Lincoln Continental dla bogatych

Koncepcja budowy flagowego modelu Lincolna była bardzo nowoczesna, ale w przypadku oldtimera nie zawsze jest to dobra wiadomość dla potencjalnego właściciela. Większość amerykańskich samochodów z tego okresu ma ramową konstrukcję, na którą nakładało się niesamonośne nadowozie. Lincoln nie poszedł na łatwiznę i auto ma nadwozie samonośne. I choć zabezpieczenie antykorozyjne było wówczas bardzo ważne dla amerykańskiej firmy, dziś, gdy auta mają prawie 50 lat, trudno mieć pretensje do producenta, że tu i ówdzie auto gnije, tym bardziej że prawie nigdy nie wiadomo do końca, co się z konkretnym egzemplarzem działo. W przypadku remontu oznacza to jednak znacznie większy zakres prac blacharskich, jeśli „rudą zarazą” zarażone są elementy nośne, mocowania zawieszenia czy zespołu napędowego. Na szczęście w przypadku Continentala nie są to częste przypadki, ale warto na te konkretne miejsca zwrócić szczególną uwagę. Do zalet limuzyn Lincolna należy... umiar- kowane zainteresowanie nimi ze strony wielbicieli marki – ci preferują kabriolety. Z tego powodu właśnie ceny znajdują się jeszcze na znośnym poziomie, choć tendencja jest rosnąca.

Otwierające się do tyłu drzwi drugiego rzędu stały się znakiem rozpoznawczym Lincolna.

Cały samochód był zdominowany przez proste linie, wnętrze także - aż po taśmowy prędkościomierz.

Silnik benzynowy V8, umieszczony wzdłużnie z przodu • centralny wałek rozrządu w bloku, napędzany łańcuchem, dwa zawory na cylinder • pojemność skokowa 7560 cm3 • moc maksymalna 254 kW (340 KM) przy 4600 obr./min • maksymalny moment obrotowy 670 Nm przy 2800 obr./min • 3-biegowa skrzynia automatyczna • napęd na tylne koła • niezależne zawieszenie kół przednich, wahacze poprzeczne i sprężyny śrubowe, z tyłu oś sztywna, wahacze wzdłużne i resory piórowe • opony 9.50 x 14 • wymiary: długość/szerokość/wysokość 5611/2024/1397 mm • masa własna 2385 kg • przyspieszenie 0–100 km/h w 11,0 s • prędkość maksymalna 200 km/h • zużycie paliwa 18-24 l/100 km • cena nowego auta w 1966 roku (w RFN): 34 800 DM

Na śliskiej kanapie bez problemu mieściły się trzy dorosłe osoby.

Przy rozważaniu zakupu pojazdu należy ze szczególną dbałością zwrócić uwagę na oryginalność oraz ogólną kondycję egzemplarza. W zakresie mechaniki takich problemów nie będzie, bo napędzający Continentala silnik MEL (Mercury-Edsel-Lincoln) różni się od fordowskiego big-blocka jedynie detalami. Części do 3-stopniowego „automatu” są łatwo dostępne, m.in. u dość znanego hurtownika summitracing.com. Wizyta w Kanter Parts (www.kanter.com) także może okazać się pomocna w znalezieniu odpowiedniego elementu. Ceny nie są szokujące.

Z technicznego punktu widzenia już poprzednicy Continentala to auta bardzo zaawansowane, głównie za sprawą samonośnych nadwozi. Ale designersko auta były zbyt ciężkie, nawet jak na panujące wówczas w Stanach trendy stylizacyjne. Właśnie z tego powodu szef Forda Robert McNamara (późniejszy sekretarz obrony USA) postanowił zamknąć marki Edsel i Lincoln. W pierwszym przypadku słowa obróciły się w czyny i Edsel zniknął, w drugim już nie. Powodem był genialny wręcz styl zaproponowany przez Elwooda Engela, dzięki któremu Lincoln znów stał się marką mogącą śmiało konkurować z należącym do General Motors Cadillakiem. Styl Lincolna był na tyle udany, że znalazł naśladowców, a sam Continetal do końca lat 60. ubiegłego wieku zmieniał się tylko w szczegółach. Za duchowego następcę tego auta uważany jest model Lincoln Town Car – zbudowany na bazie użytkowanego przez policję i taksówkarzy modelu Forda Crown Victoria pojazd był ostatnim autem Forda z silnikiem V8 i sztywną tylną osią (produkcję zakończono w 2011 roku).

Fabrykant czy gangster – w Lincolnie Continentalu z 1966 roku każdy wygląda dobrze. Mimo dużych rozmiarów nie ma problemów z manewrowaniem.