I to się nie zmieniło, bo nadal fanami francuskiego pojazdu są kierowcy, którzy chcą się odróżniać od innych. To by nawet wyjaśniało hippisowski wygląd obecnych właścicieli samochodu. Zanim jednak pojazd z błękitnym lakierem stał się klasykiem wykorzystywanym przede wszystkim do jazdy dla przyjemności, musiał się trochę napracować.

Historia

Historia 2 CV jest dobrze znana fanom tego modelu. Ideą było auto dla rolnika, z dachem jak parasolka. Resorowanie musiało być tak dobre, żeby podczas podróży po polu z koszykiem pełnym jajek, żadne z nich nie mogło się potłuc.

Takie założenia zrodziły się w głowie szefa Citroëna Pierre’a Julesa Boulangera w połowie lat 30 XX wieku. Wersja przedprototypowa T.P.V. (Toute Petite Voiture) czyli „całkiem małe auto”, gotowa była w 1939 roku. Wybuch wojny sprawił, że do przerodzenia się T.P.V. w 2 CV trzeba było poczekać do 1948 roku. Oznaczenie 2 CV pochodziło od 2 KM. Według francuskich przepisów podatkowych wyższa stawka była naliczana w przypadku silników o dwa konie mocniejszych, a samochód miał ich 9.

Dostawcza wersja pojazdu pojawiła się w 1951 roku, a model 4x4 Sahara z dwoma silnikami powstawał w latach 1958-67. Od 1968 roku moc silnika wzrosła do 18 KM. Od 1970 roku powstawały dwie wersje samochodu – 2 CV 4 (do 1978 roku) z 24-konnym silnikiem oraz 2 CV 6, którego jednostka generowała 28 KM. W 1975 roku pojawiła się bazowa odmiana Special, natomiast Club oraz Charleston weszły do produkcji na przełomie lat 1979/80.

W 1988 roku zamknięto zakład w Levallois pod Paryżem i produkcję pojazdu kontynuowano do 1990 roku w portugalskim Mangualde. Łącznie powstało ponad 5,1 miliona samochodów, wliczając w to specjalne odmiany

Plusy i minusy

Technika Citroëna 2 CV jest prosta, a komfort resorowania imponujący. Także niedoświadczeni majsterkowicze szybko odnajdą się podczas naprawy. Samochód powinien przynajmniej raz na rok mieć wymieniony olej w silniku, co 20 tys. km sprawdzony luz zaworowy, a cztery kalamitki powinny być obficie zaopatrzone w smar. Skrzynia biegów sprawia niewiele problemów, zresztą układ elektryczny również.

Zupełnie inaczej przedstawia się sytuacja z blachami samochodu, które rdzewieją bardzo szybko. Z kolei rolowany dach okazuje się nieszczelny. Z tego powodu niektórzy właściciele używają bardziej przydatnego płóciennego dachu.

W samochodach produkowanych po 1981 roku zaczęto stosować tarczowe hamulce z przodu. Wcześniejsze modele miały cztery bębny. Odsłonięte zawieszenie kół powodowało szybkie zużycie końcówek drążków.

Części zamienne

W Polsce części najlepiej szukać w internecie. Jednak na stronach z ogłoszeniami obejmującymi wszystkie marki aut nie znajdziemy ich zbyt wiele. Lepiej poszukać na portalach, które specjalizują się w tym modelu (www.2cv-shop.pl; http://www.serwis2cv.ovh.org/). Dostępne są nowe i używane podzespoły. Warto pamiętać, że nowe, oryginalne elementy są drogie. Za tylny błotnik trzeba zapłacić 1135 zł, a tylne drzwi to wydatek 1050 zł. Z kolei za przednie trzeba zapłacić 990 zł. Jeżeli znajdzie się takie elementy używane w dobrym stanie, to warto się nimi zainteresować, bo ceny są znacznie niższe. Przednie drzwi można znaleźć za mniej niż 300 zł, a tylny błotnik za 150 zł.

Sytuacja rynkowa

Aż trudno uwierzyć, że ceny tak prostego samochodu, jak Citroën 2 CV tak rosną. Wprawdzie u nas w kraju nie jest tak drogo jak w Niemczech, ale za to pojazdy są w gorszym stanie i jest ich mniej. Ceny słabych aut zaczynają się od około 6 tys. zł, a najlepsze kosztują ponad 20 tys. zł.

Polecamy

Radzimy głębiej sięgnąć do kieszeni i zdecydować się na egzemplarze z dobrze zachowaną ramą i po remoncie. Warto wybrać młodsze auto z tarczowymi hamulcami z przodu. Ostrożnie z pojazdami z Portugalii – są zardzewiałe, nawet jeżeli nie jeździły dużo.