Poduszkowiec

(nadwozie opracowali Włosi) to jednak prawdziwy CitroĎn - auto pełne niecodziennych rozwiązań technicznych, zmora mechaników; szczególnie w wersji wyposażonej w "leżący" silnik 1.4 z rodziny "150". 4-cylindrową, rzędową jednostkę z wałkiem rozrządu w głowicy zespolono ze skrzynią biegów znajdującą się w dolnej części silnika. Aby tak wysoki zespół napędowy zmieścił się pod maską, pochylono go do tyłu pod kątem 72 stopni. BX mimo stosunkowo niewielkiej mocy jest żwawym autem dzięki niewielkiej masie własnej. Wiele elementów wykonanych zostało z tworzyw sztucznych: m.in. tylna klapa (nie ma mowy o korozji w tym miejscu), przegroda czołowa, poszycia słupków dachowych i pokrywa silnika. To ostatnie okazało się jednak przesadą: maska falowała już przy prędkości 100 km/h. Dlatego od 1986 r. oferowano stalową pokrywę silnika - za dopłatą. Zawieszenie wykorzystujące elementy hydropneumatyczne oraz pompę LHM ze wspólnym obiegiem dla zawieszenia, hamulców i wspomagania kierownicy to wobec dotychczasowej praktyki CitroĎna nic nowego. Wspomaganie w wersji 1.4 stanowiło jednak (pożądaną) opcję. Wnętrze pierwszych egzemplarzy przypominało kokpit modelu GSA: bębnowy wskaźnik prędkości, przyciski świateł i kierunkowskazów zamiast dźwigni. Modernizacja przyszła szybko - w 1986 roku. Komfort od samego początku był wzorowy. Miękkie, ale wygodne fotele, eleganckie wykończenie, miejsca w bród zarówno z przodu, jak i z tyłu. Choć, wnioskując z wyprofilowania kanapy, BX przewidziany został dla czworga. Auto z leżącym silnikiem okazało się jednak kłopotliwe ze względów serwisowych. Awarie skrzyni psuły silnik, usterki silnika niszczyły skrzynię, naprawy wymagały pracochłonnego rozbierania zespołu napędowego. W 1988 roku zastosowano "zwykłe" silniki rodziny TU - BX nie zyskał na walorach trakcyjnych, ale obsługa stała się prostsza. Mimo to kapryśna "elektryka" lubi unieruchamiać auto, po latach zaczyna szwankować niezawodna dotąd "hydraulika", pojawia się korozja. Auto dla konesera. Ale jakie!