Gwiazda w końcu zabłysła: Mercedes klasy E (W212/S212)

Opisywane wersje: 1.8-6.2 Szeroka gama silników o zróżnicowanej mocy i pojemności, dwie wersje nadwoziowe, ogromny wybór wariantów wyposażenia – klasa E pozwala na dobranie wersji stosownie do oczekiwań.

Kombi ma potężną przestrzeń ładunkową, ale nieco niższy prestiż. Na pięć sedanów przypadają w ogłoszeniach dwa kombi.

Ładnie i nowocześnie. W praktyce trudno spotkać dwa podobne egzemplarze. System Night Vision umożliwia wcześniejsze dostrzeżenie pieszego. Typowe dla Mercedesa: wiele wersji ma dźwignię zmiany biegów umieszczoną przy kierownicy.

Mnóstwo miejsca, wygodne fotele (również z masażem), gwarantujące komfort na dalekich trasach. Świetne warunki podróży również z tyłu, nawet wysokim osobom nie zabraknie miejsca

Od aut klasy wyższej nabywcy oczekują prestiżu, dlatego najczęściej wybierany wariant nadwoziowy klasy E to sedan. Kto jednak nad spotkania biznesowe przedkłada ogromną przestrzeń, bez wahania może sięgnąć po kombi – ma ono przepastny bagażnik, a jeśli dobrze poszukacie znajdziecie też wersję 7-osobową. Odmianę tę wyposażono w seryjne zawieszenie pneumatyczne na tylnej osi z regulacją poziomu nadwozia. Jako klasa E występują też auta z nadwoziem coupé i kabriolet, ale to inny typoszereg modelowy (patrz kolejne zdjęcia). Sedan: Wymiary (dł./szer./wys.) 4868/1854/1465 mm. Rozstaw osi 2874 mm. Kombi: Wymiary (dł./szer./wys.) 4895/1854/1471 mm. Rozstaw osi 2874 mm.

Kufer sedana: niezła pojemność (540 l), ale nie wszystkie auta mają składaną i dzieloną kanapę. Wielkie zawiasy, poza tym bagażnik jest długi i płaski.

Bagażnik kombi: ma pojemność 695-1950 l! Oparcia kanapy można złożyć od strony kufra. Liczne systemy ułatwiają pakowanie i mocowanie towaru To już tradycja: dodatkowa, niedzielona kanapa w bagażniku. Zmieszczą się tu tylko dzieci. Takich aut na rynku jest jednak bardzo mało.

Oprócz sedana i kombi na rynku znajdziecie również klasę E w wersjach coupé (C207) i kabriolet (A207). Pierwsza z nich zadebiutowała wiosną 2009 roku, natomiast druga – rok później. Ich wspólną cechą jest baza konstrukcyjna, która różni się od sedana i kombi. Zarówno coupé, jak i kabriolet powstały na płycie podłogowej Mercedesa klasy C produkowanego od 2007 r. (typoszereg W/S204) i wykorzystuje też niektóre podzespoły tego modelu, choć – jak twierdzi producent – ok. 60 proc. części pochodzi z klasy E. Do napędu przeznaczono 6 benzyniaków i 2 diesle, które występują w różnych wersjach mocy.

Oprócz sedana i kombi na rynku znajdziecie również klasę E w wersjach coupé (C207) i kabriolet (A207). Pierwsza z nich zadebiutowała wiosną 2009 roku, natomiast druga – rok później. Ich wspólną cechą jest baza konstrukcyjna, która różni się od sedana i kombi. Zarówno coupé, jak i kabriolet powstały na płycie podłogowej Mercedesa klasy C produkowanego od 2007 r. (typoszereg W/S204) i wykorzystuje też niektóre podzespoły tego modelu, choć – jak twierdzi producent – ok. 60 proc. części pochodzi z klasy E. Do napędu przeznaczono 6 benzyniaków i 2 diesle, które występują w różnych wersjach mocy.

Podobna do poprzednika, ale lepsza: klasa E 212 ma szkielet nadwozia sztywniejszy o 30 proc., a współczynnik oporu powietrza obniżono do 0,25! Zadbano o bezpieczeństwo, np. w wyposażeniu znalazła się maska unoszona w razie kolizji z pieszym (tylna część „wstaje” o 50 mm). W sytuacjach potencjalnego zagrożenia auto samoczynnie aktywuje środki bezpieczeństwa pasażerów. Większość silników ma wtrysk bezpośredni (w benzynowych oznaczenie „CGI”) i korzysta z doładowania (kompresor, turbina lub dwie). Dumą Mercedesa jest 9-biegowy „automat”. Zawieszenie ma stalowe sprężyny lub miechy pneumatyczne. Amortyzatory z regulacją twardości. Wielokonturowe fotele, podobne jak w klasie S. Mają funkcję masażu i aktywnie podpierają ciało na zakrętach.

Model poddano modernizacji pod koniec 2012 r. (na rynku na początku 2013 r.) – całkowicie przeprojektowano przód auta (m.in. nowy grill, inne reflektory), zmiany w kabinie i lepsze wyposażenie.

Już tradycyjnie topowe odmiany klasy E przygotował nadworny tuner Mercedesa, czyli AMG. Początkowo pod maską pracował wolnossący silnik V8 o poj. 6,2 l (moc 525 KM), a później wersja 5.5 V8 biturbo, którą oferowano w kilku odmianach mocy – 525, 557, a także „S”, rozwijającej 585 KM. Najmocniejsza odmiana seryjnie występowała z napędem 4x4 (rozkład momentu obrotowego w stosunku p/t 33/67 proc.) oraz blokadą tylnego dyferencjału, co znacząco poprawiało trakcję. Do „setki” 585-konna „eska” przyspiesza już po 3,6 s! Specjalna skrzynia biegów AMG ma programy idealne do ostrej jazdy po torze.

