Jakie wady ma Kia Sportage IV?
Wyżsi kierowcy, powyżej 1,85 m, narzekają na mały otwór drzwiowy i czasem uderzają się w głowę. Kolejna uwaga z dziennika: zawieszenie jest nieco twarde i sztywno reaguje na krótkie nierówności, np. studzienki. Elektronicznych asystentów nie brakuje — irytujące jest piszczenie przy otwieraniu drzwi nawet po wyłączeniu silnika. Sąsiedzi już się dziwnie patrzą.
Mimo napędu 4x4 Kia raczej nie stawiała na terenowe umiejętności swojego SUV-a. Napęd na cztery koła wystarcza na wyjazdy w góry zimą, ale nic więcej. Przycisk "Lock" sugeruje istnienie blokady, ale w rzeczywistości komputer jedynie zmienia program na bardziej dynamiczny, w którym tylna oś mocniej wspiera napęd. Nie oznacza to jednak stałego rozdziału mocy 50:50.
Ciekawostka: tylko 175 mm prześwitu, ale aż 500 mm głębokości brodzenia — jak w klasycznym Defenderze.
Czy kupiłbym używaną Kię Sportage IV? Jedyny minus: oznaki korozji na wydechu
Ostatniego pół punktu do pełnej piątki Kia nie dostaje tylko dlatego, że mieliśmy już auta testowe bez śladów korozji na wydechu (tu się pojawiły, ale są niegroźne), nie możemy się też pogodzić z plastikowymi uchwytami do mocowania ładunku w bagażniku (przytwierdzone tylko do plastikowej zabudowy — to jedyny element, który uznajemy za słaby w świetnie wykonanym wnętrzu).
Co więcej, tarcze hamulcowe z przodu zaczęły wibrować już przy 45 000 km; klocki zbyt wcześnie wyżłobiły rowki w tarczach.
Na plus: droga hamowania jest krótsza niż w VW Tiguanie czy Mazdzie CX-5. Wymiana przednich tarcz podniosła koszt drugiego przeglądu. Tyle w temacie "taniego Koreańczyka". Ale — zauważyliście? Poważnych wad brak.
Podsumowanie: Kia Sportage czwartej generacji wypadła u nas wzorowo. Poprzedni model mieliśmy na długim dystansie w 2014 r. — tam na finiszu zużyły się sprzęgło i amortyzatory. Tutaj? Nic, zupełnie nic. Koreańczycy szybko się uczą. Ocena końcowa: mocna czwórka z plusem.
Ten SUV z Japonii to synonim niezawodności. Sprawdzamy generację, która właśnie schodzi ze sceny
Mazda CX-5 nie miała łatwo, bo... mieliśmy spore oczekiwania. Już pierwsza generacja tego japońskiego SUV-a (2011-2017) ukończyła nasz maraton w 2015 r. z oceną 5-. Okrągła piątka uciekła jej wtedy tylko z powodu niedbałej pracy serwisu.
Po drugie, druga odsłona CX-5 również przyciąga wzrok wyjątkowo atrakcyjną sylwetką. Wygląda dobrze, ale czy nadaje się do zadań, jakie zwykle stawia się przed SUV-ami? Już teraz zdradzamy: nadaje się! I to jako duży samochód. Już od początku zaskakiwała sensowną ilością miejsca.
Już po nieco ponad 10 tys. km kolega Stefan Novitski zapisał: "Miejsca dla czteroosobowej rodziny jest pod dostatkiem". — Fotografowie też szybko docenili 4,55-metrową wysoko położoną kabinę, a nasz koordynator testów Gunnar Heisch wręcz musiał organizować kolejkę chętnych na Mazdę podczas delegacji.
Mazda CX-5 Skyactiv-D-184 AWD w teście 100 tys. km
Auto Bild
Jak jeździ Mazda CX-5 II?
Zawieszenie radzi sobie spokojnie nawet na kiepskich nawierzchniach. Nie oznacza to jednak, że auto pływa na miękkich sprężynach po wybojach — wręcz przeciwnie. CX-5 imponuje sztywnym i sprężystym zestrojeniem, które pewnie tłumi nadmierne przechyły i kołysanie, a większe nierówności wyważa bardzo sprawnie.
