Mitsubishi Outlander - dobre auto z kiepskim dieslem

Co zadecydowało o sukcesie? Przede wszystkim dwa czynniki: bardzo ciekawe, obszerne i funkcjonalne nadwozie oraz oszczędne diesle pod maską. Jak oceniamy auto po 10 latach od rynkowego debiutu?

Nadwozie nawet teraz może się podobać. Wygospodarowano w nim naprawdę dużo miejsca na wysokości ramion i nad głowami, nie brakuje też przestrzeni na nogi. Niemałe gabaryty bardzo dobrze wykorzystano, nie żałowano na dodatek takich rozwiązań, jak dzielona i przesuwana tylna kanapa. Wiele egzemplarzy (bogatsze wersje) ma ponadto maleńką ławkę, rozkładaną w bagażniku – należy ją jednak traktować tylko jako awaryjne miejsce dla dzieci. Bagażnik jest obszerny, dodatkowo pomaga dzielona poziomo tylna klapa – na dolnej części można wygodnie usiąść.

Tylu pochwał nie poślemy jednak w kierunku silnika. Jak się okazało, volkswagenowski motor 2.0 z pompowtryskiwaczami to jedna z najgorszych jednostek ostatnich lat. Sztandarowy problem to pękająca głowica, ale niezbyt wysoką sprawnością cechują się też np. pompowtryski.

W silnik 2.0 DI-D są wyposażone dwie trzecie Outlanderów wystawionych do sprzedaży. Wśród benzyniaków dominuje dwulitrówka. To właściwie bezproblemowy motor, nieźle nawet znoszący współpracę z instalacją LPG. W układzie przeniesienia napędu tej wersji spotkacie skrzynie manualne (problem z łożyskowaniem wałka sprzęgłowego; niestety, naprawa zajmuje około 8 roboczogodzin, więc szczególnie w ASO nie będzie tanio) lub CVT, które z kolei mają skłonność do przegrzewania się. Kolejna wada: silniki 2.0 nie były łączone z napędem 4x4. Pozostałe jednostki to turbodiesle 2.2 (francuski lub japoński) oraz benzyniaki 2.4 lub 3.0 (rynek amerykański). Wszystkie jednak stanowią margines rynku.

Trwałość Outlanderów (poza silnikami) nie jest najgorsza, ale i tak trzeba zwracać uwagę na wiele elementów: w podwoziu nie brakuje kłopotów z korozją (na razie głównie belki pomocniczej i tłumika, ale też coraz trudniej odkręca się niektóre śruby). Słabe są łączniki stabilizatorów i hamulce (tarcze i klocki), za to amortyzatory zasługują na pochwałę. Forsowna jazda w terenie niezbyt dobrze wpływa na trwałość sprzęgła międzyosiowego.

Mitsubishi sięgnęło po – wydawałoby się – sprawdzone rozwiązanie, niestety, nie wyszło to na dobre, bo obecnie silnik 2.0 DI-D (z VW) uchodzi za jeden z najgorszych na rynku! Szkoda, bo Outlander to ciekawe auto, mogące służyć do lekkiej turystyki lub po prostu dla rodziny. Z kolei benzyniak 2.0 nie ma napędu 4x4.