Przeciwieństwem topowych odmian – bardzo szybkich, mocnych i paliwożernych – jest wersja hybrydowa (E 300 BlueTEC HYBRID). Serce napędu stanowią diesel 2.1 CDI i silnik elektryczny. Łączna moc układu wynosi 231 KM, co sprawia, że hybrydowa klasa E jest nie tylko ekonomiczna (śr. spalanie 4,1 l/100 km), lecz także całkiem dynamiczna – „setka” w 7,5 s.

W teście długodystansowym sprawdziliśmy wersję E 350 CDI w odmianie kombi. Choć samochód ani razu nie stanął bezradnie na drodze, to jednak trudno było określić go jako dopracowanego w szczegółach. Do tego miał trochę pecha. Aż 4 razy naprawialiśmy mechanizm otwierania drzwi – 3 razy tylnych prawych (raz z powodu niesprawnej blokady rodzicielskiej) i raz tylnych lewych. Przy niespełna 26 tys. km wymieniliśmy też obudowę kompresora. Poza tym auto zebrało wiele pochwał: i za wysoki komfort jazdy, i za świetne walory użytkowe nadwozia (przestronne wnętrze, ogromny bagażnik), i w końcu za aksamitnie pracującego i wystarczająco dynamicznego diesla V6 (3.0 CDI/265 KM). Także po rozebraniu naszego „maratończyka” na części nie było prawie żadnych zastrzeżeń. Zlokalizowaliśmy jedynie zabrudzenie dolnej części chłodnicy, zapocenie na połączeniu węża z intercoolerem i rdzę na mechanizmie wycieraczek. Poza tym nic!

1. Oględziny wstępne: przed rozbiórką na części wykonaliśmy dokładne oględziny naszego „maratończyka”. 2. Zardzewiałe: w najczulszych miejscach (m.in. w profilach zamkniętych, komorze silnika i podwoziu) nie znaleźliśmy żadnych ognisk korozji. Ślady rdzy były na mechanizmie wycieraczek. 3. Solidne podwozie: podczas oględzin zawieszenia nie mieliśmy żadnych uwag do stanu wszystkich elementów. Także miech tylnego zawieszenia (na zdjęciu) był w dobrej kondycji.

1. Uszkodzenie rozrządu silnika 2.1 CDI: Objawy: hałas podczas uruchamiania silnika. Diagnoza: zużyty łańcuch napędzający wałki rozrządu. Jest on umieszczony od strony skrzyni biegów, przez co naprawa nieco się komplikuje. Poza tym trzeba kupić nie tylko łańcuch, lecz także napinacz, podkładki pod wtryskiwacze i uszczelkę pokrywy zaworów. Robocizna to wydatek od około 500 zł. Koszt: od 1900 zł 2. Usterki silnika 200 CGI: Objawy: podczas rozruchu zimnego silnika z układu wydechowego wydobywają się kłęby białego dymu. Diagnoza: konieczność modyfikacji oprogramowania (akcja serwisowa), drobna naprawa magistrali olejowej turbiny i wymiana uszczelniacza przy turbinie. Koszt: 350 zł

Uszkodzenie wtryskiwaczy w 2.1 CDI: Objawy: przechodzenie silnika w tryb awaryjny, przypadki wyłączenia się go w czasie jazdy. Diagnoza: uszkodzenia piezoelektrycznych wtryskiwaczy Delphi – obecnie coraz rzadziej występują. Naprawa powinna polegać na wymianie kompletu (4 x 1600 zł), ale najczęściej wymienia się tylko uszkodzony wtrysk. Koszt: 1600 zł/szt. Nieprawidłowe działanie skrzyni automatycznej: Objawy: wyrzucanie biegów, szarpnięcia na postoju, np. przed światłami. Diagnoza: niestety, serwis nie zawsze potrafi jednoznacznie wskazać uszkodzenie. Czasem podejrzewana jest elektronika sterująca (wymiana: 5000 zł), czasem trzeba dokładnie skontrolować całą skrzynię – koszty są znane po oszacowaniu stanu technicznego. Koszt: od 5000 zł

Drobne uszkodzenia elementów wyposażenia: Objawy: problem z działaniem centralnego zamka i podnośników szyb. Diagnoza: drobne uszkodzenia elektrycznego układu sterowania. Najczęściej naprawa nie jest ani kosztowna, ani skomplikowana, choć wymaga rozebrania boczków drzwi. W przypadku samodzielnego poszukiwania awarii uwaga na demontaż plastików. Zawodzą też klamki. Koszt: od 200 zł Nieprawidłowe działanie czujników parkingowych: Objawy: nieprawidłowe wskazania czujników parkingowych – sprawdzane komputerowo zachowują się poprawnie, ale w warunkach „bojowych” wskazania są błędne. Diagnoza: uszkodzenie modułu systemu Parktronic – wymiana nie jest łatwa, bo znajduje się on na podłodze, przy nogach pasażera. Różne ceny modułów używanych, obok koszt wymiany. Koszt: 400 zł

Mercedes klasy E (212) - to nam się podoba: wysoki komfort jazdy, często bogate wyposażenie i ciekawe wykończenie, niezła trwałość mechaniczna, brak problemów z korozją, duży wybór wersji. Mercedes klasy E (212) - to nam się nie podoba: wysokie koszty zakupu i utrzymania (typowe dla klasy), często ogromne przebiegi, podnoszące koszty eksploatacji, nierzadko auta są niedbale naprawione.