Najlepsze używane samochody rodzinne za 10, 25 i 50 tys. zł

Poniżej przedstawiamy ranking najlepszych samochodów rodzinnych dla każdego. Podzieliliśmy je na trzy kategorie cenowe:

- do 10 tys. zł

- do 25 tys. zł

- do 50 tys. zł

Czwartą grupę stanowią auta, które ciężko jednoznacznie zakwalifikować, a mimo to stanowić mogą ciekawą alternatywę.

W naszym rankingu aut najlepszych na wakacje znalazły się zarówno mniejsze pojazdy typu kombi, jak również vany i SUV-y. Główne kryteria w doborze to niezawodność, trwałość oraz odpowiedni komfort podróży dla czteroosobowej rodziny.

Opel Zafira I to doskonały przykład tego, że nawet stosunkowo niewielki budżet pozwoli stać się posiadaczem przestronnego rodzinnego vana. Co prawda jego stylistyka mocno już odbiega od dzisiejszych standardów, jednak stonowana linia nadwozia nadal ma wielu zwolenników. Wewnątrz nie znajdziecie może tyle miejsca, ile oferowała konkurencja w tamtych latach, ale pod tym względem czteroosobowa rodzina i tak poczuć się może, jak w pierwszej klasie. Do tego pokaźny kufer (600 l), w podłodze którego ukryte są dwa dodatkowe fotele (system Flex 7).

Poprawnie zaprojektowany i funkcjonalny kokpit wykonano z dobrych materiałów. Gorzej wypada natomiast jakość montażu poszczególnych elementów. Skrzypienie luźnych plastików to w większości egzemplarzy norma. Zafira nie jest też przesadnie awaryjna, a usterki wynikają głównie z ogólnego zużycia. Luzy w zawieszeniu, wycieki z silnika, awarie elektryki to typowe bolączki. Dzięki prostej budowie i pokrewieństwu z Astrą II naprawy zazwyczaj nie są drogie, a części (w tym zamienniki), dostępne są niemal w każdym sklepie i serwisie. Szczególnie dobrze spisuje się trwały benzyniak 1.8/115 KM. Owszem, nie jest wolny od wad (problemy z elektroniczną przepustnicą, pękające kolektory wydechowe, awarie czujników), jednak jego eksploatacja przeważnie jest mniej problemowa niż diesla 2,0, w którym często problematyczne okazywały się pompy wtryskowe.

Rozpatrując stosunkowo tani (do 10 tys. zł) i w miarę bezawaryjny samochód dla czteroosobowej rodziny, trudno pominąć VW Passata  (zakładając, że będzie to wersja kombi). Jeżeli jednak sądzicie, że znalezienie egzemplarza, który nie ma cofniętego licznika, powypadkowej przeszłości albo nie jest zajeżdżony, jest trudne – to macie rację. Musicie więc być czujni podczas poszukiwań. Jeśli uda się wam trafić na sensowny egzemplarz z benzynowym silnikiem 1.6/101 KM (dobrze znosi LPG) lub dieslem 1.9, to samochód nadal wart jest polecenia.

Świadectwem tego może być ogromna popularność tego modelu i nie chodzi tutaj o znaczek VW, ale o stosunkowo wysoką trwałość tego auta. Dlaczego akurat te silniki? Prosta i sprawdzona konstrukcja (szczególnie benzyniaka), to w przypadku leciwego już samochodu, gwarancja mniejszej liczby usterek. Prawda, tu też zdarzają się awarie (np. pompowtryskiwacze w dieslu), jednak nie będą one tak kosztowne, jak zazwyczaj ma to miejsce w przypadku większych i bardziej skomplikowanych jednostek.

Ilość przestrzeni wewnątrz jest zupełnie wystarczająca zarówno w przednim rzędzie, jak i na tylnej kanapie, a bagażnik (wersja kombi 495l), bez problemu zmieści wakacyjny ekwipunek. Słabsze strony Passata to stosunkowo nietrwałe przednie zawieszenie, które dodatkowo ma skomplikowaną konstrukcję. Jego remont nie należy więc do najtańszych. Ponadto samochód całkiem nieźle znosi trudy długiej eksploatacji. Wszelkie drobne usterki można łatwo usunąć. Ogromna ilość tanich zamienników sprawia, że nie są to drogie naprawy.

