Kultowy tuner Opla przerzuca się na "chińczyki". Zobacz, co zrobił z Leapmotorem

Na zewnątrz unosi się zapach mokrego asfaltu, w środku pachnie benzyną, gumą i nowym pomysłem, który właśnie nabiera kształtów. Silnik jeszcze stuka, stygnąc po jeździe, gdzieś z brzękiem spada na podłogę klucz.

Günther Irmscher przeciera spocone, ubrudzone olejem czoło, patrzy na stojący przed nim samochód — i uśmiecha się szeroko.

— Gotowe. Wystarczająco szybki? — pyta ktoś.

— Jeszcze nie. On nawet jeszcze się nie obudził.

Tak — albo podobnie — zaczęła się ponoć historia firmy Irmscher GmbH. Nie od biznesplanu, lecz od jasnego celu: seryjne auta mają jeździć szybciej. Kierowca wyścigowy i konstruktor bierze to, co dla innych jest już gotowym produktem i traktuje jak punkt wyjścia. Śrubka po śrubce, część po części — wszystko jest ulepszane i testowane, aż z "całkiem niezłego" robi się "niesamowicie szybkie".

Szczególne miejsce w jego planach zajmują modele Opla. Dlaczego akurat one? Bo niegdyś nie tylko były dostępne (oczywiście dla ludzi na Zachodzie), ale też uchodziły za ponadprzeciętnie solidne, niezawodne. Dla Irmschera stanowiły doskonałą bazę do dalszych modyfikacji, bo z taśm zjeżdżały zupełnie niewysilone i z dużym potencjałem. Co ważne, od początku istnienia firmy nie chodziło tylko o spojlery czy błyszczące listwy do auta na niedzielny wypad na lody, tylko o naprawdę doskonałe osiągi, nie tylko na drogach publicznych, ale i na torach wyścigowych.

Tak było z Oplem Ascona i2000 Irmscher — pierwszym modelem, który Irmscher zaprojektował i zbudował jako producent. Opel sprzedawał tę "podkręconą" wersję w latach 1978-1981 przez własną sieć dealerską. To wyścigówka w biało-żółtej szacie. Ikona sportu dla mas, szybka i skuteczna: Jochi Kleint zdobył nią w 1979 roku tytuł rajdowego mistrza Europy.

To klasyczne coupe z wyraźnie zaznaczoną linią tylnej części nadwozia fascynuje do dziś. Technicznie i2000 bazuje na seryjnym Oplu Ascona B z napędem na tył i dwulitrowym, czterocylindrowym silnikiem. Dzięki kilku technicznym sztuczkom i podwójnym gaźnikom Solex, Irmscher wyciąga z tej jednostki 121 KM. Dziś to niewiele, ale wtedy bazowa, cywilna Ascona miała silnik 1.2 i 60 KM mocy!

Odpalasz silnik — czterocylindrowiec zaczyna bulgotać głęboko, raz czy dwa się przydławi, a potem coraz głośniej ryczy przy wyższych obrotach. Podwójne gaźniki zasysają powietrze i paliwo do czterech cylindrów, a z wydechu sportowego płynie potężne dudnienie. Tak właśnie brzmi tuning z lat 70.

Jeśli kierowca sprawnie operuje pedałem gazu, sprzęgłem i dźwignią zmiany biegów, Ascona i2000 osiąga setkę w niespełna dziesięć sekund, a na liczniku może pojawić się nawet 190 km na godz..

Reakcja na gaz wydaje się lepsza niż w niejednym współczesnym aucie — taki urok gaźników z przepustnicami, które nie muszą czekać na pozwolenie od komputera, żeby zareagować na rozkazy kierowcy.

Irmscher modyfikował nie tylko silnik. Wiedział doskonale, że kto później hamuje, ten dłużej jest szybki. Dlatego z przodu pojawiły się wentylowane tarcze i specjalne zaciski hamulcowe, aby zapewnić skuteczne hamowanie. Spoilery z przodu i z tyłu dają trochę docisku. W połączeniu ze sztywniejszym zawieszeniem, poszerzeniem osi i felgami ATS na oponach 185/70-13 Ascona staje się prawdziwym postrachem rajdowych tras i... wiejskich dróg.

W opcji Irmscher oferował także fotele sportowe z logo Opla na środku, sportową kierownicę, poszerzenia i sportowy spoiler przedni. Więcej sportu w końcówce lat 70. już się nie dało — tak uważało też około 5 tys. klientów.

I nie tylko oni. Z tego, co zaczęło się jako praktyczna współpraca z Oplem, wyrosła ścisła partnerska relacja. Przez kolejne lata — a właściwie dekady — Irmscher wydobywał z samochodów Opla to, co najlepsze, często idąc nawet krok dalej. W późnych latach 70. i 80. firma stała się jednym z najbardziej rozpoznawalnych tunerów w Europie.

Seryjne auta zyskiwały szersze "barki", niższe sylwetki i wygląd, który nawet na postoju sugerował prędkość. Samochody Irmschera nie przypominały tylko "przebieranych" wersji seryjnych, wyglądały raczej jak cywilne wersje prawdziwych wyścigówek.

Dziś nadal można zamówić u Irmschera akcesoria tuningowe do nowych modeli Opla z koncernu Stellantis, ale też i do starszych aut tej marki — a oferta jest znacznie szersza i nie ogranicza się tylko do innych marek koncernu Stellantis, w tym chińskiego Leapmotora. W sklepie internetowym firmy dostępne są też zestawy m.in. do Fordów, Nissanów, Volkswagenów czy nawet Tesli. Z czegoś trzeba żyć w trudnych dla Opla czasach.

Jeśli chodzi o elektrycznego Leapmotora B10 — czyli model chińskiej marki, która jest oficjalnie sprzedawana w salonach Stellantis, obok m.in. Opli, Fiatów, Citroenów czy Peugeotów — to niestety, o mechanicznym tuningu nie ma już mowy.

Auto zyskało jednak atrakcyjniejszy, agresywny wygląd, większe koła (fabryczne wyglądają na tym aucie na śmiesznie małe), a także zmodyfikowane, obniżone o 30 mm zawieszenie i oczywiście — jak to u Irmschera — spojler.