Cała prawda o używanej Dacia Duster II. Sprawdziliśmy, czy warto ją kupić z drugiej ręki

Druga generacja Dacii Duster pojawiła się na rynku w 2018 r. Jeśli chodzi o układ jezdny i nadwozie, Dacia pozostała wierna prostym rozwiązaniom, mimo że karoseria i wnętrze zostały gruntownie zmodernizowane. Pod koniec 2021 r. model przeszedł facelifting: pojawiły się nowe światła z charakterystycznym motywem w kształcie litery Y, przeprojektowana osłona chłodnicy oraz drobne zmiany w kabinie, które upodobniły Dustera do nowszych modeli Dacii.

Jeden z największych atutów Dustera ujawnia się przy pomiarach nadwozia. Dacia ma 4,34 m długości, co sprawia, że jest poręczna, a jednocześnie świetnie wykorzystuje przestrzeń we wnętrzu. Z przodu siedzi się wysoko, ale dosyć wygodnie, a na tylnej kanapie dorośli też podróżują w komfortowych warunkach.

Ale żeby nie było zbyt pięknie — Dacia nie mogła przecież kanibalizować innych SUV-ów z gamy aliansu Renault-Nissan (obecnie poszerzonego także o Mitsubishi), z którymi dzieli podzespoły mechaniczne. Musiała więc oferować przynajmniej nieco mniej m.in. w kwestii estetyki materiałów wykończeniowych (więcej twardych, niezbyt ładnych plastików), jakości i ilości wygłuszeń (słychać różnicę).

Wielu użytkowników skarży się na jakość foteli i nie chodzi tylko o tapicerkę, ale też o konstrukcję oraz obicie. Niby drobiazg, ale szczególnie na dłuższych trasach niezbyt wygodne fotele psują przyjemność z jazdy — przed podjęciem decyzji o zakupie warto się Dusterem przejechać i sprawdzić, czy fotele pasują. Podsumowując — wnętrze szybko zdradza, skąd bierze się atrakcyjna cena. Większość plastików jest twarda, wykończenie proste, a wygłuszenie dość podstawowe, ale przynajmniej obsługa jest łatwa i intuicyjna.

Wersja z napędem na przednie koła mieści w bagażniku od 445 do 1478 litrów, natomiast odmiana 4x4 oferuje nieco mniej miejsca ze względu na inną konstrukcję tylnej osi.

Jak na samochód w tej klasie cenowej, Duster nie tylko wygląda na terenowy. Prześwit wynoszący co najmniej 18 cm, krótkie zwisy i przyzwoite kąty natarcia i zejścia pozwalają spokojnie zjeżdżać z utartych szlaków. Dla leśniczego, właściciela koni czy osoby dojeżdżającej do oddalonego domku letniskowego może to być kluczowa sprawa.

Lista wersji wyposażeniowych jest stosunkowo długa: Access, Essential, Comfort, Expression, Prestige, Journey i Extreme. W wariantach Access i Essential producent stawiał na absolutną prostotę: brak ekranu dotykowego, szyby w tylnych drzwiach na korbkę, lusterka regulowane ręcznie. Wersje Comfort i Expression oferują już znacznie więcej wygód. Przy zakupie auta używanego nazwę wersji należy traktować jedynie orientacyjnie — najważniejsze jest konkretne wyposażenie danego egzemplarza, bo zdarzały się wersje specjalne i auta z opcjonalnym wyposażeniem.

W zależności od roku produkcji i konfiguracji dostępne są m.in. elektryczne udogodnienia oraz ośmiocalowy ekran Media-Display. Wersje Prestige i Journey są jeszcze bogatsze — w zależności od wersji znajdziemy tam automatyczną klimatyzację, nieco bardziej rozbudowane multimedia, podgrzewane fotele, system bezkluczykowy, asystenta martwego pola czy kamerę cofania. Jeśli chodzi o systemy wsparcia kierowcy, nie należy oczekiwać cudów — Duster pochodzi z czasów i segmentu, w których auto nie próbowało jeszcze nieustannie "edukować" kierowcy, ale też nie zawsze pomaga, nawet wtedy, kiedy powinno.

Tyle że — mówiąc szczerze — wyposażenie nie ma w codziennej eksploatacji wcale aż tak dużego wpływu na realną użyteczność auta. Samochodem z prostą, manualną klimatyzacją i bez podgrzewanych foteli też da się pojechać na rodzinny wyjazd, zrobić zakupy w markecie budowlanym czy zawieźć psa do weterynarza — Duster radzi sobie z takimi zadaniami bez problemu.

Widać, że ten model przygotowano nie tylko z myślą o równych drogach w Europie Zachodniej. Duster jeździ wygodnie, miękko i komfortowo — na kiepskich nawierzchniach tłumi nierówności lepiej od aut pozycjonowanych dwa segmenty wyżej. Długi skok zawieszenia i wysoki profil opon sprawiają, że dopóki zawieszenie jest sprawne, łaty asfaltu, dziury i polne drogi nie są mu straszne. Na szybkich zakrętach nadwozie wyraźnie się pochyla, przy autostradowych prędkościach słychać szum wiatru i opon.