Dopiero na ostrych krawężnikach i wyraźnych uskokach koła przenoszą do wnętrza uderzenia i dają głośny sygnał. Mazda przekonała nas swoim spokojnym, uczciwym charakterem. Gdyby tylko fotele były większe, CX-5 mógłby zostać samochodem podróżnym roku. Szczególne uznanie zyskiwał komfort napędu.
Nasz szef działu testów, Mario Pukšec, określił współpracę silnika i skrzyni biegów jako — naprawdę dopracowaną — Gdy na zimno diesel pracował jeszcze głośno i szorstko, po rozgrzaniu przyjemnie mruczał i sprawiał, że nawet dalekie podróże były wyjątkowo relaksujące.
Niektórzy koledzy mieli jednak wątpliwości, czy pod maską 2,2-litrowego diesla rzeczywiście pracuje 184 KM, czy jednak bliżej mu do 150 KM. Jeden z zapisków w dzienniku: Gdzie te 184 konie się chowają, to już na zawsze zostanie tajemnicą sylwetki samochodu, masy i automatycznej skrzyni.
I rzeczywiście, mimo sprawnego prowadzenia i zrównoważonego układu kierowniczego CX-5 nie jest autem sportowym. Nie musi i nie chce nim być — to w końcu wysoki SUV rodem z Hiroszimy. Co nie oznacza, że jeździ ospale, bo nasze pomiary jasno to pokazują. Przy masie własnej 1766 kg i napędzie na cztery koła, SUV przyspiesza do setki w niespełna osiem s, a automatyczna skrzynia dobrze wykorzystuje maksymalne 445 Nm momentu (już od 2000 obr./min). Wyprzedzanie ciężarówek na trasie to dla CX-5 żaden problem.
Ile pali Mazda CX-5 II z dieslem?
Skrzyni automatycznej przydałby się jednak siódmy bieg. Być może wtedy silnik faktycznie bardziej przypominałby 184 KM. Najważniejsze byłoby jednak niższe zużycie paliwa. O ile AdBlue Mazda zużywa bardzo oszczędnie (ok. 0,5 litra na 1000 km), o tyle spalanie diesla wypada przeciętnie. Nawet podczas spokojnej jazdy, bez ostrego przyspieszania, koledzy narzekali na wyniki ok. 8,5 l/100 km, a średnia z całego testu wyniosła 8,2 l/100 km.
Da się przeżyć. Jeśli jednak ktoś wciśnie gaz do dechy, szybko osiągnie dwucyfrowe wartości spalania. Do tego dochodzą potężne szumy wiatru. Co ciekawe, czasem podczas dłuższej jazdy po autostradzie CX-5 potrafił być cichy — naszym zdaniem miało to związek z temperaturą na zewnątrz. Najprawdopodobniej za hałasy odpowiadała uszczelka w okolicy podszybia pod przednią szybą, ale nawet demontaż nie dał ostatecznej odpowiedzi. Krytyka dotyczyła też systemu multimedialnego — Bluetooth działał nieźle, ale lista stacji radiowych wymagała ciągłej aktualizacji (co trwało), a nawigacja liczyła długo i nie zawsze prowadziła najkrótszą trasą. Mały, 7-calowy ekran jasno pokazuje, że nasze auto nie jest już na czasie.
Rozebraliśmy Mazdę CX-5 II po 100 tys. km. Werdykt?
Koniec końców, prawie wszystko dobrze? Nasza testowa Mazda trafiła na rozbiórkę do warsztatu i — mimo braku aktualizacji softu i sprzętu — nie sprawiała problemów. Już na początku drobna niespodzianka: pod uszczelką tylnej klapy, na trzech malutkich punktach blachy pod uszczelką, pojawił się delikatny nalot rdzy.