Myśląc o samochodzie rodzinnym, którego głównym przeznaczeniem będą dalekie wakacyjne wyjazdy, warto też rozważyć zakup przedstawiciela trójki bliźniaczych modeli (pozostałe to: VW Sharan i Seat Alhambra), będących wynikiem współpracy Forda z Volkswagenem. Dlaczego akurat Galaxy? Powód jest prosty – na tle pozostałych dwóch wyróżnia się niższą ceną zakupu, oferując przy tym praktycznie te same walory. Ilość miejsca i funkcjonalność nadwozia (dostępnych jest 7 miejsc), to niemal czołówka w klasie. Co prawda przy pełnej frekwencji bagażnik (255 l), wygląda dość mizernie, jednak po zdemontowaniu trzeciego rzędu foteli przestrzeń jest ogromna.

Decydując się na konkretny egzemplarz, musicie jednak być ostrożni, bo mimo wielu zalet nie jest to samochód pozbawiony słabych stron. Kiepska jakość montażu, duża podatność na korozję i stosunkowo delikatne zawieszenie to główne bolączki. W palecie silników najmniej awaryjne i „długodystansowe” okazują się diesle 1.9 TDI (motor Volkswagena) oraz benzyniak 2.3/145 KM konstrukcji Forda. Niestety większość egzemplarzy jest już na tyle zużyta, że spodziewać się musicie też innych eksploatacyjnych wydatków. Wszelkie drobne naprawy i wymiany nie powinny was jednak zrujnować finansowo, ponieważ części są ogólnodostępne i relatywnie tanie.

Mimo swoich lat używany Renault Scenic nie powiedział jeszcze ostatniego słowa i ciągle jest na scenie. Większość dostępnych egzemplarzy jest co prawda sfatygowana i ma ogromne przebiegi, jednak niektóre egzemplarze (zwłaszcza z końcówki produkcji), mogą prezentować się jeszcze całkiem przyzwoicie. Duża i niesłabnąca popularność modelu sprawia, że nadal jest w czym wybierać.

Samochód oferuje przestronne wnętrze, w którym bez trudu pomieści się rodzina. Jest przy tym praktyczny - duża ilość schowków i półek ułatwia użytkowanie. Fotele można łatwo zdemontować, dzięki czemu w razie potrzeby uzyskamy sporą przestrzeń bagażową (410 – 1800 l). Przy wyborze należy zwrócić uwagę na słabszą stronę Scenica, czyli szybko korodujące nadwozie oraz stan zawieszenia. Koszty serwisu i utrzymania, nawet w przypadku poważnych napraw nie naruszą waszego budżetu. Części są tanie i łatwo dostępne. Godne polecenia są szczególnie silniki benzynowe 1.6 i 1.8. Dobrze znoszą trudy eksploatacji i w przeciwieństwie do diesli, które zazwyczaj są już mocno wyeksploatowane, nie powinny nastręczać wielu problemów.

To jeden z bardziej udanych i godnych polecenia samochodów. Jeżeli jednak ma to być samochód rodzinny, służący do wakacyjnych podróży to lepiej wybierzcie wersję liftback. Łatwy dostęp do przestrzeni bagażowej znacznie ułatwi użytkowanie. Mimo wieku samochód nadal może się podobać. Linia nadwozia jest mocno stonowana, co zapewnia jej swojego rodzaju ponadczasowość. Niestety słabo wygląda zabezpieczenie antykorozyjne. Rdza szczególnie szybko atakuje tylne błotniki oraz elementy podwozia. Wewnątrz jest bardziej niż przestronnie, a do wykończenia użyto dobrych materiałów. Jakość montażu to mocna strona modelu. Nawet po latach nie słychać dokuczliwych trzasków i skrzypienia.

Zawieszenie zapewnia komfort a jednocześnie daje pewność prowadzenia. Nie jest przy tym nadmiernie usterkowe. W razie potrzeby części są stosunkowo tanie i łatwo dostępne.

