Używane auto z Anglii: jak, gdzie i za ile?

Przepisy zezwalające na rejestrację aut z kierownicą po prawej stronie rozpaliły wyobraźnię wielu polskich kierowców. Pojechaliśmy więc na Wyspy i sprawdziliśmy, czy naprawdę jest się czym ekscytować. Podpowiadamy też, jak i gdzie ewentualnie szukać, ile kosztują dobre auta, a także jakich formalności należy dopełnić.

Autem na Wyspy, czyli promem lub Eurotunelem pod La Manche.

Aukcje odbywają się w zasadzie codziennie w każdym większym mieście. Samochody pochodzą zarówno z komisów, które ze względu na kiepski stan techniczny danego pojazdu nie chcą go wystawiać u siebie, jak i od firm leasingowych oraz sprzedawców prywatnych. Ważne: oględziny auta zwykle ograniczają się do karoserii, można też puknąć w oponę. Jazda próbna? Zapomnijcie – tu z reguły kupuje się kota w worku.

Co wytrawniejsi kupujący zaglądają do środka „w locie”, akurat w chwili, gdy pracownik domu aukcyjnego przestawia auto. W lepszych firmach możecie za to liczyć na raport rzeczoznawcy, dość szczegółowo opisujący stan techniczny danego auta. Gorsze pojazdy mają adnotację „sold as seen”, czyli... widziały gały co brały.

Auto podjeżdża na minutę-dwie, w tym czasie zbierane są oferty. O jeździe próbnej lepiej zapomnieć. Dobrze, jeśli uda się zajrzeć do wnętrza.

Brytyjski rynek motoryzacyjny jest ogromny, więc i używanych aut nie brakuje. Komisy można z grubsza podzielić na trzy grupy, Najtańsze są zarządzane z reguły przez imigrantów (Pakistańczycy, Hindusi) i najczęściej mają na stanie rupiecie bez badań technicznych. Druga grupa to firmy proponujące klientom przyzwoicie utrzymane samochody za ok. 1000-10 000 GBP, a trzecia – komisy molochy, handlujące głównie młodymi i drogimi pojazdami, np. po firmach leasingowych lub flotach firmowych.

Z punktu widzenia polskiego klienta, który chce sprowadzić auto do kraju, względnie interesujące mogą być te pierwsze, ale prawda jest taka, że najlepsze tanie samochody i tak trafiają się u sprzedawców prywatnych (np. Gumtree.com).

Schludny komis w Rochdale z przyzwoitymi cenami, ale... na import i tak za drogo. Po prawej: szybka „zaprawka” w komisie w Wembley

Brytyjskie komisy pękają w szwach, ale w ofertach prywatnych też można przebierać jak w ulęgałkach. Ceny często okazują się atrakcyjne, bo wobec tak dużego nasycenia rynku niektórzy sprzedający są gotowi oddać auto w naprawdę okazyjnej cenie, byleby się go w końcu pozbyć.

Pod lupę wzięliśmy kilkanaście ofert, z czego kilka – np. Cooper kabriolet od młodego chłopaka ze Stockport i Vectra oferowana przez Polaka ogłaszającego się na stronie londynek.net – okazało się wartych rozważenia. Mini z otwieranym dachem to raczej auto sezonowe, więc kierownica po „złej” stronie aż tak bardzo by nie przeszkadzała, a cena – w przeliczeniu 13 800 zł – była o dobre 5000 zł niższa od polskiej. Pamiętajcie jednak o tym, że żeby wrócić autem „na kołach”, musicie doliczyć m.in. koszt paliwa, podatek drogowy (road tax) i polisę OC.

Ubezpieczyciele z reguły nie naprawiają aut, jeśli wycena szkody przekracza 50 proc. wartości danego pojazdu. Tym sposobem na złom trafiają nawet młode samochody, nie mówiąc już o tych bardziej leciwych. Na dodatek, jeśli auto po kolizji uzyskało kategorię A lub B, nigdy nie będzie mogło legalnie jeździć po brytyjskich drogach, więc kosztuje... czapkę gruszek. Również kat. C oraz D (można naprawiać) osiągają zachęcająco niskie ceny. Przykłady: Audi A4 z 2003 r. – 4300 zł (!), BMW 320d z 2008 r. – 17 200 zł, Fiat Punto z 1999 r. – 860 zł, niezbyt mocno uszkodzona Honda CR-V z 2010 r. – 33 000 zł.

W Wielkiej Brytanii trochę trudniej trafić na pojazd z cofniętym licznikiem. U nas dzieje się tak od niedawna, zaś w UK odczyt przebiegu (mileage) jest zapisywany podczas każdego badania technicznego (MOT) już od dłuższego czasu. W wielu miejscach nadzór nad ruchem drogowym sprawują kamery – służą do wyłapywania nie tylko kierowców przekraczających prędkość na odcinku pomiarowym, lecz także tych, którzy postanowili wybrać się w podróż bez ważnego podatku drogowego (road tax; patrz obok).

Samochody z polskimi numerami mogą bez przerejestrowania i opłaconego cła poruszać się po Wielkiej Brytanii przez 6 miesięcy, potem właścicielowi grożą kary finansowe, a nawet komisyjne zniszczenie auta (!). Jeśli koniecznie chcecie kupić w UK używany pojazd, rozważcie skorzystanie z oferty jednej z wielu polskich firm – za 300-400 GBP auto zostanie odebrane spod wskazanego adresu i lawetą pojedzie do Polski. W sieci można też trafić np. na osoby pomagające przy aukcjach Copartu.

Sam zakup samochodu jest prosty, bo nie trzeba ani chodzić do urzędu, ani załatwiać tablic wywozowych – numery są na stałe przypisane do każdego auta. Dane nowego właściciela wpisuje się na specjalnym odcinku dowodu rejestracyjnego, a sprzedający zgłasza zbycie auta w urzędzie DVLA – za jakiś czas pocztą dostaniecie nowy, pełny dowód z waszymi danymi. Uwaga: może to potrwać 2-3 miesiące, jeśli podacie polski adres. Jest też mniej oficjalna droga na skróty: spisujecie umowę kupna, a następnie dogadujecie się ze sprzedającym, żeby oddał wam cały dokument V5. On informuje DVLA o wyeksportowaniu pojazdu (notification of permanent export) – tym sposobem jedziecie przez Europę z „pełnymi” papierami w ręku, a po dotarciu do Polski możecie od razu rejestrować pojazd. Pamiętajcie o podatku drogowym (road tax) i obowiązkowym ubezpieczeniu – auto kupuje się zawsze bez OC (insurance). Polisę najprościej wykupić przez internet lub telefonicznie. Większość ubezpieczalni ma w ofercie tanie polisy na kilka, kilkanaście dni. Jeśli chodzi o road tax, to zniesiono już obowiązek przyklejania okrągłej tarczy z datą ważności w lewym rogu przedniej szyby – wystarczy zapłacić (np. przez internet lub na poczcie) i auto trafia do bazy danych.

Na Wyspy najłatwiej dostać się tanimi liniami lotniczymi, busem lub własnym autem. Jeśli nie własny samochód, to żeby móc się swobodnie poruszać na miejscu, będziecie pewnie musieli wypożyczyć pojazd.

Prom kosztuje od ok. 70 GBP (auto osob.), kolejowy transport Eurotunelem – od 78 GBP. Ceny dotyczą jednak biletów rezerwowanych z wyprzedzeniem. Im bliżej wyjazdu, tym drożej, nawet do 204 GBP.