Skoda 110 R, którą kochają nie tylko Czesi

Sportowe i stylowe – tak niezwykłe jest wyprodukowane w Czechosłowacji coupé. Uporowi inżynierów Skody zawdzięczamy to, że 110 R w ogóle weszło do seryjnej produkcji. Stało się to w rok po debiucie limuzyny 100, w 1970 r. Miejscem produkcji była fabryka Skody w Kvasinach. Później by się to już raczej nie udało, bo w latach 70. XX w. planowa gospodarka pogrzebała wszystkie próby unowocześnienia nie tylko czeskiego przemysłu samochodowego. Coupé bazuje na płycie podłogowej limuzyny, od której ma o 4 cm niższe nadwozie. W okresie produkcji auto poddawano tylko znikomym zmianom. Najważniejszą była modyfikacja przodu ze zintegrowanymi światłami długimi w 1974 r. Do roku 1980 wyprodukowano w sumie 53 992 egzemplarze Skody 110 R coupé.

Pojemność 1100 cm3 to nie jest szcze-gólnie dużo, nawet jeśli dzięki klasycznemu tuningowi silnika uzyska się z niego 52 KM. Nie warto się więc po silniku Skody 110 R spodziewać eksplozji mocy. Jeśli jednak polubi się osobliwości kombinacji silnika umieszczonego z ty-łu z przegubowym mostem pędnym, można się tym autem poruszać nadzwyczaj żwawo. Oprócz tego coupé Skody dysponuje czterema pełnowartościowy-mi miejscami. Niestety, auta korodują na potęgę, dlatego przed zakupem trzeba dokładnie sprawdzić przednie słup-ki, progi, wnęki kół i dno bagażnika. Poza tym wiele aut zostało poprzerabianych wedle gustu właściciela, jeśli więc chce się mieć orginalnie zachowany egzemplarz, trzeba się dokładnie zapo-znać z seryjnym standardem dla danego rocznika. Skody z silnikami z tyłu są wymarzonymi autami dla majsterkowicza, a jeśli jeszcze zna się on na klasycznej mechanice silników, może wyczarować kilka dodatkowych KM.

Ile tych samochodów pochodzi z Mlada Boleslav? Mniej, niż by sobie fani marki życzyli.

Niewiele Skód coupé trafiło na eksport, ich zasadniczym rynkiem była Czecho-słowacja i tam – gdzie 110 R jest zresztą dumą narodową – trzeba szukać właści-wego egzemplarza. Nie będzie to wcale łatwe – mniejszy problem stanowi znalezienie auta ze współczesnymi mu przeróbkami. Większość Skód z silnikami z tyłu jest relatywnie niedroga, ale coupé w najlepszym stanie to już wydatek co najmniej 5 tys. euro.

Auto miało tylną szybę uchylną, co wobec braku klimatyzacji, ułatwiało wietrzenie wnętrza.

Do napędu wykorzystano silnik benzynowy R4, umieszczony z tyłu • boczny wałek rozrządu • wiszące zawory na dźwigniach i drążkach popychaczy • gaźnik opadowy Jikov 32DDSR/EDSR • trzy łożyska główne • pojemność skokowa 1107 cm3 • moc maksymalna 38 kW (52 KM) przy 4650 obr./min • maksymalny moment obrotowy 79,4 Nm przy 3500 obr./min • 4-biegowa skrzynia man. • napęd na tylne koła • niezależne zawieszenie kół, z przodu na trapezowych wahaczach poprzecznych i sprężynach śrubowych, stabilizator, z tyłu przegubowy most pędny ze wzdłużnymi drążkami reakcyjnymi, sprężyny śrubowe • opony 155 SR 14 • rozstaw osi 2400 mm • długość/szerokość/wysokość 4155/ 1620/1340 mm • masa wł. 880 kg • przysp. 0–100 km/h w 18,5 s • prędkość maks. 140 km/h • śr. spalanie 9,5 l/100 km • cena nowego samochodu w 1974 r. (w NRD): 23 138 marek

Model produkowany w 1966 roku.

Model produkowany w latach 1969-1978.

Koncept z 1971 roku.

Model produkowany w latach 1981-1984.