Honda to także trwałe silniki benzynowe, tu każdy będzie dobrym wyborem. Optymalnym okaże się jednak motor 2,0/147 KM, to udany kompromis między osiągami a spalaniem. Nieco gorszą opinię mają diesle –  często szwankuje osprzęt. Uważajcie też na automatyczne skrzynie. Ich niezawodność jest bezpośrednio powiązana z częstą wymianą oleju.

Nie zajmuje czołowych pozycji w rankingach popularności, jego stylistyka nie jest też szczególnie wyszukana, a ilość miejsca wewnątrz uznać można za co najwyżej wystarczającą. Posiada jednak wierne grono zwolenników, którzy uważają, że to jeden z najlepszych samochodów w swojej klasie. Nie można odmówić im racji. Trwałość, niezawodność i solidna konstrukcja to zdecydowanie mocne strony Forestera. Jeżeli dodamy do tego dobre właściwości jezdne (stały napęd 4x4 wraz z reduktorem o niewielkim przełożeniu) oraz odporne na trudy eksploatacji, benzynowe silniki typu bokser, których wartością dodaną jest niepowtarzalny dźwięk, to okaże się, że to jedna z ciekawszych propozycji na rynku.

Musicie być jednak świadomi, że samochód charakteryzuje się też większymi kosztami serwisowania. Wymiana uszczelek pod głowicami, która niestety w tym modelu jest zalecana, to około 2,5 tys. zł. Z uwagi na złożoną konstrukcję, wymiana rozrządu czy innych części eksploatacyjnych, także nie należy do tanich. Wnętrze nie rozpieszcza przestrzenią, jednak cztery osoby z bagażem nie powinny narzekać na brak komfortu. Ciekawostką, a zarazem znakiem rozpoznawczym, także wielu innych modeli Subaru z tych lat, są szyby bez ramek. Znalezienie egzemplarza w dobrym stanie nie powinno być szczególnie trudne, jednak na rynku nie brakuje też aut powypadkowych i skrajnie wyeksploatowanych.

Jedni określają go mianem dostawczaka, inni zarzucają dużą liczbę usterek (zwłaszcza w początkowym okresie produkcji), tym samym odradzając jego zakup. Cokolwiek by mówić, to Volkswagen Touran jest całkiem udanym samochodem o przestronnym i funkcjonalnym wnętrzu. Nadwozie ma proste i klasyczne kształty, dzięki czemu skutecznie opiera się nowym trendom i wielu nadal może się podobać.

Wewnątrz znajdziecie sporo praktycznych rozwiązań i dużą liczbę schowków (również w podłodze). Kokpit stylistycznie bezpośrednio  powiązany jest z innymi modelami producenta z tamtego okresu. Dominuje tutaj funkcjonalność oraz intuicyjne rozmieszczenie wszystkich przełączników. Awaryjność? No cóż, wszystko zależy od konfiguracji auta. Narzekać mogą szczególnie użytkownicy diesla 2.0 ze skrzynią DSG. To trochę wybuchowa mieszanka, gdzie prędzej czy później można się spodziewać poważnych awarii (pękające głowice, usterki mechatroniki w skrzyni). Jeżeli natomiast wybierzecie manualną przekładnię połączoną z benzyniakiem 1.6/102, długie kilometry bezawaryjnej jazdy nie będą niczym nadzwyczajnym.

Godny polecenia jest również popularny motor wysokoprężny 1.9 TDI. Tutaj należy się jednak odrobina czujności, ponieważ pewna seria (oznaczona symbolem BXE), boryka się z problemem wadliwych panewek. Awaria w tym przypadku może okazać się równoznaczna z remontem lub wymianą silnika. Pozostałe usterki to typowe przypadłości większości diesli. Zużycie „dwumasy”, awarie pompowtryskiwaczy, niedrożny DPF (jeżeli był fabrycznie zamontowany). Na to powinniście być przygotowani. Niemniej jednak ryzyko wystąpienia usterek bezpośrednio związane będzie ze zużyciem, stylem jazdy oraz jakością używanego paliwa. Przy zakupie radzimy dokładnie zweryfikować konkretny egzemplarz.

