Abarth 500: wolny, ale zadziorny

Modyfikowanie pięćsetki to bardzo śmiała koncepcja. Zwykła wersja Fiata to astmatyczny mały samochód nie dający sobie rady na autostradach. Cześć osób nawet nie kategoryzuje go jako pojazdu, a jako skuter na 4 kołach, którym jeździły sycylijskie położne środowiskowe. To jeden z bardziej prymitywnych samochodów produkowanych na dużą skalę. Pomimo wielu przywar, był lubiany przez kierowców i dziś zaliczany jest do grupy samochodów które zmotoryzowały Europę. Pięćsetka przypomina małego potulnego misia, to pewnie jedna z przyczyn przez którą nowe jego wcielenie jest uwielbiane przez kobiety.Zaraz po pojawieniu się pięćsetki, a dokładnie w 1957 Karl Abarth przygotował wersję sportową na zlecenie Fiata przerabiając silnik o mocy 13,5 KM. Została ona zaprezentowana w 1958 roku. Przydomek Sport wydawał się być nieco ironiczny gdyż dwucylindrowy silnik miał 21,5 KM, a jego prędkość maksymalna wynosiła zaledwie 105 km/h. Zdaniem Abartha to było wszystko, co dało się wyciągnąć z silnika o pojemności 500 cm3. W związku z tym został on rozwiercony i otrzymał większe tłoki. Najpierw pojemność podskoczyła o około 20%, czyli do 594 cm3, a następnie do 690 cm3. Karl nazwał te modele odpowiednio 595 i 695. Moc słabszej jednostki wyniosła 27 KM, ale to nadal nie było to. Mocniejsza wersja Abartha 500 została opracowana w 1963 roku i otrzymała oznaczenie 595 SS (Super Sport). Wyposażono ją w ostrzejszy wałek, wyższy stopień sprężania (10,5:1), polerowane kanały dolotowe, wypukłe tłoki, większą miskę olejową oraz sportowy gaźnik. Dzięki tym modyfikacjom mały silnik osiągał 32 KM mocy. Zwiększona moc pozwoliła osiągać prędkość 130 km/h. Za te sportowe osiągi trzeba było słono dopłacić, wersja SS była o 20% droższa od normalnej 500tki. Silnik wersji 695 pozwalał rozpędzać to toczydełko do 140 km/h, a to dzięki mocy 38 KM!Mocna 500 startowała w wyścigach w klasie pojemnościowej do 700 cm3. W Austrii mogliśmy podziwiać jego kuzyna Steyr-Pucha. Auto to było produkowane na licencji pięćsetki, ale otrzymało nowy silnik – boxera, który w wersji 650 TR produkował 41 KM. Oba samochody konkurowały ze sobą na torach. Puchem Sobiesław Zasada zdobył tytuł Rajdowego Mistrza Europy w 1966 roku. Steyr-Puch cieszył się większa popularnością w profesjonalnych rajdach i wyścigach. Mocny oryginalny Abarth, był głównie doceniany we Włoszech gdzie robił karierę jako tzw. Cafe-Racer. Obowiązkowy elementem bulwarówek był wydech Abartha. Najczęściej mocne pięćsetki nie powstawały w bardzo dobrze znanym lokalnym rajdowcom zakładzie na ulicy Corso Marche 34, a u dealerów. Carl Abarth wysyłał gotowe pakiety do sprzedawców w drewnianych pudełkach. Dziś to rozwiązanie zapożyczyli specjaliści Fiata od marketingu.