Suzuki Swift V: Dobry wybór do miasta

Samochód świetnie sprawdza się w ruchu miejskim – prowadzi się precyzyjnie, łatwo wyczuć gabaryty.

Pięciodrzwiowe nadwozie zapewnia niezłą funkcjonalność, ale pamiętajcie, że to nieduże auto.

Tworzywa są twarde, ale jakość jest akceptowalna jak na segment B. Łatwa obsługa, choć podstawowa wersja nie miała nawet radia.

Schowek przed pasażerem, kieszenie w drzwiach, półka na konsoli – ten maluch chce być funkcjonalny!

Fotele są wygodne, miejsca nie powinno zabraknąć. W wielu wersjach fotel kierowcy ma regulację wysokości. Kanapa dla 3 osób oznacza, że mamy do czynienia z 5-drzwiową odmianą nadwoziową, wersja 3d jest 4-osobowa. Miejsca nie za dużo, ale wyraźnie lepiej niż w poprzedniku.

Bagażnik jest mały, nawet jak na auto miejskie. Drobne różnice pomiędzy wersjami 3d (211-892 l) i 5d (211-902 l).

Dwie wersje nadwozia – 3- i 5-drzwiowa. Wymiary (długość/szerokość/wysokość): 3850/1695/1510 mm. Rozstaw osi: 2430 mm. Pojemność bagażnika: 3d – 211-892 l; 5d – 211-902 l.

Usportowione odmiany Swifta mają naprawdę długą historię (pamiętny 101-konny model z 1986 r.!) i zawsze były cenione. Swift Sport 5. generacji zadebiutował jesienią 2011 r. Wersja ta korzysta z silnika benzynowego 1.6 (M16A) i 6-biegowej przekładni manualnej. Moc 136 KM nie jest może szczytem marzeń sportowca, ale prosty silnik zapewnia niezawodność i niskie koszty. Na szczęście Suzuki nie poprzestało na jednostce napędowej – auto ma obniżone i usztywnione zawieszenie oraz poprawiony wygląd (długość wzrosła o kilka cm, zastosowano 17-calowe felgi). Znajdziecie też ciekawe dodatki w kabinie: kierownica jest wykończona miękką skórą, zastosowano sportowe fotele. Zmiany nie są jednak na tyle agresywne, żeby uniemożliwić jazdę na co dzień.

Swifty z napędem wszystkich kół to tradycja Suzuki. Jak widać na zdjęciu, Swift 4x4 nie próbuje udawać SUV-a czy choćby crossovera – pozostaje klasyczną osobówką dobrze sprawdzającą się na kiepskich drogach. Na dołożeniu napędu nie cierpi pojemność bagażnika. Zdecydowano się na proste sprzęgło wiskotyczne, działające w trybie automatycznym.

Wygląd jest mylący – Swift ma na nowo skonstruowaną karoserię, dzięki czemu jego nadwozie jest lżejsze i bardziej odporne na skręcanie (efekt zastosowania stali o podwyższonej wytrzymałości). Z przodu znajdziecie kolumny resorujące, z tyłu belkę skrętną. Wspomaganie kierownicy – elektryczne.

Za bezpieczeństwo odpowiada m.in. 7 airbagów, w tym kolanowy kierowcy. Silnik 1.2 to jednostka K12B, opracowana na bazie wcześniejszej jednostki 1.3. Wykorzystuje zmienne fazy rozrządu na obu wałkach i (w niektórych wersjach) system start-stop.

Objawy: hałasy ze skrzyni manualnej, utrudniona zmiana przełożeń. Diagnoza: zużyte łożyskowanie w skrzyni, konieczna wymiana łożysk (przy okazji można wymienić sprzęgło).

Objawy: miejscowe nadpalenie siedziska po włączeniu ogrzewania. Diagnoza: uszkodzeniu ulega mata grzewcza foteli, którą trzeba wymienić na zmodyfikowaną. Bezpłatna akcja naprawcza.