Vectra C to jeden z tych samochodów, który raczej nie zwraca na siebie szczególnej uwagi, za to doskonale sprawdzi się w roli „szeregowego pracownika”, lojalnie wypełniającego swoje obowiązki. Nadwozie oraz wnętrze utrzymane jest w nieco „kwadratowej” stylistyce, co nie każdemu może się podobać, jednak mocną stroną jest tutaj funkcjonalność. Ponadto ilość przestrzeni w środku oraz pojemne bagażniki, szczególnie w wersji kombi (530l-1850l), zaspokoją potrzeby praktycznie każdej statystycznej rodziny.

Samochód niestety nie należy do najtrwalszych. W pierwszej kolejności zazwyczaj poddaje się zawieszenie. Sworznie wahaczy, tuleje, łożyska kolumny resorującej to elementy wymagające częstej wymiany. Do tego dochodzą kłopoty z geometrią tylnej osi. Możecie się też spodziewać problemów z elektryką (centralny zamek, panel klimatyzacji, wyświetlacz radia) oraz osprzętem silnika. Pochwalić natomiast można zabezpieczenie antykorozyjne. W przeciwieństwie do poprzednika rdzawy nalot nie stanowi tutaj większego problemu. Do wyboru jest też sporo wersji silnikowych. Nie wszystkie są jednak godne polecenia. Uważać należy zwłaszcza na odmiany V6, a szczególnie na diesla 3.0. Rozsądną decyzją będzie zakup benzyniaka 1.8/140 KM i 2.0T lub jednostki wysokoprężnej 1.9 CDTI. Są relatywnie trwałe i dość oszczędne, zapewniając przy tym wystarczającą dynamikę.

Niekwestionowany król rynku wtórnego w swojej klasie? Owszem, jest w tym sporo prawdy, ponieważ Audi A4 B6 jest jednym z najczęściej poszukiwanych samochodów. Atrakcyjny wygląd, wysoka jakość wykonania oraz trwałość to główne czynniki wpływające na tak dużą popularność. Dla wielu istotną rolę odgrywa także prestiż marki. Czy może spełnić także wymagania auta rodzinnego? – Tak, ale musi to być wersja kombi, a pasażerowie tylnej kanapy będą co najwyżej średniego wzrostu. Niestety mimo wielu zalet, nie można powiedzieć, że jest to samochód przestronny.

O ile z przodu ilość miejsca jest wystarczająca, to w drugim rzędzie jest zwyczajnie ciasno. Dużym plusem są dobrej jakości materiały wykończeniowe oraz poprawne spasowanie wszystkich elementów. Komfort jazdy i pewne prowadzenie to także mocne strony. Zawieszenie ma wielowahaczową konstrukcję, dzięki czemu pokonywanie zakrętów to czysta przyjemność. Jest przy tym trwałe.

Silniki... tutaj bywa różnie. Dobrą opinię mają szczególnie benzyniaki 1.6 i 2.0/130 KM. Dobrym wyborem okaże się również motor 1.8T (150 – 190 KM). Co prawda zdarzają się egzemplarze o nadmiernym zapotrzebowaniu na olej oraz te, w których wymienić trzeba łańcuszek spinający wałki rozrządu, jednak jest to trwała i stosunkowo oszczędna jednostka, dająca dużo frajdy z jazdy. Ostrożnie należy podchodzić do diesla 2.0 TDI PD i 2.5 TDI (m.in. wycierają się wałki rozrządu). 1.9 TDI?... Cóż, ten silnik to już legenda, ale trzeba przyznać, że istotnie jest trwały i oszczędny. Niestety większość egzemplarzy ma już ogromne przebiegi, które szczególnie w tym przypadku poddawane są „korekcie” przez nieuczciwych sprzedawców. Radzimy zachować wzmożoną czujność i dokładnie sprawdzić każdy egzemplarz.

Zafira drugiej generacji kusi na wiele sposobów. Jak na vana przystało, jej głównym atutem jest przestronne wnętrze z dużą możliwością konfiguracji. Na pochwałę zasługuje system Flex 7. Trzeci rząd foteli z łatwością można złożyć i w całości wsunąć w podłogę, dzięki czemu przestrzeń ładunkowa ma regularne kształty. Do zakupu przekonują także stosunkowo niskie ceny oraz przyzwoite koszty utrzymania.

