Używane: Mercedes C Sportcoupe CL203 - przeciwieństwo sukcesu

Lata minęły, a ceny C Klasy Sportcoupe wyraźnie stopniały. Dzisiaj za egzemplarz używany w przyzwoitym stanie trzeba zapłacić minimum 9 - 10 tysięcy złotych. Samochody z końca produkcji kosztują nawet 40 tysięcy. Liczba ofert 3-drzwiowych Mercedesów z drugiej ręki jest ograniczona. Auto identycznie jak główny konkurent - BMW 3 Compact nie było szczególnie popularne. Idea tylnonapędowego hatchbacka na początku nowego wieku jeszcze nie przemawiała do kierowców.

Patrząc na przód Mercedesa trudno odróżnić go od czterodrzwiowego krewniaka. Różnicę widać dopiero patrząc na linię boczną czy tył. Klapa bagażnika z dużą taflą szkła, zgrabny i harmonijny bok wyglądają elegancko i zarazem dynamicznie. Stylistyka C klasy Sportcoupe jest nowoczesna oraz robiła i do tej pory robi wrażenie. Zasadniczą wadą karoserii jest słabe zabezpieczenie antykorozyjne. Rudawe wykwity z biegiem lat pojawiają się m.in. na nadkolach, dolnych krawędziach drzwi i pokrywie bagażnika. Ogniska korozji jak najszybciej należy zabezpieczać. W przeciwnym razie będą się dynamicznie rozrastać.

Mimo iż bazą dla hatchbacka był sedan segmentu D, miejsca na tylnej kanapie sprawiają wrażenie klaustrofobicznych. Ograniczeniem jest nie tylko nisko opadająca linia dachu, ale przede wszystkim niewielka ilość miejsca na nogi. Symboliczny jest także bagażnik. Jego pojemność to od 310 do 1100 litrów. Całe szczęście chociaż siedziska są wygodne. Do tego dobrze trzymają ciała pasażerów w zakrętach, a tapicerki wytrzymują naprawdę duże przebiegi.

Konsola centralna stanowi wierną kopię konsoli ze standardowego Mercedesa Klasy C. Rozwiązanie ma dwie zalety i dwie wady. Całość jest bardzo przemyślana i charakteryzuje się wysoką jakością wykonania, niestety nie budzi żadnych motoryzacyjnych emocji, a poza tym Niemcy popełnili błędy w kwestii ergonomii. Ilość przycisków na desce rozdzielczej w modelach posiadających m.in. nawigację może przerażać.

Mercedes potrafił nazywać C klasę Sportcoupe wariantem sportowym. Oczywiście auto prowadzi się naprawdę dobrze i urzeka komfortem, nie jest jednak typem wielbiciela zakrętów szaleńczo trzymającego się asfaltu. Konstrukcja resorowania jest zaawansowania. Każde z czterech kół pracuje niezależnie. Przednia oś wykorzystuje po dwa wahacze po każdej ze stron. Z tyłu pojawia się typowy układ wielowahaczy. Zawieszenie Mercedesa nie jest specjalnie trwałe. Najgorzej stan polskich nawierzchni znoszą tuleje dolnych wahaczy i łączniki stabilizatora. Wymiana tych pierwszych może kosztować nawet 1500 złotych. Nieco dłużej wytrzymują tuleje tylnej osi.

Sportcoupe najczęściej były kupowane w wersji 200 Kompressor. Oznaczenie modelu jest najlepszym dowodem na to, że Niemcy lubią nieco kolorować. Pod maską nie pracuje dwulitrowy motor, a jednostka o pojemności 1,8 litra. Benzyniak dysponuje mocą 163 koni mechanicznych i przyspiesza do pierwszej setki w 9,1 sekundy. Mercedes mógłby być dużo szybszy, niestety ma poważny problem. Jest bardzo ciężki! C 200 Kompressor to ponoć model, który najlepiej wyważa akceptowalne osiągi z przyzwoitym spalaniem. Deklarację lepiej jednak przyjmować ze sporą dozą dystansu, bowiem zapotrzebowanie na paliwo w mieście wynosi 12 litrów! Nawet w trasie apetyt nie spada poniżej 6,5 litra.

Numerem dwa w rankingach popularności jest Sportcoupe 180 Kompressor. Auto posiada pod maską 1,8-litrowego, doładowanego benzyniaka o mocy 143 koni mechanicznych i osiąga 100 km/h po 9,7 sekundy. W cyklu miejskim na każde sto kilometrów Mercedes "wypija" 11,7 litra paliwa. Niemieckie silniki benzynowe sprawują się bez żadnych zastrzeżeń. Rozrząd napędzany łańcuchem jest wieczny. W trakcie eksploatacji popsuć się może wyłącznie przepływomierz lub jeden z czujników.

W ofercie coś dla siebie znajdą również wielbiciele diesli. Wersja 220 CDI korzysta z 2,1-litrowego motoru common rail o mocy 143 koni mechanicznych. Ropniak pracuje kulturalnie i jest całkiem oszczędny (8,4 litra paliwa w mieście), a w tym samym czasie wyraźnie brakuje mu krzepy. 10,3 sekundy do pierwszej setki to mizerny wynik. Opłakana dynamika nie jest największą z wad silnika wysokoprężnego. Dużo gorzej wyglądają koszty serwisu. Wtryskiwacze przeciętnie zapychają się po pokonaniu 200 tysięcy kilometrów. Podobnie wygląda trwałość zaworu EGR i przepływomierza. Nieco dłużej wytrzymuje pompa wysokiego ciśnienia i turbosprężarka. W 2,1-litrowym dieslu należy uważać podczas wymiany świec żarowych. Bardzo łatwo je ukręcić.

Niemieckie diesle są problematyczne, jednak ich unikanie nie daje gwarancji bezawaryjności. Kupujący Mercedesa Sportcoupe musi się bowiem przygotować na nagromadzenie drażniących usterek układu elektrycznego. Problemy z modułami komfortu raz sprawią, że przestają działać światła, a innym powodują niepoprawną pracę urządzeń pokładowych lub pojawienie się "choinki" kontrolek na tablicy zegarów. Psują się również czujniki abs, sterowanie obiegiem powietrza czy centralny zamek. Standardem w Mercedesach Klasy C są kłopoty z hamulcem ręcznym i łożyskami kół, a w przekładni kierowniczej dosyć szybko pojawiają się luzy. Jeżeli kierowca nie będzie musiał korzystać z drogich części z ASO, koszty napraw uda się utrzymać na przyzwoitym poziomie.

Lata produkcji modelu C Sportcoupe przypadają na ten czas, w którym Mercedes wyraźnie zaniżył jakość. I niedopracowanie widać na rynku wtórnym. Wykwity korozji chętnie trawiące blachy, kapryśna elektryka czy nadmiernie delikatne diesle sprawiają, że niemiecki hatchback nie przyciąga kupujących. Szkoda, że inżynierowie popełnili tak poważne błędy. Sportcoupe mógł być bowiem naprawdę wdzięcznym i ładnym autem.