Na razie to żaden kłopot, a fachowa interwencja na pewno temu zaradzi. Mimo to sytuacja budzi czujność — jeśli tak wcześnie widać pierwsze ślady, to co jeszcze wyjdzie na jaw, gdy zagłębimy się w zakamarki nadwozia i silnika? Na szczęście to już tylko drobiazgi, bo poważnych usterek nie znaleźliśmy.
W środku wyrwało się prawe mocowanie dywanika kierowcy, a fotel kierowcy — zgodnie z przebiegiem — ma drobne zmarszczki. Poza tym po Mazdzie nie widać ciężkiej eksploatacji. Kilka elementów plastikowych pod spodem i w nadkolach się poluzowało i otarło, ale nie stanowi to żadnego zagrożenia. Podobnie jest z nierównym, lecz skutecznym zabezpieczeniem antykorozyjnym w progach i podłużnicach — endoskop nie wykazał ognisk rdzy.
Silnik 2.2 l. również nie przejął się szczególnie przebiegiem 100 tys. km. Pomiar nie wykazał odchyleń, nagar i miejscami wytarte powłoki odpowiadają zużyciu.
Podsumowanie: Mazda może być dumna. Bez większych usterek, z bezbłędną obsługą serwisu, w końcowym raporcie pojawia się okrągła piątka. Aktualna generacja zasłuży na piątkę z plusem? Zobaczymy...
Miejski SUV Volkswagena zaskoczył wszystkich. Warto go sprawdzić
Kiedy zaczynaliśmy ten test, trzeba przyznać, że pojawiało się trochę wątpliwości. Zwłaszcza ci, którzy pokonują dużo kilometrów, zastanawiali się, czy malutki SUV z 115-konnym silnikiem pod krótką maską nada się na długie służbowe trasy.
Żeby nie trzymać w niepewności: nadaje się — to opinia zdecydowanej większości użytkowników VW T-Crossa.
Czy VW T-Cross to dobry SUV?
Jako jeden z pierwszych w najmniejszym SUV-ie od VW, nasz ekspert od opon, Henning Klipp, już przy przebiegu 5291 km zanotował: — Mały SUV z dobrym rozplanowaniem wnętrza i żwawym trzycylindrowym silnikiem. Tak jak on, wielu innych było pozytywnie zaskoczonych, jak dzielnie ten mały wóz z Wolfsburga radził sobie z codziennymi zadaniami.
Cały zespół testowy na tor? Żaden problem! Tylna kanapa do końca do tyłu i można ruszać. No dobrze, część sprzętu musiała pojechać innym autem. Ale kto podróżuje sam lub we dwójkę, mógł nawet pozwolić sobie na zabranie wielu bagaży.
Volkswagen T-Cross
Igor Kohutnicki / Auto Świat
Czy silnik 1.0 TSI w małym SUV-ie daje radę?
Niezależnie od tego, co trzeba było przewieźć, trzycylindrowy silnik praktycznie nigdy nie był przeciążony. Na ogół okazywał się też oszczędny. Siedem do ośmiu litrów paliwa nawet przy szybkiej jeździe to zupełnie akceptowalny wynik, choć przydałby się nieco większy zbiornik paliwa (40 l).
Ówczesne 115 KM (obecnie 1.0 ma 110 KM) warkotały wesoło pod maską, a silnik rzadko był zbyt głośny. Kto jednak chce sprawdzić możliwości na autostradzie, ten może spokojnie zrezygnować z radia czy rozmów — w niezbyt solidnie wyciszonym nadwoziu robi się naprawdę głośno, a szumy wiatru i opon są wyraźnie słyszalne. Do rozmów telefonicznych lepiej wtedy lekko zwolnić.
Za niechciane zawahania odpowiadało od czasu do czasu DSG. Generalnie pracuje szybko i płynnie, ale w połączeniu z funkcją start-stop potrafiło wywołać irytujące sytuacje. Wyglądało to tak: dojeżdżasz do skrzyżowania, zatrzymujesz się, szybkie spojrzenie — wolna droga — i... silnik właśnie się wyłączył. Zanim się ponownie uruchomi, okazja często przepada. Tak, to chwilowy problem, ale potrafi zirytować.