W stosunku do wcześniejszej wersji poprawie uległa jakość użytych materiałów. Co prawda linia nadwozia nie porywa stylistyką, jednak mimo upływu czasu nadal wygląda świeżo i może się podobać. Samochód nie jest też przesadnie awaryjny. Liczba usterek zależy głównie od sposobu eksploatacji oraz wersji silnikowej. Najmniej problemów możecie się spodziewać po benzyniaku 1.6 i 1.8. Jednak ze względu na dynamikę bardziej polecamy ten drugi i to w mocniejszej 140-konnej wersji. Słabszy motor jest nieco ospały. Większe jednostki 2.2 to ryzykowna decyzja, często bywają problematyczne. Jeżeli diesel to 1.9 CDTI. Jest dość trwały, a problemy wynikają głównie z dużych przebiegów i są to raczej standardowe przypadłości współczesnych silników wysokoprężnych („dwumas”, turbosprężarka, układ wtryskowy, filtr cząstek stałych). Osobom stawiającym głównie na osiągi, polecamy wersję 2.0 OPC.

Honda CR-V III to jedna z ciekawszych propozycji rynkowych. Solidna i trwała konstrukcja to główna domena tego modelu. Ponadto komfort, wygoda, bogate wyposażenie i dobre właściwości jezdne. Tak w skrócie można opisać ten samochód. Nie liczcie jednak na to, że Honda sprawdzi się w terenie. Owszem, napęd 4x4 znacznie poprawia walory trakcyjne, jednak naturalnym środowiskiem w tym przypadku jest asfalt.

Nadwozie nie ma ekstrawaganckich kształtów, lecz pewne detale stylistyczne (zwłaszcza w przedniej części), dodają autu uroku i wyróżniają go z tłumu. W porównaniu do poprzednika znacznie poprawiono zabezpieczenie antykorozyjne. Rdzawe ogniska zazwyczaj pojawiają się tylko w okolicach tylnej klapy. Mocna strona to również silniki. Dotyczy to zwłaszcza benzyniaka 2,0/150 KM. Jest raczej niezawodny, dynamiczny i stosunkowo oszczędny. Spalanie na poziomie 8,5 lira to w tym przypadku niezły wynik. Do diesla 2.2 też nie mamy zastrzeżeń, to także trwała konstrukcja. Kłopoty mogą się pojawić dopiero po większych przebiegach i wynikają raczej ze złej eksploatacji. Typowe przypadłości to uszkodzenia wtryskiwaczy, zazwyczaj spowodowane złej jakości paliwem oraz niedrożne filtry cząstek stałych. Co prawda Hondę ciężko jest zajeździć, jednak  na rynku nie brakuje również egzemplarzy z ogromnymi (często korygowanymi) przebiegami, oraz wypadkową przeszłością (dotyczy to zwłaszcza aut sprowadzonych z USA).

Funkcjonalność i przestrzeń – to główne walory użytkowe, jakich oczekuje się od samochodów tej klasy. Jeżeli przy tym atrakcyjnie wygląda, dobrze się prowadzi i jest względnie bezawaryjny, to sukces jest tylko kwestią czasu. Właśnie dzięki tym cechom Ford S-Max zdobył sobie tak dużą popularność na rynku. Wnętrze wykonano z dobrych jakościowo materiałów, choć ich spasowanie mogło być nieco lepsze. Duża ilość schowków oraz możliwość różnych konfiguracji czyni go także niezwykle praktycznym. Nie można mieć też zastrzeżeń do stylistyki kokpitu, którego kształt dodatkowo potęguje wrażenie dużej przestrzeni.

Z gamy silnikowej szczególnie udanym i wartym polecenia jest diesel 2,0 TDCi (konstrukcja PSA). To raczej bezawaryjny motor, a jego osiągi gwarantują niezłą dynamikę i jest przy tym stosunkowo oszczędny. Pozostałe jednostki wysokoprężne charakteryzuje wyższa awaryjność (2,2) lub nie zapewniają wystarczających osiągów (1,6). Trwałą jednostką jest także benzyniak 2,0/145 KM. Nie jest może mistrzem oszczędności, ale dzięki prostej konstrukcji rzadko ulega poważnym awariom. Samochód nie jest przesadnie usterkowy. Typowe niedomagania (nietrwałe elementy zawieszenia, problemy z elektryką oraz pompą wspomagania), można łatwo i relatywnie tanio usunąć.

