Przepracowałem 12-godzinną zmianę jako taksówkarz. Jedna mi wystarczy, więcej już nie chcę

Trafiła mi się rzadka okazja, by sprawdzić w praktyce, jak wygląda eksploatacja samochodu będącego prawdziwym ulubieńcem kierowców prywatnego przewozu osób – Toyoty Prius Hybrid z bardzo dużym przebiegiem.

Podczas gdy zawodowi testerzy samochodów w większości podchodzili do Priusa z umiarkowanym entuzjazmem, model ten najwyraźniej ma w sobie coś, co sprawiło, że tak bardzo upodobała go sobie branża przewozów osób. Egzemplarz, którym jeżdżę, należy do firmy eBay. Został kupiony z myślą o pokazaniu, że samochody z bardzo dużym przebiegiem można utrzymywać na drogach dzięki częściom zamawianym za pośrednictwem internetowej platformy aukcyjnej. Kosztował dokładnie 3790 funtów (niecałe 20 tys. zł). Kupiono go od firmy, która wcześniej leasingowała go przedsiębiorstwu taksówkowemu. Co istotne, oznaczało to, że samochód był serwisowany zgodnie z harmonogramem. To jeden z powodów, dla których jego podzespoły mechaniczne wciąż są w tak dobrej kondycji.

Na odświeżenie samochodu wydano dodatkowo 1865 funtów (ok. 9,8 tys. zł). Zakres prac obejmował m.in. wymianę świateł, kołpaków, wycieraczek, pokrowców na siedzenia i dywaników. Zamontowano również nowe tarcze i klocki hamulcowe na wszystkich kołach. Do tego doszły cztery nowe, markowe opony. Co jednak najważniejsze, wysokonapięciowa bateria trakcyjna układu hybrydowego pozostała nietknięta.

To zatem idealny kandydat do ponownego wykorzystania w pracy taksówkarza. Oczywiście przepisy dotyczące licencjonowania nie pozwalają mi przewozić prawdziwych pasażerów za opłatą. Zamiast tego odwiedziłem kilka ważnych miejsc w Londynie i zrobiłem w każdym z nich zdjęcia potwierdzające moją obecność. W ten sposób miałem zasymulować typową zmianę taksówkarza.

Wyruszam z bazy samochodu w południowo-zachodnim Londynie i kieruję się do dzielnicy City, skąd mam zabrać pasażera VIP do Westminsteru. Po drodze poznaję moje nowe "biuro".

To Prius trzeciej generacji (oznaczany przez miłośników modelu symbolem XW30), z przebiegiem nieco przekraczającym 475 tys. km. Napędza go benzynowy silnik o pojemności 1,8 l i mocy 134 KM. Prędkość maksymalna wynosi 180 km na godzinę, a przyspieszenie od 0 do 100 km na godzinę zajmuje 10,4 s.

Wszystko to brzmi dość zwyczajnie, ale w londyńskim ruchu drogowym w zupełności wystarcza. Silnik elektryczny sprawia, że reakcja na wciśnięcie pedału przyspieszenia jest żwawa, a samochodowi nie brakuje mocy, by dotrzymać kroku innym uczestnikom ruchu.

Komfort jazdy również jest w porządku. Właściwie wszystko jest… w porządku. Nie zachwyca, ale da się z tym żyć. Doświadczenie jazdy Priusem z tak ogromnym przebiegiem przypomina trochę jedzenie musli: jest w porządku, ale trudno czerpać z tego szczególną przyjemność.

Martwię się jednak, w jakim stanie będą moje plecy po zakończeniu dnia. Fotele są płaskie i twarde, a do tego nie mają regulacji podparcia lędźwiowego.

Pada ulewny deszcz. Po przedzieraniu się przez zakorkowane, lśniące od wody ulice stolicy docieram do City. To prawdziwy koszmar: roboty drogowe, rowerzyści i piesi, którzy nie patrzą przed siebie, zanim zejdą z chodnika. W końcu znajduję stosunkowo spokojne miejsce, zatrzymuję samochód, odbieram mojego fikcyjnego pasażera i robię sobie zdjęcie na dowód.

Kiedy ponownie wsiadam do auta, jestem przemoczony. Podkręcam więc ogrzewanie, po cichu dziękując, że Prius pochodzi z czasów sprzed ery ekranów dotykowych. Wtedy obsługa samochodu za pomocą tradycyjnych przycisków była znacznie prostsza.

Następnie jadę na zachód, wzdłuż Tamizy, w kierunku Whitehall. Wysadzam pasażera obok Cenotaphu, pomnika upamiętniającego poległych. Trudno w to uwierzyć, ale jestem już w trasie od ponad dwóch godzin. To oznacza, że pora na 15-minutową przerwę.

Pojawia się jednak jeszcze pilniejszy problem. Nigdy nie przypuszczałem, że będę siedział obok siedziby brytyjskiego rządu w starzejącej się Toyocie i wpisywał w telefonie pytanie: "Gdzie taksówkarze chodzą do toalety?". A jednak właśnie to robię.