Volkswagen T-Cross
Igor Kohutnicki / Auto Świat
Układ kierowniczy i stabilność na wprost VW T-Cross przypominają Golfa
Za to zaskakująco dojrzałe prowadzenie tego malucha wywołało sporo radości. Sam układ kierowniczy i bardzo dobra stabilność na wprost sprawiają, że wcale nie czuć, jakby było się w małym aucie — często słyszeliśmy, że to "prawie jak Golf". Do tego zawieszenie ma spory zapas i pozwala na dynamiczną jazdę.
Wygląda na to, że konstruktorzy mieli sporo frajdy i sportowego zacięcia podczas projektowania. Jednak na mocno zaniedbanych drogach i przy atrakcyjnych 18-calowych felgach nie każdemu taka twardość pasowała — niektórzy narzekali, że reakcja na uskoki i krawędzie jest zbyt sztywna. To słuszna uwaga, choć trzeba ją nieco złagodzić — trudno oczekiwać, by miejski SUV z rozstawem osi 2,55 metra i zawieszeniem na klasycznych stalowych sprężynach, bez adaptacyjnych amortyzatorów, płynął po drodze jak Mercedes Klasy S.
Volkswagen T-Cross
Igor Kohutnicki / Auto Świat
Czy multimedia Volkswagena T-Crossa się psują?
W klasie małych SUV-ów także system multimedialny można uznać za udany — naprawdę brakowało nam jedynie informacji o korkach w czasie rzeczywistym i kamerowego rozpoznawania znaków drogowych. To, co T-Cross pokazuje jako ograniczenie prędkości, bazuje na danych z nawigacji, które nie zawsze zgadzają się z rzeczywistością.
Na pokładzie szybko można poczuć się bardzo komfortowo. Jak to w SUV-ach, pasażerowie siedzą wysoko, wsiadanie i wysiadanie nie wymaga żadnych akrobacji. Po kilku setkach kilometrów pierwsze dobre wrażenie związane z fotelami trochę jednak słabnie — niektórzy koledzy narzekali na brak podparcia lędźwiowego z regulacją wysokości i na niewystarczający komfort przy dłuższych trasach.
Prosty kokpit potrafi przypaść do gustu, brak uchwytów oraz bardzo proste plastiki już mniej. Jedyny plus za materiały: łatwo je wyczyścić — jedno przetarcie i wszystko lśni.
Jak VW T-Cross wypadł na koniec testu?
Po dokładnym czyszczeniu przyszła pora na końcowy demontaż. Na przedniej i tylnej osi zauważono lekkie brązowe przebarwienia — to jednak niegroźna powierzchniowa korozja, która nie wpłynęła na ocenę auta. Nierównomierne zabezpieczenie woskowe w progach także było zauważalne, ale i tak nie przyniosło żadnych konsekwencji.
Podczas pomiarów silnika również nic nie wzbudziło niepokoju. To samo dotyczyło skrzyni biegów, sprzęgła i elektryki — wszystko w porządku. Perfekcyjny finisz? Prawie — o dwóch drobiazgach warto jednak wspomnieć. Prawy zaczep dywanika pasażera się poluzował, a tapicerka tylnej kanapy w jednym miejscu wypadła z prowadnicy. To naprawdę drobnostki, wspominamy o nich tylko dla porządku.
Wśród małych SUV-ów trudno o auto, które sprawia bardziej "dorosłe" wrażenie niż VW T-Cross. Nasz test długodystansowy i końcowy demontaż pokazały, że także od strony technicznej nie ma się do czego przyczepić. Zasłużona piątka.
Volkswagen T-Cross
Igor Kohutnicki / Auto Świat
Niepozorny SUV segmentu C. Ma wszystko, co potrzebne do szczęścia
Mieliśmy rozebrać tego Seata po 100 tys. km, ale... Seat chciał, żebyśmy zrobili to w fabryce w Martorell pod Barceloną. Podjęliśmy decyzję: jeździmy dalej. Do czasu, aż podróż na południe będzie znów możliwa (testowaliśmy w czasach pandemi...). Ateca i ja wyruszyliśmy więc z Hamburga w dodatkową trasę liczącą około 2000 kilometrów.