Poprzednia generacja Laguny kochana była szczególnie przez mechaników i handlarzy częściami. Paradoksalnie zła opinia o tym samochodzie to dla was dobra wiadomość. Świadomość ponadprzeciętnej awaryjności jest na tyle mocno zakorzeniona, że nadal przekłada się na dość szybką utratę wartości Laguny III. A to już zupełnie inny samochód i bez większego ryzyka można go opisać, jako trwały i niezawodny model.

Chciałoby się powiedzieć „nareszcie”, bo podobnie jak w przypadku wcześniejszych wersji, także i tutaj komfort podróży oraz ilość dostępnej przestrzeni wewnątrz jest naprawdę imponująca. Jeżeli dodamy do tego atrakcyjną stylistykę nadwozia i praktyczną deskę rozdzielczą (szkoda tylko że niektóre plastiki szybko zaczynają hałasować), to okaże się, że jest to jeden z atrakcyjniejszych samochodów na rynku. Owszem, nie można powiedzieć, że jest zupełnie pozbawiony wad, jednak możliwość pojawienia się usterek jest bezpośrednio powiązana z jednostką napędową.

Świetnym wyborem okaże się benzynowy motor 2,0/140 KM (konstrukcja Nissana). Jego główne atuty to wysoka trwałość, przyzwoite spalanie i niezłe osiągi. Polecamy także diesla 2,0 dCi. Kilkaset tysięcy kilometrów bezawaryjnej jazdy to w tym przypadku nic nadzwyczajnego. Musicie jednak pamiętać o regularnej i częstej (co 15 tys.) zmianie oleju. Wydłużony interwał wymiany może się niekorzystnie odbić na trwałości panewek korbowych.

Dla tego dość leciwego już modelu czas płynie jakby wolniej. Debiutował ponad dekadę temu, a jego sylwetka wciąż wygląda atrakcyjnie i... dobrze trzyma cenę. Trzeba przyznać, że to jeden z bardziej udanych samochodów tego producenta. Dobre właściwości jezdne, komfort podróży, niezłe osiągi, a do tego napęd 4x4. Te cechy sprawiają, że ciągle są chętni na jego zakup.

Wnętrze zostało funkcjonalnie zaplanowane i jest przy tym dość przestronne. Kokpit cechuje ergonomiczne rozmieszczenie wszystkich przełączników, a fotele gwarantują ponadprzeciętną wygodę. Obraz całości psują niestety kiepskiej jakości materiały wykończeniowe, które trochę nie pasują do wizerunku marki, ogólnie uchodzącą za prestiżową.

Jako źródło napędu najlepiej sprawdzają się sześciocylindrowe diesle 3.0/204 KM. Zapewniają bardzo przyzwoitą dynamikę i są przy tym oszczędne. Nie można też złego słowa powiedzieć o ich awaryjności. Jedyną częściej spotykaną bolączką to problemy z kołem pasowym. Mniejsze silniki 2.0 to również solidna konstrukcja, jednak tutaj częściej zawodzi osprzęt. Nie obyło się też bez drobnej wpadki. W silnikach oznaczonych symbolem N47 nietrwały okazuje się rozrząd, którego wymiana dodatkowo utrudniona jest kłopotliwą lokalizacją w tylnej części. Wśród benzyniaków praktycznie każdy godny jest polecenia. Przed zakupem dokładnie zweryfikujcie stan i historię. Sporo egzemplarzy ma już spore przebiegi.

To jeden z popularniejszych samochodów tego segmentu na rynku. Rynek wtórny oferuje w tym przypadku spory wybór, zarówno pod względem cenowym, jak również wyposażenia i konfiguracji. W początkowym okresie produkcji model trapiły liczne choroby wieku dziecięcego, dotyczące szczególnie nietrwałego podwozia. Z czasem usterki zostały jednak wyeliminowane. Z tego też powodu szczególnie polecamy egzemplarze z końcowego okresu produkcji (zwłaszcza po liftingu z 2009 roku) oraz z napędem 4x4, który znacznie poprawia walory trakcyjne.

