Mercedes 190 „Baby Benz" - z archiwum Auto Świata

Gdy 190-tka pojawiła się na rynku w 1983 roku do wyboru były dwa silniki benzynowe, 4-cylindrowe: jednostka gaźnikowa o mocy 90 KM (oznaczenie modelu – 190) oraz jednostka z wtryskiem paliwa o mocy 122 KM (oznaczenie modelu 190 E – E od einspritzung, czyli wtrysk). Potem doszły silniki Diesla oraz topowe wersje o mocach ponad 200 KM. Do wyboru były skrzynie automatyczne i ręczne – 4-biegowe. Za 5-biegową (manualną) trzeba było dopłacić, podobnie jak za elektrycznie sterowane szyby. Oferowano tylko jedną wersję nadwoziową – sedan.

Ofert sprzedaży 190-tek jest nadal dużo – w sumie wyprodukowano niespełna 1,9 miliona tych modeli. Najpopularniejsze wersje z 2-litrowym motorem benzynowym, w stanie idealnym (tzw. jedynka) kosztują 10-15 tys. euro. Z 2,5-litrowym, 5-cylindrowym dieslem – ok. 13 tys. euro. Najdroższe są wersje 190 E 2.5 16 Evolution I oraz Evolution II. Wykonano tylko po 502 szt. tych pojazdów, były one bazą do samochodów przygotowywanych przez AMG do wyścigów DTM. 190 E 2.5 16 Evolution I z silnikiem 2.5/190 KM kosztuje teraz 180 tys. euro, a Evolution II z silnikiem 2.5/235 KM – 370 tys. euro.

Wiele osób chciało jeździć Mercedesem, ale niekoniecznie wielką limuzyną. To dla nich stworzono „190” zwaną też „Baby Benz”

Pod koniec roku 1982 Mercedes zaskoczył wszystkich swym sedanem 190 i 190E (serii W201). Ten nowy pojazd został pieszczotliwie nazwany „Baby Benz” ze względu na małe wymiary. Małe to u Mercedesa oznaczało długość ponad 4,4 m. Początkowo wiele osób podchodziło do niego z rezerwą, jednak pojazd okazał się bardzo udaną konstrukcją. Nie do pomyślenia było, aby Mercedes miał złe właściwości jezdne, był źle wykonany czy miał niski komfort. A na dodatek był tani. Nic więc dziwnego, że stał się autem, o którym marzyło wielu. Czy to taksówkarz czy student – wszyscy chcieli jeździć Mercedesem 190.

Początkowo produkowano tylko dwa modele 190 z silnikiem o mocy 90 KM i 190E (122 KM bez katalizatora lub 118 KM z katalizatorem). Z biegiem czasu oferta jednostek napędowych serii W201 znacznie się rozszerzyła.

Nadwozie Mercedesa 190 charakteryzuje się dość kanciastą stylizacją. W kabinie miejsca jest wystarczająco dla czterech dorosłych osób. Nieco tylko brakuje przestrzeni na nogi dla pasażerów siedzących z tyłu. Nie ma natomiast zastrzeżeń do samych foteli – są wystarczająco wyprofilowane i wygodne. Dobre wrażenie sprawiają materiały wykończeniowe. Plastiki dokładnie spasowano.

Pracę kierowcy ułatwia seryjne wspomaganie układu kierowniczego i skutecznie działający układ hamulcowy. Samochód bardzo pewnie zachowuje się na drodze.

Najwięcej zastrzeżeń użytkowników budzi bagażnik. Jest płytki i długi, a co więcej, ma wysoki próg załadunku. Stało się tak za przyczyną napędu na tylne koła oraz rozbudowanego zawieszenia wielowahaczowego. Mieści się w nim zaledwie 410 l. Na pocieszenie pozostaje ładowność 500 kg i możliwość holowania przyczepy hamowanej o masie do półtorej tony.

Mercedes serii W201 ma również na swym koncie sporo sukcesów sportowych. W dniach 13-21 sierpnia 1983 roku na torze Nardo we Włoszech model 190E 2.3-16 ustanowił rekord świata na dystansie 50 tys. km. Jego rezultat to 201 godzin 39 minut i 43 sekundy. Po drodze Mercedes ustanowił jeszcze najlepsze wyniki na świecie na 25 tys. km i 25 tys. mil.

12 maja 1984 roku rozegrano pierwszy wyścig modeli 190E 2.3-16 na torze Nürburgring. Te zawody wygrał jeszcze wówczas nieznany szerszej publiczności brazylijski kierowca Ayrton Senna. 2,5-litrową wersję tego pojazdu do wyścigów DTM przygotowała firma AMG. Na takim aucie Klaus Ludwig wywalczył tytuł mistrzowski w sezonie 1992.

W lutym 1993 roku zostało zakończone wytwarzanie modelu W201 w Sindelfingen, a we wrześniu także zamknięto linię produkcyjną w Bremie. Ostatni zbudowany egzemplarz w srebrnym kolorze tradycyjnie trafił do muzeum Mercedesa w Stuttgarcie. łącznie wyprodukowano 1 879 629 pojazdów z serii W 201. Model 190 oferowany był tylko w jednej wersji nadwoziowej – sedan.