Jak się dostać do zamkniętego samochodu?

Ten sposób nie we wszystkich autach zadziała, ale w wielu modelach, ramki szyb w drzwiach są zadziwiająco elastyczne. Ten efekt wykorzystują często serwisy zajmujące się awaryjnym otwieraniem aut. Najczęściej wykorzystują niewielkie, pneumatyczne poduszki (do kupienia w każdym większym sklepie budowlanym za ok. 30 zł), które wciskają między górną krawędź przednich drzwi a nadwozie. Wystarczy odrobinę podpompować i pojawia się szczelina, w którą wciska się plastikowy klin, albo pętlę do chwycenia za klamkę.

No dobrze, ale przecież mało kto ma ze sobą miniaturową, plastikową poduszkę! Zamiast niej można użyć paska do spodni albo jeszcze lepiej – nylonowego paska torby czy plecaka. Wsuwamy go pod krawędź drzwi, ciągniemy, a druga osoba próbuje np. pętlą z drucianego wieszaka albo innym paskiem złapać za klamkę. Dobra wiadomość – konstrukcja drzwi jest elastyczna, po odpuszczeniu wraca na swoje miejsce, nie ma też obaw, że stłucze się szyba. Jeśli zrobimy to ostrożnie, to obejdzie się bez strat! Wymaga trochę zdolności manualnych i ostrożności, ale się da!

Najpierw trzeba wybrać właściwą szybę. Poza nielicznymi wyjątkami najlepszym wyborem jest przednia szyba od strony pasażera – no, chyba że akurat miejsce za nią zajmuje nieprzytomna osoba lub cierpiące zwierze, którym chcemy natychmiast pomóc, wtedy szukamy innych opcji. Jeśli stłuczemy prawą, przednią szybę, to samochodem da się jechać, bo na fotelu kierowcy nie będzie szkła. Przednie szyby są też z reguły większe, a przy okazji można je zwykle łatwo po stłuczeniu wymienić. Ponieważ przednie szyby tłuką się często, to do popularnych aut da się je kupić od ręki i za rozsądną cenę. Szyb do tylnych drzwi tak łatwo nie da się dokupić, a jeśli już, to są one też z reguły droższe. Nigdy nie wybijajcie malutkich, klejonych szyb w tylnej części auta – są zwykle ekstremalnie drogie i trudnodostępne nawet w przypadku popularnych aut. Szyby czołowej nie da się łatwo wybić, bo wykonana jest ze szkła laminowanego – nawet jeśli uderzymy ją ciężkim, twardym przedmiotem, to pojawi się na niej pajączek, ale nie dziura na wylot.

Wybijanie szyb – jak na filmach – gołymi rękoma czy kopniakiem, to szybki sposób na to, żeby znaleźć się na szpitalnym oddziale ratunkowym. Szybę wybić trudno, ale zrobić sobie krzywdę – wcale nie! Używanie kamieni czy cegieł też nie jest najlepszym pomysłem – często odbijają się od szyby! Można użyć młotka, śrubokręta, świecy zapłonowej, klucza do kół, gaśnicy. Jednym z lepszych narzędzi jest wkręcany hak (ucho) do holowania auta. Jeszcze lepsze są tzw. młotki życia ze specjalnym szpikulcem do szyb, albo wybijaki do szyb umieszczane w nożach ratowniczych i niektórych multitoolach.

Jeśli nie mamy rękawic, to owijamy rękę, w której trzymamy narzędzie np. bluzą i dopiero podejmujemy próbę wybicia szyby. Siła liczy się mniej, niż technika – nie celujemy w środek szyby, ale uderzamy bardziej przy jej krawędziach. Ważne, żeby energia uderzenia była skupiona na możliwie małej powierzchni szyby – jeśli mamy twardy szpikulec, to często nie trzeba wcale uderzać, wystarczy mocniej nacisnąć nim na szybę. Uwaga! Ruch powinien być możliwie krótki – nie chodzi o to, żeby cała ręka znalazła się we wnętrzu auta!

Jeżeli po prostu zatrzasnąłeś w aucie kluczyki, nie utknąłeś na odludziu, a ich odzyskanie nie jest sprawą życia i śmierci, przemyśl, czy zamiast samemu próbować dostać się do auta, nie lepiej zadzwonić po profesjonalną pomoc. W większości miast funkcjonują pogotowia zamkowe, które bez problemu radzą sobie z dostaniem się do wnętrza większości aut. 150-200 zł wydanych na usługę, to mniej niż kosztuje wymiana szyby czy nawet naprawa uszkodzonego lakieru.