Ilość przestrzeni wewnątrz jest co najmniej wystarczająca, dzięki czemu Qashqai może pełnić rolę auta rodzinnego. Niestety plastiki, jakich użyto do wykończenia wnętrza, są co najwyżej średniej jakości, a stylistyka deski rozdzielczej nie zachwyca. Wśród silników wartym szczególnej uwagi jest benzynowy motor 2,0 MR/140KM. To sprawdzona i pancerna konstrukcja Nissana, która zapewni przyzwoite osiągi, nie rujnując przy tym budżetu zużyciem paliwa. Nieco gorzej wypadają diesle. Owszem są oszczędne, jednak bardziej usterkowe. Awarie osprzętu, turbosprężarek oraz nietrwałe panewki to domena jednostki 1.5 dCi. Godną polecenia wydaje się jedynie „2-litrówka” produkcji Renault (2,0/150 KM).

Audi Q5 jest jednym z liderów sprzedaży w swojej klasie. Sukces rynkowy przełożył się również na spory popyt na rynku wtórnym. Jego powodzenie to zasługa głównie atrakcyjnego nadwozia, które mimo stosunkowo niewielkich gabarytów (jak na auto tej klasy), zapewnia komfort i wygodę całej rodzinie. Materiały wykończeniowe są dobrej jakości, bogate wyposażenie oraz wysoki standard montażu również odgrywają tu znaczącą rolę. Auto świetnie się prowadzi i jest dynamiczne.

Luksus ma jednak swoją cenę. Nie liczcie na to, że ten samochód będzie tani w eksploatacji. Koszty paliwa, serwisu i ewentualnych napraw niejednego mogą wprawić w osłupienie, zwłaszcza gdy przyjdzie czas na regenerację np. przekładni DSG. Owszem, pionierskie rozwiązania i nowinki techniczne znacznie poprawiają funkcjonalność, jednak ich awaria często bywa dokuczliwa. Silniki są stosunkowo trwałe, ale mają kilka słabych punktów. Kiepską opinię ma zwłaszcza 3-litrowy diesel (V6), gdzie często dochodzi do awarii napinaczy w układzie rozrządu. Naprawa w tym wypadku do tanich nie należy. Przy zakupie należy mieć się na baczności. Duże zainteresowanie modelem to również spora okazja na zarobek przez nieuczciwych handlarzy.

Jedno z najbardziej wygodnych i przyjemnych w prowadzeniu aut za ok. 15-25 tys. zł. Tak, właśnie za tyle, bo egzemplarze wycenione na mniej niż 10 tys. zł najczęściej do niczego się już nie nadają. Mimo upływu lat „piątka” E39 trzyma się całkiem dobrze: wciąż nieźle wygląda i – gdy jest w dobrym stanie technicznym – daje dużo satysfakcji podczas jazdy w trasie. Wnętrze jest świetnie wyciszone, wyposażenie – z reguły bogate, bo często trafiają się egzemplarze z ksenonami, „skórą”, większość wersji kombi (Touring) ma na pokładzie też nivomat. Druga strona medalu: zadbany egzemplarz będzie bardzo trudno znaleźć.

Auto ma swoje typowe bolączki (m.in. korozja, nietrwałe zawieszenie, usterki przekładni kierowniczych), do tego dochodzą zaniedbania ze strony użytkowników – E39 często trafia w ręce osób, które bardzo chcą mieć niedrogie BMW, a potem, gdy okazuje się, że lista napraw jest długa i kosztowna, auto musi jeździć bez odpowiedniej obsługi do chwili, gdy się po prostu nie rozsypie. Polecamy egzemplarze od fanów marki, z realnym przebiegiem nie większym niż 300-350 tys. km. Silniki? W zasadzie każdy benzyniak R6 (może poza 2.0/150 KM – po załadowaniu wakacyjnych pakunków będzie zbyt ospały) i diesel 3.0 – to jeden z najlepszych silników wysokoprężnych z tamtych lat. Benzynowe 4.4 V8 kusi brzmieniem i dynamiką, ale jest bardzo kosztowne w obsłudze – propozycja dla mało jeżdżących koneserów.