Odpowiedź brzmi: "Na stacjach benzynowych i w supermarketach". Problem w tym, że o ile stacje paliw w tej części centrum Londynu chętnie sprzedadzą mi na lunch rozmoczoną kanapkę, o tyle zazwyczaj nie mają toalet. Na szczęście lituje się nade mną właścicielka pubu The Pilgrim w dzielnicy Vauxhall. Jeśli to czytasz, jestem ci dozgonnie wdzięczny.

Po załatwieniu tej sprawy ruszam przez popołudniowe korki do Kensington. Mój następny "kurs" to przewiezienie hotelowego gościa na lotnisko Heathrow. I właśnie wtedy dochodzi do niewielkiej kolizji.

Robię sobie zdjęcie, po czym ponownie zajmuję miejsce w plastikowym wnętrzu Priusa. Zapominam jednak sprawdzić martwe pole. W międzyczasie zaparkował tam inny samochód. Na szczęście jego właściciel zachowuje się wyrozumiale.

Otarcie na zderzaku sprawia, że mój samochód jeszcze trudniej odróżnić od wszystkich pozostałych srebrnych Priusów jadących autostradą Great West Road w kierunku lotniska. Podążamy równolegle do nieustannego strumienia samolotów podchodzących do lądowania.

Po zakończeniu kursu na Heathrow czekam na kolejne zlecenie. Cieszę się, że tym razem nie będę musiał wracać do centrum Londynu. Jazda w samym sercu stolicy nie należy do przyjemności nawet w najlepszych okolicznościach, a ja już zaczynam powstrzymywać ziewanie i kręcić ramionami, próbując rozluźnić napięte mięśnie.

Kolejne zlecenie okazuje się jednak typowym kursem lotniskowym: z Heathrow na Gatwick. Oznacza to przejazd autostradą M25 w początkowej fazie godzin szczytu. Wpadam więc z deszczu pod rynnę…

Oczywiście Prius zużywa też bardzo mało paliwa. Nawet po wielu godzinach spędzonych na pokonywaniu miejskich ulic i staniu w korkach komputer pokładowy pokazuje około 5,4 l/100 km. Nietrudno zrozumieć, dlaczego hybrydowy Prius jest idealnym samochodem dla taksówkarzy.

Korki w końcu zaczynają się rozładowywać, ale jazda z prędkościami autostradowymi nie jest mocną stroną tego auta. Silnik musi się mocno napracować, by utrzymać maksymalną dozwoloną prędkość, dlatego jego jednostajny dźwięk nieustannie towarzyszy mi w tle. Zawieszenie jest na ogół komfortowe, ale wyraźnie reaguje na koleiny i nierówności nawierzchni.

Kiedy docieram na Gatwick, jest już ciemno, ale dzień pracy wcale się nie kończy. Po krótkiej przerwie na posiłek otrzymuję następne zlecenie. Muszę wrócić na przedmieścia i odwieźć do domu fikcyjną rodzinę wracającą z wakacji. Ich celem jest Orpington.

Zaczynam odczuwać zmęczenie. Tak jak się obawiałem, bolą mnie już plecy, a do tego mam dosyć wpatrywania się w neonową poświatę cyfrowych zegarów Priusa.

Pełna zmiana taksówkarza nie byłaby jednak kompletna bez odwiezienia kogoś do domu z pubu. Przede mną jeszcze jeden, ostatni krótki kurs, zanim wyłączę taksometr. Zabieram pasażera z pubu Royal Oak, na południe od Orpington, i jadę do Hayes, niedaleko Bromley.

Kiedy w końcu mogę skierować przód Priusa w stronę domu, szczerze mówiąc, nie mogę się doczekać, aż wysiądę z samochodu. Praca taksówkarza jest znacznie trudniejsza, niż mogłoby się wydawać. Jestem kompletnie wykończony, a przecież nawet nie musiałem użerać się z hałaśliwymi pasażerami ani – co gorsza – z tymi, którym zrobiło się niedobrze.

Teraz znacznie bardziej szanuję kierowców taksówek. Dotyczy to również Priusa, choć nie posunąłbym się do stwierdzenia, że darzę go szczególną sympatią.

Jestem gotowy zrezygnować z tej pracy już po jednym dniu, tymczasem ten samochód służył w niej przez pełne 12 lat. Mimo tak wymagającej eksploatacji nosi zaskakująco niewiele jej śladów. Co więcej, na dystansie 190 km, pokonanym głównie w ruchu drogowym, który zwykle drastycznie zwiększa zużycie paliwa, osiągnął średnie spalanie na poziomie 5,4 l na 100 km.

To niepodważalny dowód na to, że odpowiednio serwisowana Toyota Prius może jeździć praktycznie bez końca.

Nawet jeśli jej kierowca nie zawsze zachowuje należytą uwagę.