Auto-Retro: jak remontowano silniki w latach 30.?

Często już po 50-70 tys. km przebiegu silnik wymagał remontu. Szlifowano wówczas cylinder – powiększając jego średnicę o ok. 0,2 mm, montowano nowe tłoki i pierścienie (też większe o 0,2 mm).

Był to tzw. pierwszy szlif. Po kolejnych kilkudziesięciu tys. km przebiegu robiono drugi szlif, a potem trzeci. I to był koniec żywota silnika, gdyż średnicy cylindra nie można było bardziej powiększyć.

W październikowym numerze miesięcznika „Auto” z 1930 roku znaleźliśmy ciekawy artykuł opisujący sposoby naprawy cylindrów i bloku silnika spalinowego.

Autor opisuje narzędzia i urządzenia stosowane wówczas do remontu silników: do szlifowania i polerowania cylindrów oraz do ich przetaczania. Tę ostatnią metodę stosowano wówczas, gdy dochodziło do poważnych uszkodzeń cylindra, np. na skutek zgięcia korbowodu silnika.

Przy tak dużych uszkodzeniach powiększano średnicę cylindra o kilka dziesiątych milimetra – wykorzystując rezerwę na 3 szlify normalne. Pozwalało to uratować silnik i eksploatować go nadal, ale pozbawiało jednocześnie możliwości kolejnego remontu.