Samochody, których nie chcieliśmy kupować

Najgorsze jest to, że Croma była naprawdę dobrym samochodem. No tak, nie była zbyt solidnie zrobiona i bywała awaryjna, ale koncepcja tego wozu była bardzo dobra. Croma drugiej generacji to nadmuchane kombi: z przestronną kabiną i dużym bagażnikiem. Miała dobre zawieszenie, napędzały ją mocne i oszczędne diesle. Kłopot w tym, że Croma była jednym z wielu samochodów, które Fiat wycenił tak, że nikt nie zamierzał ich kupować. I właśnie absurdalnie wysoka cena była powodem porażki tego modelu. W sumie w Polsce sprzedano niewiele 2 tys. egzemplarzy Cromy. Z powody zbyt wysokiej ceny kiedyś fatalnie skończył Fiat Stilo, a całkiem niedawno – Panda II, która stała się tak droga, że klienci przestali kupować ten niegdyś przebojowy model.

Pierwszy Ford Ka był autem innowacyjnym: małym, z dobrze rozplanowanym wnętrzem, o ciekawym dizajnie, którego motywem przewodnim było jajo. Ka mógł się podobać. Pomysł na drugą generację był inny: priorytetem stało się obniżanie kosztów. W konsekwencji auto było produkowane w Tychach w fabryce Fiata i wykorzystywało podzespoły Fiata 500. Okazało się porażką. Powody? Po pierwsze, nijaki wygląd, a po drugie – zbyt wysoka cena nowych egzemplarzy. U nas Ka od prezentacji w 2008 r. sprzedawał się słabo, a do 2013 r. – wręcz śladowo. Dopiero w ostatnich dwóch latach Ford mocno obniżył ceny modelu, dzięki czemu rzutem na taśmę sprzedano w dwa lata około 4 tys. tych aut.

Ciekawy pomysł na stylizację z dwoma drzwiami po stronie kierowcy i jednymi – jak w coupe – po stronie pasażera. Veloster wyglądał ładnie, jeździł całkiem przyzwoicie, ale w pierwszej wersji miał o wiele za słaby silnik. Gdy pojawił się Veloster Turbo okazało się z kolei, że jego zawieszenie nie nadąża za osiągami auta. Krótko mówiąc, dobry pomysł, lecz źle zrealizowany. Inna rzecz, że wiele osób pukało się w głowę patrząc na auto z różną liczbą drzwi po obu stronach.

Jak się okazuje nie wystarczy wykorzystać znaną przed laty nazwę. Ostatni Space Star sprzed lat był całkiem udanym, niedużym minivanem – z funkcjonalnym wnętrzem i dobrymi silnikami pod maską. Nowy Space Star to samochód bardzo zły. Może i wygląda całkiem dobrze, ale jeździł koszmarnie, miał zbyt słaby silnik i o wiele za wysoką cenę. W Polsce sprzedawał się mizernie – od 2014 roku kupiono mniej niż 1000 sztuk. Został wycofany z rynku. W 2018 roku Space Star wraca jednak - w wersji po zmianach.

Model ten męczył się na rynku przez sześć lat i w tym czasie kupiono zaledwie 3 tys. egzemplarzy. Tiida – delikatnie mówiąc – nie kusiła urodą. Miał to być kompaktowy Nissan nawiązujący do tradycji popularnej Almery, ale nawiązanie to kompletnie się nie udało. Tiiida, szczególnie w wersji sedan, była wyjątkowo brzydka. Na dodatek kabina tego auta była zrobiona poniżej standardów obowiązujących w tej klasie aut i nie była zbyt przestronna. Trudno było znaleźć istotne zalety Tiidy.

Francuska marka była bardzo dumna z tego miejskiego auta, które miało zrewolucjonizować motoryzację w metropoliach. Mały Peugeocik był łatwy do zaparkowania, miał sensownej wielkości bagażnik i – teoretycznie wygodne – przesuwane drzwi. Kłopot w tym, że drzwi się zacinały, a z drugiej strony – mogły przyciąć palce. Czasem głupiała też elektronika, która nimi steruje i np. nie dało się zamknąć 1007. Otwieranie i zamykanie przesuwanych drzwi na dłuższą metę było też męczące. Gwoździem do trumny 1007 była jego cena. Zbyt wysoka. W Polsce sprzedano 900 szt. w latach 2005-2008.

To ikona nieudanych samochodów. Niektórzy twierdzą, że Avantime wyprzedził swoją epokę, ale to nieprawda. A jeśli tak, to epoka takich jeszcze nie nastała i pewnie długo nie nadejdzie. Bo niby po co komu minivan, do którego wchodzi się niewygodnie, który ma zbyt mały bagażnik i koszmarnie ciężkie, ogromne drzwi, które uniemożliwiają wysiadanie z tego samochodu na ciasnych miejscach parkingowych. Dorzućmy do tego awaryjność – elektronika Avantime’a bez przerwy płatała figle, np. uniemożliwiając zamknięcie szyb albo włączenie klimatyzacji. Oczywiście Avantime, jako auto luksusowe, był strasznie drogi. W Polsce sprzedano 40 egzemplarzy.

Miał być sposobem na ratowanie Seata, a niemal go pogrzebał. Exeo powstało z wykorzystaniem komponentów Audi A4 wcześniejszej generacji, które nie były już potrzebne w nowym A4. Chodzi przy tym głównie o podwozie. Kłopot w tym, że nikt nie chciał drogiej limuzyny klasy średniej od Seata. Może gdyby była w cenie Skody Octavii, ktoś by ją kupił, ale w cenie Exeo można było mieć np. nieźle wyposażonego Passata. W sumie w naszym kraju w sześć lat kupiono tylko 1400 tych limuzyn Seata.

W porządku, zgadzamy się, że ten wóz nigdy nie miał odnieść spektakularnego sukcesu. Od początku miał być modelem niszowym, ale nie aż tak – w Polsce sprzedano 32 egzemplarze Roadstera i Roadstera-Coupe. Oczywiście jak zwykle problemem była cena. Smart jako model niszowy kosztował dużo i za te same pieniądze można było mieć ciekawsze sportowe samochody: szybsze i jeżdżące o wiele lepiej.

Miał to być model rewolucyjny. To nieduży minivan, którego zadaniem była rywalizacja z Nissanem Qashqaiem, czy też Kią Soul. Kłopot w tym, że Urban Cruiser jeździł dość kiepsko – miał zbyt sztywne zawieszenie, za silne wspomaganie kierownicy, za wysoko położony środek ciężkości. W Europie to się nie sprawdza. Poza tym, kosztował zdecydowanie zbyt dużo jak na samochód tej wielkości. Jego sprzedaż była więc śladowa. W Polsce do klientów trafiło niewiele ponad 200 tych aut.