Auto, które uratowało Forda

Auto miał otwarte nadwozie. Za dopłatą można było zamówić gumowy lub skórzany dach, a także drzwi do tylnych siedzeń. Cena pojazdu zaczynała się od 750 dolarów, drzwi z zakryciem siedzeń, gdy nie były używane to dodatkowe 100 dolarów, gumowy dach - 30 dolarów, a skórzany - 50 dolarów. Dwucylindrowy silnik o pojemności 1,7 litra miał 8 koni mocy i dwustopniową skrzynię biegów. Samochód ważył 562 kg i osiągał maksymalną prędkość 45 km/h. Auto było wytwarzane tylko w kolorze czerwonym.

Pierwszy Ford A został sprzedany Ernestowi Pfenningowi 15 lub 23 lipca 1903 roku. Co do dokładnej daty istnieją rozbieżności. Dentysta z Chicago i kolejni klienci uratowali Forda, który w całe przedsięwzięcie zainwestował 20 tysięcy dolarów. Przed pierwszym sprzedanym autem na koncie w banku miał zaledwie 223 dolary i 65 centów. Model A zdobył dość szybko pewną popularność. W ciągu dziewięciu i pół miesiąca sprzedano 658 samochody, które przyniosły dochód 98.851 dolarów.

Ford A przyniósł sukces, ale nie udało się uzyskać tego, co Henry Ford chciał osiągnąć. Jego celem było zbudowanie prostego i niedrogiego samochodu dla wszystkich, jednak jego auto było o około 150 dolarów droższe niż najbardziej konkurencyjny pojazd – Oldsmobile Curved Dash.

Ten plan został dopiero zrealizowany z modelem T, pierwszym samochodem budowanym na linii montażowej. Dzięki temu Ford zaczął produkować dziesiątki tysięcy aut rocznie. Czas wytworzenia jednego pojazdu został zmniejszony z 12,5 godziny z początków produkcji do zaledwie 93 minut w 1914 roku. W związku z tym spadły ceny samochodu. Początkowo kosztował 825 dolarów, w 1912 już 575 dolarów, a na koniec produkcji w 1927 roku tylko 240 dolarów.

W latach 1908-1927 powstało ponad 15 milionów egzemplarzy modelu T. Auto za sprawą przekładni planetarnej prowadził się w bardzo oryginalny sposób. Posiadało bowiem trzy pedały. Lewy odpowiadał za jazdę do przodu i zmianę biegu, środkowy za jazdę do tyłu a prawy uruchamiał hamulec zasadniczy. Gaz dodawano manetką umieszczoną pod kołem kierownicy. W pierwszym okresie produkcji (1908-1913) dostępny był tylko w kolorach: szarym, zielonym, niebieskim i czerwonym. Wyłącznie na czarno, w celu obniżenia kosztów, malowano go w latach 1914–1926.