Kontrola oleju silnikowego - Czy bagnet to przeżytek?

W większości modeli aut elektroniczne czujniki poziomu oleju okazują się skuteczne. Niekiedy użytkownicy narzekają, że ostrzegają one o zbyt niskim poziomie oleju zbyt wcześnie, odwrotne przypadki zdarzają się sporadycznie. Uwaga! Wiele systemów nie zauważa niewielkich dolewek oleju, mimo wlania np. 200 czy 300 ml środka smarnego poziom na wskaźniku elektronicznym może się nie zmienić! Tam, gdzie występują i bagnet, i wskaźnik elektroniczny, warto czasem porównać ich wskazania.

W starszych autach nie ma wyboru – najlepiej przy okazji każdego tankowania warto samemu sprawdzić poziom oleju w silniku. Po wyłączeniu silnika należy odczekać kilka minut, wyjąć bagnet olejowy, wytrzeć go czystą szmatką, wsunąć ponownie do silnika, a następnie wyjąć i odczytać poziom oleju. Najlepiej, jeśli znajduje się on pośrodku, między znakami maksymalnego i minimalnego stanu. Warto przy okazji obejrzeć i powąchać olej – nie powinien śmierdzieć paliwem, zawierać opiłków lub brunatnej zawiesiny o konsystencji majonezu.

W autach wyposażonych w elektroniczne układy kontroli poziomu oleju czujniki na bieżąco monitorują jego stan. Jeśli oleju brakuje, komputer powinien natychmiast po uruchomieniu silnika zaalarmować kierowcę. Z reguły układ skonfigurowany jest tak, że o niskim stanie oleju ostrzega ze sporym zapasem, kiedy oleju wciąż jest wystarczająco dużo, żeby dało się przejechać bezpiecznie dla silnika co najmniej kilkaset kilometrów. Uwaga! W sterowniku silnika zwykle odnotowywany jest czas, kiedy włączył się komunikat ostrzegawczy – zgłaszając się do warsztatu z zatartym silnikiem, lepiej nie kłamać, że kontrolka zapaliła się tuż przed awarią!

W wielu modelach samo otwarcie maski na jakiś czas wyłącza wyświetlanie komunikatu o konieczności sprawdzenia oleju!

Parametry oleju silnikowego mogą się przedwcześnie pogorszyć, jeśli dostaje się do niego nadmiar paliwa (typowy problem nowoczesnych diesli z suchymi filtrami DPF), płynu chłodzącego (objaw towarzyszący m.in. uszkodzeniu uszczelki pod głowicą) lub skroplonej pary wodnej (np. w wyniku jazdy na krótkich trasach).

Niebezpieczna dla silnika jest też jazda w terenie o dużym zapyleniu – drobinki krzemu dostają się do oleju. Starsze silniki z dużymi przedmuchami spalin do skrzyni korbowej wymagają znacznego skrócenia interwałów między wymianami oleju.

Producentom regularnie zdarzają się wpadki w postaci serii silników ze skłonnościami do nadmiernego zużycia oleju. Na takie problemy skarżą się m.in. właściciele aut z volkswagenowskimi silnikami TSI/TFSI, nissanowskimi i toyotowskimi silnikami 1.8 czy oplowskimi 1.6 16V. Nawet przy minimalnych przebiegach jednostki te potrafią zużywać ok. 1 litr oleju na 1000 km! Producenci bardzo często wprowadzają bardzo wysokie normy zużycia oleju, żeby nie naprawiać takich aut na gwarancji, choć aż tak wysokie spalanie oleju skraca trwałość katalizatorów, filtrów DPF, sond lambda. W przypadku wielu nowoczesnych, wysilonych jednostek, szczególnie tych z turbodoładowaniem, zużycie oleju zależy w znacznym stopniu od tego, w jakich warunkach pracuje silnik. Przy spokojnej jeździe zużycie oleju może być niemal niezauważalne, ale przy wyższych prędkościach, podczas jazdy z kompletem pasażerów niekiedy wzrasta ono do ponad litra na 1000 km. To dlatego, żeby uniknąć ryzyka zatarcia silnika, nawet w nowych autach nie zaszkodzi sprawdzenie oleju nawet przy okazji każdego tankowania.

Niektórzy producenci (tu Honda) wcale nie kryją, że ich auta mogą spalać nieco oleju i nie świadczy to o ich awarii.

Kontrola co 1 tys. km nie zaszkodzi – sprawny silnik w trudnych warunkach może spalić na takim dystansie ponad 0,5 l oleju.

Ile dolać? W modelach, w których nie ma bagnetu olejowego, komputer z reguły informuje, jakiej dolewki potrzebuje silnik. Przed wlaniem oleju silnik powinien przestygnąć!