Czy Seat Ateca dalej sprawia pozytywne wrażenie?
Seat Ateca 1.4 TSI - trudno znaleźć w nim wady
Igor Kohutnicki / Auto Świat
Wróćmy do samego samochodu. Tu nie chodzi przecież o swobodę podróżowania, tylko o technikę, funkcjonalność i niezawodność. I uprzedzając pytania: nie mam nic do dodania do mojej pozytywnej opinii z poprzednich testów. Dobre wrażenie i zaufanie do tego kompaktowego SUV-a utrzymały się aż do końca testu.
Podobnie było z sympatią, którą Ateca zdobyła wśród testujących w ciągu dwóch lat. Była doceniana m.in. za swoją prostotę. Za to, że nie odbiera kierowcy kontroli nad autem przez nadmiar przesadnie gorliwych asystentów. Że można nią po prostu jeździć, bez przechodzenia szkolenia z obsługi. I że silnik, skrzynia biegów oraz zawieszenie tworzą spójną całość. Ateca oferuje dużo miejsca, nie powodując przy tym poczucia nieporęczności w ruchu miejskim. I co ważne, choć pod maską ma silnik benzynowy, można nią jeździć oszczędnie — z wynikiem rozpoczynającym się od liczby siedem.
Seat Ateca FR
Seat / Auto Świat
Siedmiu mechaników Seata bierze Atekę pod lupę
Dużo pochwał na start. Ale czy Ateca poradzi sobie pod czujnym okiem eksperta DEKRA, Marcusa Constantina, który przyjechał ze Stuttgartu? Już przy pierwszym oględzinach zgłasza zastrzeżenie do nieidealnie spasowanej klapki wlewu paliwa. Zapowiada się ciekawie. Za osłonami w przednich nadkolach znajduje liście i zabrudzenia. W ręce wpada mu luźna dźwignia regulacji podparcia lędźwiowego w fotelu pasażera. Odkrywa ślady płynu chłodniczego na przedniej części silnika oraz lekką korozję powierzchniową na uchwycie tylnego zderzaka i belce tylnej osi.
Na koniec przychodzi czas na podzespoły — silnik, skrzynię biegów, elementy dodatkowe itp. Siedmiu mechaników Seata bierze się za pojazd. I znajdują... NIC! Czyli nic, co nie spełniałoby jego wysokich kryteriów. Nieco więcej nagaru na zaworach? Drobnostka, charakterystyczna dla silników z turbo. Podobnie wcześniej wymienione usterki — to drobiazgi. Nawet dźwignia regulacji lędźwiowej wraca na swoje miejsce po lekkim dociśnięciu.
Porównanie 4x4: Seat Ateca kontra Nissan Qashqai, Hyundai Tucson i Renault Kadjar
Auto Bild
Czy warto kupić używanego Seata Atecę?
Żaden z wymienionych wcześniej detali sam w sobie nie zasługuje na odjęcie punktu. W sumie daje to dwa punkty ujemne i ocenę bardzo dobrą. Seat plasuje się więc w pierwszej piątce tabeli niezawodności naszych testów.
Na koniec — mocna piątka. Wstępna nota z raportu pośredniego zostaje utrzymana. Nawet jeśli biegły DEKRA doliczył jeden dodatkowy punkt karny za drobne niedociągnięcia. Nie zmienia to jednak ani trochę końcowego sukcesu.
Seat Ateca po 100 tys. km
Auto Bild
Ten SUV coupe zawstydza BMW i Mercedesa. Długo czekali, ale dowieźli niezwykle dopracowane auto
Nie zdarza się często, żeby ktoś u nas narysował serduszko na okładce dziennika pokładowego. Przy Audi Q5 tak właśnie było. Zdobycie kluczyka do Q5 to zawsze było przywilejem — i realnym ułatwieniem pracy. Trzylitrowy V6 TDI zapewnia solidne 286 KM przy typowym dla diesla zasięgu.