W drugiej generacji Dustera zabrakło już czegoś, co wzbudzało sympatię wielu klientów do generacji pierwszej — czyli prostych i nieskomplikowanych silników, które w Renault dawno odeszły na emeryturę. Może i były wolniejsze i paliły nieco więcej, ale za to z naprawami radził sobie każdy mechanik, a części były śmiesznie tanie. Niestety, zaostrzone normy emisji spalin sprawiły, że nawet proste i niedrogie auta nie mogą już mieć prostych i niedrogich silników. Z drugiej strony, dzięki temu nabywca Dustera może z czystym sumieniem opowiadać sąsiadom, że w jego budżetowym aucie silniki są takie same, jak w autach marki Renault, w Nissanach, a nawet w mniejszych modelach Mercedesa. W drugiej generacji Dacii Duster podstawowy silnik to TCe 90, czyli trzycylindrowy benzyniak o mocy 91 KM — do miasta i na obrzeża wystarczy, ale przy większym obciążeniu brakuje mocy — ta jednostka uchodzi za lepszą i trwalszą od silnika Renault 1,2 TCe.

Faworytem jest TCe 130: czterocylindrowy silnik o pojemności 1,3 litra, mocy 131 KM i 240 Nm momentu obrotowego, bardzo dobrze pasuje do tego modelu. Jest też wersja TCe 150 — 150 KM i 250 Nm — która daje już pewną przyjemność z jazdy. To z grubsza ten sam silnik, który napędza podstawowe warianty Mercedesa klasy A.

Popularnym wyborem jest Eco-G 100, czyli litrowy trzycylindrowy silnik z instalacją LPG — idealny dla oszczędnych. Osoby pokonujące duże przebiegi powinny zainteresować się wersją Blue dCi 115 z dieslem 1,5 litra i mocą 115 KM.

Sporadycznie na rynku pojawiają się egzemplarze z dwusprzęgłową skrzynią biegów EDC — to zwykle dobrze wyposażone (jak na Dacię) wersje z silnikiem 1.5 dCi oraz benzynowym 1.3 TCe. Niestety, automat nie był nigdy oferowany w połączeniu z napędem na obie osie.

Niestety, z niedrogimi autami problem jest często taki, że ci, którzy je kupują, chcą oszczędzać nie tylko przy zakupie, ale też podczas eksploatacji — Duster to nie Porsche 911 spędzające większość życia w ciepłym garażu i pedantycznie serwisowane. Prosta konstrukcja nie oznacza niezniszczalności, a dosyć zaawansowane technologicznie silniki nie są już ani tak tanie, ani aż tak proste w naprawie jak te stosowane w Dusterach pierwszej generacji.

W Dusterze II warto więc dokładnie sprawdzić, czy silnik działa poprawnie i czy nie ma widocznych wycieków płynów. Ważna jest też kontrola stanu układu kierowniczego i przedniej osi — zdarzają się luzy na przegubach i końcówkach drążków. Zdarzają się także nieprawidłowości w działaniu hamulców.

W wersjach z dieslem częściej pojawiają się problemy z układem oczyszczania spalin i systemem AdBlue — to typowe dla współczesnych aut, dlatego koniecznie trzeba sprawdzić komputer pod kątem błędów i rzeczywistych parametrów pracy silnika.

W przypadku wersji 4x4 warto zajrzeć pod samochód, bo wiele Dusterów traktowanych jest jako auta do ciężkiej pracy — ślady uderzeń, uszkodzone osłony czy sporo błota świadczą o częstych wyprawach w teren, co może odciskać piętno na układzie napędowym. Starsze egzemplarze często cierpią z powodu zbyt skąpych właścicieli, którzy zaniedbują regularne przeglądy.

Odpowiedź na to pytanie nie jest łatwa — sam samochód jest całkiem niezły i nie starzeje się wcale gorzej od wielu droższych konkurentów. Problem polega na tym, że to też dosyć poszukiwany model na rynku wtórnym i to, że był niemal bezkonkurencyjnie tani w zakupie jako nowy, nie oznacza wcale, że jako auto z drugiej ręki wciąż jest wyjątkową okazją. Co do kosztów utrzymania — o ile m.in. elementy zawieszenia czy hamulce do Dustera są rzeczywiście tanie, to już części do poważnych napraw silników kosztują tyle samo, co podzespoły do wielu znacznie droższych aut. Dzięki dużej popularności modelu sporo jest do niego zamienników oraz części używanych.

Problemem bywa też wybór dobrego egzemplarza — trafiają się czasem auta z rąk emerytów, którzy dbali o nie najlepiej, jak potrafili, ale nie brakuje też poważnie wyeksploatowanych flotówek czy samochodów, których właściciele po prostu nie szanowali.