9 najlepszych aut do driftu - BMW, Jaguar, Mercedes, Nissan i Toyota AE86

W naszym zestawieniu nie mogło zabraknąć BMW z symbolem M. Jest nim coupe M4, które zastąpiło kultowe M3. Pod maskę wrócił sześciocylidrowy rzędowy silnik, ale z turbodoładowaniem. Jednostka o pojemności 3.0 litra rozwija 431 KM. Moment obrotowy wynoszący 550 Nm nie daje spokoju tylnej osi. M4 ustawione w sportowy tryb jazdy nerwowo reaguje na polecenia wydawane gazem. Trzeba przyzwyczaić się do stałego nadzoru elektroniki, ale kiedy już do tego dojdzie, można zakolegować z BMW. M4 nie stawia szczególnych oporów przed jazdą bokiem i chwała mu za to. W rękach doświadczonego kierowcy potrafi czynić cuda. Jeszcze jedno. Popatrzcie na M4. Wygląda fenomenalnie!

Powrót do korzeni. Nawiązanie do kultowego modelu AE86. Toyota dokonując małego kroku w tył, wykonała olbrzymi krok w przód. Po wielu latach nieobecności Toyoty wzbudzającej jakiekolwiek emocje, w ofercie marki pojawia się GT86. Producent przypomniał sobie jak buduje się interesujące samochody. Wspólnie z Subaru stworzył nieduże coupe z napędem na tylną oś. Pod maską pracuje wolnossący czterocylindrowy silnik boxer o pojemności 2.0 litra i mocy 200 KM. Pesymiści powiedzą, że to mało. Nieprawda. Dzięki odpowiednie zestrojonemu zawieszeniu i wąskim oponom, Toyota GT86 uwielbia się ślizgać i robi to z gracją. Po wyłączeniu kontroli trakcji kierowcy nie przeszkadza żaden system, co może szybko zakończyć się piruetem lub, co gorsza, wizytą w rowie... Ten model gorąco polecamy wszystkim amatorom jazdy bokiem!

Protopolasta modelu GT86. Kultowa tylnonapędówka z lat osiemdziesiątych. Głównych bohater japońskiej kreskówki Initial D. W Europa znana jako Toyota Corolla w wersji coupe, w USA i Japonii występująca pod nazwą Trueno (wesja z podnoszymi reflektorami do góry), a później Levin (płaskie lampy przednie). W najmocniejszej odmianie była napędzana silnikiem o pojemności 1.6 litra, który rozwijał 130 KM. Niska masa 970 kg i dobre wyważenie czyniły z AE86 szybki samochód, który doskonale sprawował się w jeździe bokiem. Nawet dziś jego osiągi robią wrażenie. Król driftu Keiichi Tsuchiya stawiał pierwsze kroki za kierownicą AE86 i przyczynił się do jego rozgłosu. Dziś bardzo trudno znaleźć egzemplarz w przyzwoitym stanie. Jeśli jesteście zainteresowani AE86, powinniście się rozejrzeć za ofertami w USA i Japonii.

Król polskiego driftingowego podwórka? Coś w tym jest. Jeszcze kilka lat temu lista E30 w popularnych portalach ogłoszeniowych nie miała końca. Dziś o wiele trudniej jest znaleźć egzemplarz, który nie rozsypie się po kilku okrążeniach. Z kolei doinwestowane modele są drogie. BMW E30 to prosty przepis na driftowóz. Zaspawany dyfer, silnik 2,8 litra, kąty w negatywie, wybebeszone wnętrze, kubeł, sportowa kierownica i można zaczynać przygodę z dritem. Części zamiennych jest od groma, a niewielki rozmiar opon ogranicza koszty. Pozycja godna zainteresowania. Oczywiście wraz z rozwojem stadium tuningowego, cennik dodatkowych podzespołów oraz koszty eksploatacji idą w górę.