Przykład: trasa Nurburgring — Hamburg (530 km) nocą w pięć i pół godziny, bez przerwy na tankowanie — a po dotarciu na miejsce w 70-litrowym zbiorniku wciąż zostaje paliwa na kolejne 250 km. Elektryki na tej trasie wymagają zwykle dwóch lub trzech trzydziestominutowych postojów na ładowanie.
A po wjeździe do miasta zabawa się nie kończy, bo przy długości 4,69 m i szerokości 1,89 m Q5 nie jest przesadnie nieporęczny.
Audi Q5 Sportback 50 TDI Quattro
Auto Bild
Czy warto kupić używane Audi Q5?
Na niemieckiej autostradzie kusi do szybkiej jazdy. Z łatwością osiąga 220 km na godz., korzystając z potężnego momentu obrotowego 620 Nm, przekazywanego z typową dla siebie lekkością, a nawet przy 240 km na godz. pozostaje stabilny. Sportback dzięki opływowej sylwetce tak dobrze przecina powietrze, że praktycznie nie słychać szumu wiatru.
Wersja Sportback odbiera Q5 jedynie 40 l pojemności bagażnika w porównaniu z bardziej pudełkowatym SUV-em, więc pod względem praktyczności prawie nic się nie zmienia.
Audi Q5 Sportback to idealny samochód na długie przebiegi
Q5 to prawdziwy samochód do wszystkiego: nasz doświadczony kierowca z przyczepą, Alex Failing, chwali 2,4 tony uciągu i hak z regulacją wysokości. Q5 świetnie sprawdza się też przy spokojnej jeździe. Delikatny bulgot V6 podczas jazdy pod górę na niskich obrotach to czysta przyjemność, a płynnie pracująca ośmiobiegowa automatyczna skrzynia ZF w połączeniu z mocnym dieslem przywodzi na myśl niemal amerykańskie limuzyny z dawnych lat.
Jak jeździ się Audi Q5 Sportback z dużym dieslem?
Q5, poza zasięgiem i ciszą w kabinie, oferuje bardzo wygodne fotele! Również pasażerowie z tyłu mają komfort — kanapę można przesuwać wzdłużnie i regulować kąt oparcia.
Zastrzeżenia zapisane w dzienniku pokładowym: niektórzy uważają, że układ kierowniczy reaguje z lekkim opóźnieniem i jest zbyt odizolowany. Istnieje jednak tryb "Sport" — i wtedy jest znacznie lepiej. Ekran nawigacji o przekątnej 10,1 cala, według dzisiejszych standardów, jest mały i zbyt oddalony od kierowcy.
Audi Q5 Sportback 50 TDI Quattro
Auto Bild
Jak Audi Q5 Sportback zniosło 100 tys. km?
To, co trochę nas rozczarowało po rozbiórce, to pojawiająca się korozja na mocowaniach przedniej i tylnej osi, zwłaszcza na spawach. Rdza pojawia się także wokół śrub i bolców — w miejscach ukrytych, więc właściciel długo się o niej nie dowie. Q5 ma za sobą trzy zimy na solonych drogach.
Poza tym zużycie auta odpowiada wysokiej cenie: materiały wewnątrz, turbosprężarka, układ wydechowy, wtryskiwacze, wałki rozrządu i łożyska, tłoki i komory spalania, panewki korbowodowe, konwerter, zestawy sprzęgieł w skrzyni biegów, mechanizmy różnicowe — wszystko w doskonałym stanie, mogłoby służyć jeszcze bardzo długo.
Audi Q5 50 TDI to niemal wzorcowy długodystansowiec — w praktyce na jednym baku przejedzie się około trzy razy dalej niż większością elektrycznych SUV-ów tej wielkości. Jeśli ktoś wątpi w sens takich diesli, to po prostu nie jest kierowcą długodystansowym. Główna wada: pojawienie się korozji na ważnych elementach zawieszenia — choć dopiero po trzech zimach z solą.
Porównanie SUV-ów: Audi Q5 Sportback, BMW X4, Mercedes GLC Coupé, Jaguar F-Pace