Rodzina podczas wakacyjnego wyjazdu doceni przede wszystkim ogromną kabinę, pojemny bagażnik tego szwedzkiego kolosa (615-1838 l; uwaga: w konfiguracji 7-osobowej kufer ma tylko 250 l!) i wysoki poziom bezpieczeństwa. XC90 I generacji było produkowane aż przez 12 lat, w związku z czym na rynku spotkacie egzemplarze w bardzo różnych cenach: od niewiele ponad 20 aż do grubo ponad 100 tys. zł. Polecamy odmiany po pierwszym liftingu (2006 r.; ceny od ok. 35 tys. zł), gdyż są nieco lepiej dopracowane i pozbawione większości chorób wieku dziecięcego.

Silniki benzynowe dużo palą, a 4.4 V8 (opracowany wspólnie z... Yamahą!) – dość awaryjny (m.in. łożyskowanie wałka wyrównoważającego). Polecamy któregoś z pięciocylindrowych diesli: moc od 163 (napęd 4x2!) do 200 KM. Tym bardziej że w nowym XC90 już ich nie uświadczysz... Uwaga na przeciętną trwałość automatycznych skrzyń biegów, przedniego zawieszenia. Części bywają drogie, nasz typ to zamienniki dobrej jakości.

Pierwszy „kangur” to był strzał w dziesiątkę – tym autem Francuzi stworzyli nowy segment, który na dodatek okazał się bardzo pożądany! Druga generacja osobowego dostawczaka (od 2008 r.; ceny startują od ok. 13 000 zł) zachowała charakter poprzednika – wszechstronność, funkcjonalność, ogromny bagażnik (660-2866 l) – a jest przy tym dużo bardziej nowoczesna. Na rynku sporo jest egzemplarzy z polskich salonów – to duży atut. Uwaga: Kangoo często służyły do ciężkiej pracy, warto o tym pamiętać w trakcie oględzin i zwrócić uwagę na wszelkie ślady ponadnormatywnego zużycia.

Rodzina podczas wyprawy do Chorwacji najlepiej odnajdzie się w przedłużonej wersji Grand z 7 miejscami w standardzie. Plastiki we wnętrzu nie należą może do bardzo wyszukanych, ale z drugiej strony – okazują się całkiem... „dziecioodporne”. Pamiętajcie też o tym, że ciężarowe geny Kangoo czuć podczas prowadzenia, to nie jest pojazd do szybkiej jazdy po zakrętach. Spośród silników polecamy nieśmiertelne benzyniaki 1.6 (8 i 16V, w tym drugim mogą wystąpić problemy z kołem zmiennych faz). Diesel 1.5 dCi jest popularny i bardzo oszczędny, ale ryzyko uszkodzenia panewek nadal dość wysokie.

Złoto dla zuchwałych: Grand z lat 2004-10 jest wielki, praktyczny i wygodny, ale bywa niezwykle kosztowny w eksploatacji. To ta zła wiadomość. Dobra jest taka, że ceny są całkiem zachęcające – nieco ponad 35 tys. zł wystarczy na zadbany egzemplarz z pierwszych lat produkcji, natomiast jeśli masz w kieszeni ponad 50 tys. zł, możesz już śmiało celować w modele z lat 2007-08.

Dodatkowe atuty to z reguły bogate wyposażenie oraz zaskakująca uniwersalność – mało który pojazd potrafi tak dobrze połączyć zdolności terenowe z komfortem jazdy po asfalcie. Wspomniane przez nas wysokie koszty eksploatacji to po części zasługa niemałego spalania (silniki benzynowe spalą w zasadzie tyle... ile wlejesz), po części – problemów z trwałością diesla 3.0 CRD (m.in. moduł sterowania turbiną, klapki w kolektorze). Uwaga: odmiany CRD miewają z reguły bardzo wysokie przebiegi. Niemała masa własna auta skraca żywotność zawieszenia i układu hamulcowego.