Dzikie coupe Jaguara aż rwie się do jazdy bokiem. Swoim drapieżnym dźwiękiem zachęca do wyprostowania prawej nowy przy każdej możliwej okazji. To łobuz w przebraniu gentlemana. Nie bawi go torowa jazda po optymalnej nitce toru. Woli siać spustoszenie i pozostawiać po sobie czarne gumowe ślady na asfalcie. Jaguar F-Type jest dostępny w trzech wariantach mocy – V6 3.0 / 340 KM, V6 3.0 / 380 KM, V8 5.0 / 550 KM. Możemy kupić w wersji coupe lub roadster, a od niedawna także z napędem na cztery koła. Tylko po co, skoro napęd na tył dostarcza tyle wrażeń? Szkoda odbierać sobie całą przyjemność obcowania z tym dzikim kotem. Chyba, że ktoś woli kastrata...

Ile generacji, tyle pomysłów na driftowego Mustanga. Nam przypadł do gustu najnowszy pojazd Kena Blocka. Mustang z 1965 roku kompletnie zmodyfikowany pod kątek zawodów drift/gymkhana. Pod maską znajduje się motor V8 o pojemności 6,7 litra, który dysponuje mocą 845 KM. W przeciwieństwie do wszystkich pozostałych aut, Mustang ma napęd na cztery koła i sekwencyjną skrzynię biegów. Poza tym jest niższy, i szerszy od seryjnego Forda z 1965 roku. W najnowszej produkcji filmowej Gymkhana 7 możecie zobaczyć go akcji. Więcej o Mustangu piszemy w 89. numerze TopGear.

Jeden z ulubionych modeli drifterów. Bardzo często można spotkać go na zawodach w kłębach dymu. Podatny na modyfikacje silnik (kilka wariantów – 1.8, 2.0, 2.4, 3.0) bardzo szybko przypadł do gustu amatorom jazdy bokiem jazdy. W dodatku proporcje nadwozia i długi rozstaw osi doskonale nadawały się do driftu, bowiem samochód można łatwo kontrolować w poślizgu. Na polskiej arenie driftingowej można spotkać wiele Nissanów S13 lub S14. Części zamiennych na rynku jest od groma. Wiele patentów można zapożyczyć od kolegów z USA i Japonii. Poza tym to ładny samochód. Ceny na polskim rynku wahają się między 10 a 30 tysięcy złotych. Niestety znalezienie auta seryjne bez modyfikacji graniczy z cudem. Przynajmniej w Polsce.

Wkraczamy w sferę samochodów, których wartość przekracza pół miliona złotych. To najwyższa półka w zakresie jakości wykonania i oferowanych osiągów. Nie zastanawialiśmy się długo jakie auto powinno się tutaj znaleźć. Jest nim Mercedes AMG GT S. Nowość z Affalterbach zrobiła na nas piorunujące wrażenie. Rasowe coupe z turbodoładowanym V8 o pojemności 4.0 litra pod maską o donośnym brzmieniu potrafi przenieść kierowcę w inną czasoprzestrzeń. 510 KM dostępne jest niemal w każdym zakresie obrotów. AMG GT S potrafi zachować się jak auto wyścigowe na torze (zaskakuje przyczepnością!), ale nie ma nic przeciwko zabawie i darciu opon w długich poślizgach. Klasa sama w sobie.

Nissan 370Z zadebiutował na rynku w 2009 roku. Bardzo szybko zastąpił model 350Z, który szczególnym zainteresowaniem cieszy się w Stanach Zjednoczonych. Ma od niego lepsze proporcje, jest szerszy i dłuższy. Pod maską pracuje silnik V6 o pojemności 3.7 litra i mocy 328 KM. Na rynku dostępna jest także odmiana Nismo (widoczna na zdjęciu), która rozwija 344 KM). Auto występuje z manualną skrzynią biegów lub automatem, który sam dokonuje redukcji z międzygazem. Jazda 370Z potrafi podnieść puls przy każdym mocniejszym wciśnięciu gazu. Po wyłączeniu (a właściwie uśpieniu ESP) wysokość tylnego bieżnika maleje w oczach. Coupe Nissana pozwala poczuć się mniej zaawansowanym kierowcom jak rasowy drifter.