Lancia Flaminia Berlina - limuzyna gwiazd

Samochody produkcji Lancii to w latach 50. XX wieku to techniczna awangarda, do tego świetnie wykonane, z pierwszorzędnych materiałów. Lancia jak najbardziej zasłużyła sobie na miano samochodu sławnych i bogatych. Niestety, w 1937 roku założyciel i techniczny guru firmy Vincenzo Lancia zmarł na atak serca i stery przejął jego syn – Gianni. W okresie powojennym kasa firmy świeciła pustkami, a Gianni nadwyrężał ją dodatkowo udziałem Lancii w sporcie. I choć firma odnosiła sukcesy na tym polu (model Aurelia), syn założyciela musiał sprzedać interes bogatemu wytwórcy cementu. Właśnie w tym czasie Pininfarina stworzył dwa koncepty – Floridę 1 i 2. To właśnie z nich, po niewielkich zmianach, powstała Flaminia budowana od 1957 do 1970 roku. Jeszcze bardziej eleganckie od Berliny są wersje coupé stworzone przez Pininfarinę, Touringa i Zagato. Gdy firmę przejął Fiat, zrezygnowano z produkcji dużej limuzyny. Dopiero w 1976 roku pojawił się model Gamma, który nie osiągał już klasy Flaminii.

Największym rynkiem do poszukiwań Flaminii Berliny są Włochy. Bardzo dobrze utrzymane egzemplarze kosztują grubo ponad 20 tys. euro. Niestety, te w znacznie gorszym stanie wcale nie są o wiele tańsze. W przypadku zainteresowania tym modelem warto skontaktować się z klubem Lancii Flaminii, który prowadzi rejestr właścicieli auta (patrz kluby). Interesujący jest też rynek różnych wersji Flaminii coupé zbudowanych przez różne firmy karosujące – tu ceny mogą przekraczać nawet 100 tys. euro. Naszym zdaniem będą ciągle rosnąć.

Silnik benzynowy V6, umieszczony wzdłużnie z przodu • centralny wałek rozrządu, zawory poruszane popychaczami, dwugardzielowy gaźnik Solex • pojemność skokowa 2775 cm3 • moc maksymalna 95 kW (129 KM) przy 5000 obr./min • maksymalny moment obrotowy 229 Nm przy 2500 obr./min • 4-biegowa skrzynia manualna umieszczona przy tylnej osi • napęd na tylne koła • niezależne zawieszenie kół, z przodu podwójne wahacze poprzeczne, z tyłu oś De Dion, wzdłużne resory piórowe • p/t hamulce tarczowe • opony 185x400 • rozstaw osi 2870 mm • wymiary: dł./szer./wys. 4855/1750/ 1460 mm • masa wł. 1560 kg • przyspieszenie 0–100 km/h w 16,0 s • prędkość maksymalna 170 km/h • średnie spalanie 14,5 l/100 km • cena nowego auta w 1965 roku (w RFN): 18 980 marek

Najbardziej cenne i poszukiwane są samochody z pierwszej serii, z wycieraczkami tylnej szyby, 100-konnym silnikiem i bębnowymi hamulcami. Naszym zdaniem najlepszym wyborem jest jednak auto późniejsze, z silnikiem 2.8/129 KM i hamulcami tarczowymi. Ze względu na ubogi rynek części zamiennych warto dobrze ocenić interesujący nas egzemplarz – remont samochodu niekompletnego może się po prostu okazać ekonomicznie nieopłacalny albo może trwać całe wieki.

Stylowo: błyszczące płaszczyzny, dużo metalu – tak do końca wyglądał kokpit Flaminii. Trzy przyciski po lewej są do sterowania tylnych, trójkatnych szybek. Jakość materiałów i wykończenia na poziomie najwyższym z możliwych

Model ten oferował komfort w najwyższym tego slowa znaczeniu.

Z tego, co nam wiadomo, w Polsce znajduje się obecnie przynajmniej jedna jeżdżąca Flaminia Berlina, w Niemczech – od 8 do 12 sztuk, więc bardziej ekskluzywnego pojazdu chyba już mieć nie można. Oczywiście, taki stan rzeczy ma też drugą stronę – zaopatrzenie w części zamienne po prostu nie istnieje i poszukiwania potrzebnego elementu trzeba prowadzić niemalże na całym świecie. Konstrukcja samochodu, choć skomplikowana jak na tamte czasy, wymaga po prostu mechanika z dużym doświadczeniem, wyobraźnią oraz ślusarskim przygotowaniem. Hamulcami auta powinien zajmować się ktoś obeznany w konstrukcji zacisków, bo łatwo można coś zepsuć, a części zamiennych po prostu brak. Jednostka V6 uchodzi za trwałą i bezproblemową, ale nie idiotoodporną. W przypadku naszej zdjęciowej modelki (import z Włoch) poprzedni właściciel „zapomniał” zastosować odpowiedniego płynu chłodzącego – użycie wody z kranu spowodowało erozję we wnątrzu aluminiowego silnika. Oczywiście, jak w każdym włoskim samochodzie z tego okresu tematem specjalnym jest korozja. Skomplikowana budowa nadwozia wymaga skrupulatności przy zabezpieczaniu antykorozyjnym, ale wszystko da się zrobić, trzeba się tylko uzbroić w cierpliwość.

Model produkowany w latach 1950-1954 był połączeniem awangardowej techniki i stylistyki.

Model studyjny zaprezentowany w 1956 roku przez Pininfarinę podczas salonu samochodowego w Turynie.

Model ten miał premierę w 1957 roku.

Model ten był produkowany w latach 1976-1984, ale nie osiągał już klasy Flaminii.