Tylko dwóm autom w historii przyznaliśmy ocenę 6+. Nic się w nich nie zepsuło przez 100 tys. km. Oto one

Nasi kierowcy nie tylko jeżdżą tymi autami, ale też na bieżąco notują wszelkie spostrzeżenia dotyczące zachowania auta, usterek, awarii, zauważonych wad czy niedociągnięć. Niektórym może się wydawać, że 100 tys. km to niewielki przebieg, po którym każde auto powinno być w świetnym stanie. Tak nie jest.

Po pierwsze, to bardzo intensywne 100 tys. km, po drugie – na końcu każdego takiego testu dokładnie badamy i oceniamy kondycję samochodu. Nawet jeśli kierowcom testowym subiektywnie wydaje się, że z samochodem jest wszystko w porządku, nie ma widocznych usterek, a pobieżna diagnostyka nie wykazuje błędów, to wraz z ekspertami z Dekry rozbieramy takie auto na części pierwsze. I tu czasem zdarzają się niespodzianki, bo przy rozbiórce czasem ujawniają się ślady zużycia czy uszkodzenia, które w przyszłości mogłyby doprowadzić do awarii. To, że auto pięknie lśni z zewnątrz, nie znaczy wcale, że w zakamarkach nadwozia nie zaczęła się już rozwijać korozja.

Najnowsi „absolwenci” naszych testów długodystansowych to Alfa Romeo Stelvio i Mazda CX-30. Stelvio pokonało 100 tys. km bez najmniejszej usterki, walcząc dzielnie z uprzedzeniami względem tej szacownej marki. W zasadzie wszystko wskazywało na to, że będzie to kandydat(ka) do oceny celującej. Ale nie tym razem!

Podczas demontażu na koniec testu, specjalista z Dekry odkrył ślady korozji na obu podłużnicach oraz na wielu śrubach i w kilku zakamarkach. Do stwierdzonych wad odnieśli się oczywiście specjaliści z Alfy, którzy uznali, że to tylko powierzchowna korozja, bez wpływu na funkcję elementów. Tak czy inaczej – w tak młodym aucie nie wygląda to wcale dobrze, jeśli np. śruby zacisków hamulcowych są rude. Do tego ślady przetarcia warstwy na jednej z panewek głównych – według specjalistów ze strony producenta to niewielkie zużycie materiału, mieszczące się w dopuszczalnych tolerancjach. Niczego niepokojącego nie dostrzegli oni też w nagarach w dolocie (efekt działania układu recyrkulacji spalin). Niby nic strasznego, ale w kwestii przewidywanej trwałości musieliśmy odjąć jeden punkt – i ocena celująca przepadła. Stelvio okazało się dobrym, niezawodnym, dopracowanym autem, ale da się w nim jeszcze co nieco poprawić.

Mazda CX-30 wypadła w naszym teście jak to typowe japońskie auto. Bez odrobiny korozji się nie obyło, za to bez wycieków oleju czy nadmiernego zużycia panewek, czy innych łożysk. Co do zaczątków korozji, to przyznajemy się, że trochę się do nich przyczyniliśmy. Maździe zdarzało się wjeżdżać na plażę – bez obaw, robiliśmy to legalnie, nad Morzem Północnym, m.in. w Danii, jest wciąż wiele plaż, na które wjeżdża się autami – ale działa to tak, jak kilka zim w mieście, gdzie regularnie służby miejskie używają soli.

Poza zaczątkami korozji trochę nagarów w dolocie, jeden niesprawny czujnik ciśnienia, który trzeba było wymienić – ale żadnych awarii, które unieruchomiłyby auto na drodze, żadnych poważnych śladów zużycia. Na ocenę celującą to za mało, na bardzo dobrą w zupełności wystarczy. To dobry wynik! Na których miejscach uplasowały się Alfa i Mazda? Tego dowiecie się z poniższej galerii.