Lancia Fulvia 1.3 Sport Zagato - z archiwum Auto Świata

Styli­sty­ka i osią­gi to jej zna­ki roz­po­znaw­cze. Fu­lvia Co­upé Za­ga­to Sport jest sa­mo­cho­dem, któ­ry przy­pra­wia o szyb­sze bi­cie ser­ca. Pierw­sze Fu­lvie se­dan zje­cha­ły z ta­śmy w 1963 r. Two­rząc to au­to, kon­struk­to­rzy opie­ra­li się na roz­wią­za­niach wy­ko­rzy­sta­nych w star­szej Fla­vii (układ na­pę­do­wy i hamul­ce). Wer­sję co­upé wpro­wa­dzo­no w 1965 r.

Rok póź­niej na jej pły­cie pod­ło­go­wej po­wstał samochód w staj­ni Za­ga­to.Au­to na­pę­dzał przekonstruowa­ny sil­nik o po­jem­ności 1,3 li­tra w ukła­dzie V4 o ma­łym ką­cie roz­wi­dle­nia (12,5 st.). Cie­ka­wa jest kon­struk­cja jed­nost­ki na­pę­do­wej z dwo­ma wał­ka­mi roz­rzą­du umiesz­czo­ny­mi we wspól­nej gło­wi­cy (na­pę­dza­ne łań­cu­chem). Każ­dy z wał­ków ste­ru­je in­ny­mi za­wo­ra­mi, je­den ssą­cy­mi w oby­dwu rzę­dach cy­lin­drów, dru­gi – wy­de­cho­wy­mi. Sil­nik za­si­la­ją dwa po­dwój­ne gaź­ni­ki ty­pu Solex. Mi­mo pro­stej, a za­ra­zem dość dziw­nej kon­struk­cji mo­tor osią­gał moc 91 KM. Na­pęd przenoszo­ny jest za po­śred­nic­twem 4-bie­go­wej ma­nu­al­nej skrzy­ni. Trud­niej spo­tkać au­ta z jednostką 1.2/79 KM. Za­mon­to­wa­no ją tyl­ko w 202 eg­zem­pla­rzach Fulvii Co­upé Sport. W 1967 r. Lan­cia wpro­wa­dzi­ła sil­nik 1.6/115 KM. Ta jed­nost­ka zna­la­zła się tak­że w wer­sji Sport Za­ga­to (1970 r). Do koń­ca pro­duk­cji (1972 r.) po­wsta­ło 800 aut z tym mo­to­rem.

Układ jezd­ny auta zachowuje się bardzo dobrze.. Mi­mo za­sto­so­wa­nia z ty­łu sztyw­nej osi au­to do­brze trzy­ma się dro­gi, na­wet przy du­żych pręd­ko­ściach bez pro­ble­mów po­ko­nu­je cia­sne za­krę­ty.

Fu­lvia z warsz­ta­tu bra­ci Za­ga­to wy­glą­dem ze­wnętrz­nym w zna­czą­cy spo­sób róż­ni­ła się od oryginalnej Fu­lvii Co­upé. Z przo­du za­uwa­żyć moż­na in­ne świa­tła i atra­pę wlo­tu po­wie­trza. Ina­czej wy­glą­da tak­że sa­mo­chód od ty­łu. Dach prze­cho­dzi ła­god­nie w wiel­ką kla­pę ba­gaż­ni­ka. „Zwy­kłe” coupé mia­ło ścię­tą tyl­ną częźć da­chu i ba­gaż­nik do­cze­pio­ny jak w se­da­nie. Przy­po­mi­na­ło np. For­da Mu­stan­ga co­upé pierw­szej ge­ne­ra­cji.

Po­cząt­ko­wo ka­ro­se­rię wy­ko­ny­wa­no w du­żej czę­ści z alu­mi­nium, dlatego au­to by­ło spo­ro lżej­sze od pier­wo­wzo­ru. Od 1968 r. nad­wo­zie w ca­ło­ści ro­bio­no ze sta­li. Man­ka­men­tem obu wer­sji nadwozio­wych by­ła ko­ro­zja, w wer­sji „alu­mi­nio­wej” szcze­gól­nie do­skwie­ra­ła na łą­cze­niach z konstruk­cją sta­lo­wą.

Oprócz wi­docz­nych zmian ze­wnętrz­nych wprowadzono także ulepszenia we wnę­trzu. Mo­del Zagato nie miał z ty­łu ka­na­py, przez co je­go prze­strzeń ba­ga­żo­wa w zna­czą­cy spo­sób się zwiększy­ła. Nie­któ­re au­ta wy­po­sa­ża­no w klat­kę bez­pie­czeń­stwa. Wy­koń­cze­nie wnę­trza nie jest spar­tań­skie, jak w innych autach sportowych. Wy­god­ne fo­te­le po­kry­to skó­rą, a de­skę roz­dziel­czą drew­nem. Moż­na za­uwa­żyć rów­nież wie­le chro­mo­wa­nych i alu­mi­nio­wych wsta­wek.