Objawy: stuki w układzie kierowniczym. Diagnoza: jeśli szarpaki nie wykazują luzów w zawieszeniu, zwróćcie uwagę na przekładnię kierowniczą, która przy zbyt dużych kołach „dostaje” luzu.

Objawy: piszczący pasek napędu alternatora. Diagnoza: nawet po krótkim postoju (2-3 tygodnie) blokują się łożyska w alternatorze. Można go regenerować, na fot. cena nowego z wymianą.

Objawy: stuki w zawieszeniu kół. Diagnoza: podwozie ma niezłą trwałość. Guma stabilizatora kosztuje ok. 20 zł, a łącznik stabilizatora – 70 zł. Do tego trzeba doliczyć robociznę.

Objawy: wibracje koła pasowego pompy cieczy. Diagnoza: niewłaściwie dokręcone koło pasowe pompy – dotyczy określonej liczby aut. Naprawa polega na wymianie śrub lub śrub z pompą i paskiem.

2. i 3. generacja (1989-2003) Swift I był bardzo kanciasty, obły następca szybko zdobył powodzenie. W 1995 r. 3. generacja modelu, czasem uznawana tylko za lifting. Szeroka paleta nadwozi: hatchbacki 3d i 5d, sedan, a nawet kabriolet. Oszczędny podstawowy silnik 1.0 miał 3 cylindry na długo przed tym, jak modny stał się downsizing. Auto potrafiło pokonać dziesiątki tysięcy km bez żadnej awarii, ale miało też wady – bardzo szybko rdzewiało, było tandetnie wykonane, a w wyposażeniu trudno dopatrzyć się elementów uchodzących obecnie za nieodzowne (jak choćby ABS).

2. i 3. generacja (1989-2003) Mało wyszukane materiały, trzaski, minimalny poziom wyposażenia – trudno ekscytować się jazdą, ale pod względem kosztów i listy problemów to świetne auto!

4. generacja (2005-10) Nowy design i nowa jakość – Swift znacząco zyskał na wyglądzie, poprawiło się też wyposażenie. Warto mieć na uwadze to, że auto nie jest duże: długość to 3,76 m, zaś rozstaw osi wynosi zaledwie 2380 mm. Samochód dzięki temu świetnie sprawdza się w mieście. Solidna technika – dominuje benzyniak 1.3 (trwały!), ale można też spotkać 1.5, 1.6 i diesle 1.3. Obecnie największy problem to korozja (konieczne oględziny podwozia!), częstą przypadłością są też usterki mechanicznej skrzyni biegów. Na rynku europejskim oferowano 3- i 5-drzwiowe hatchbacki. Przyjemna, lekko sportowa charakterystyka prowadzenia.

4. generacja (2005-10) Prosta, ale czytelna deska rozdzielcza. Sporo tu plastiku.

5. generacja (2010-17) 2010 W czerwcu rozpoczęto na Węgrzech produkcję nowego Swifta. Silnik 1.2 i zmodernizowany diesel 1.3. 2013 Przeprojektowana osłona chłodnicy i zderzak z diodowymi światłami do jazdy dziennej. Niższe spalanie.

6. generacja (od 2017 r.) Zaprezentowana w 2016 r., na rynku od 2017 r. Duże zmiany: miejsce produkcji aut trafiających do Polski to Indie, a nie Węgry, nowa karoseria, nowa stylistyka, tylko warianty 5d (klamki tylnych drzwi sprytnie ukryte w słupkach). W układzie napędowym silniki benzynowe 1.0 R3, 1.2 i 1.4 (najmniejszy i największy – z turbo), również odmiany mild-hybrid.

To nam się podoba: wysoka trwałość mechaniczna, dość oszczędny, a przy tym w miarę dynamiczny silnik 1.2. To nam się nie podoba: mały wybór wersji, skromny bagażnik.