Używane Renault Espace – duże auto za małą kasę

Już krótszy wariant (5-osobowy) daje dużą swobodę pasażerom, a odmiana Grand (5- lub 7-miejscowa) powinna zadowolić najbardziej wybrednych, zwłaszcza że wnętrze da się kształtować w szerokim zakresie. Fotele można wyjmować i obracać, schowki mają ponad 100 l! Nie brakuje egzemplarzy z fabrycznymi ekranami DVD w zagłówkach, normą jest klimatyzacja, często spotyka się skórzaną tapicerkę i inne „wypasy” – dotyczy to młodszych aut, po pierwszym liftingu (2006 r.), a tym bardziej drugim (2010 r.) i trzecim (2012 r.). Do tego można liczyć na wysoki komfort podróży.

Espace’a przyjemnie się prowadzi, zawieszenie miękko i łagodnie pracuje. Szkoda, że o jego trwałości nie można już mówić w samych superlatywach. Zresztą, jak twierdzą mechanicy, w przypadku większości aut niemal na każdym przeglądzie znajdzie się coś ekstra do zrobienia poza wymianą oleju: a to hamulce, a to luz w zawieszeniu, a to urwany regulator reflektora. Nieobce są skrzypienia, czasami zawodzi elektroniczny wyświetlacz centralny, innym razem trzeba zreanimować klimatyzację. Źródłem problemów są też niektóre silniki.

Na rynku dominują diesle, z których najlepszy wybór stanowi 2-litrówka dCi, zbudowana wspólnie z Nissanem. Ma 16-zaworową głowicę, układ DOHC, łańcuchowy napęd rozrządu i cechuje ją całkiem solidna budowa. Motor pojawił się przy okazji pierwszego liftingu, występował w wersjach 130, 150 i 173 KM i był oferowany do samego końca produkcji (2014 r.). Uważajcie na silniki 1.9 dCi i 2.2 dCi (kłopoty z obracającymi się panewkami, nietrwały osprzęt), a przede wszystkim na topową odmianę wysokoprężną 3.0 V6 dCi, która ma kilka poważnych plam na honorze i jest droga w naprawach.

Spośród benzyniaków do spokojnej jazdy nadaje się bazowa wersja 2.0/136 KM (prosta budowa, niezła trwałość), ale najbardziej racjonalnym wyborem (dobra relacja osiągów do spalania) będzie 170-konna 2-litrówka z turbo. Nieźle wypada też silnik 3.5 V6, ale jego spalanie potrafi mocno nadszarpnąć domowy budżet. Generalnie na tanią jazdę nie liczcie – np. tylne tarcze (zintegrowane z łożyskami) są drogie, a „stające” linki „ręcznego” za 1500 zł można przerobić na klasyczny. Często uszkadza się sterownik klimatyzacji w drzwiach.

- Niedoróbki w wykończeniu wnętrza – trzaski, skrzypienia, „hałaśliwy” wyświelacz (w niskich temperaturach).

- Elektryka nie jest mocną stroną modelu, np. dość często zawodzi centralny wyświetlacz, ale na szczęście da się go naprawić (koszt: kilkaset złotych).

- Kłopoty z panewkami (obracają się) to typowy problem dwóch silników wysokoprężnych – 1.9 i 2.2 dCi. Przeciętną trwałość ma też osprzęt tych jednostek (np. układ wtryskowy).

- Uwaga na diesla 3.0 V6 (P9X)! To silnik wysokiego ryzyka – ma mokre tuleje cylindryczne, które często opuszczają się w bloku (bardzo droga naprawa!).

- Zawieszenie nie należy do najtrwalszych. W kilkuletnich samochodach z przebiegami powyżej 150 tys. km luzy są na porządku dziennym.

- Niedomagania automatycznych skrzyń biegów.

*dane dla wersji bazowej; **w latach 2005-06 oznaczenie „T”, później „TCe”;

***M – manualna, A – automatyczna; ****zużycie paliwa wg EU: miasto/poza miastem/średnie

*dane dla wersji bazowej; **na niektórych rynkach także wersja 116-konna; ***w latach 2006-07 niższa moc – 139 KM; ****M – manualna, A – automatyczna; *****zużycie paliwa wg EU: miasto/poza miastem/średnie

Espace IV ma swoje słabe punkty, ale nie jest prawdą, jakoby było to auto całkowicie niegodne zaufania. Przeciwnie – Espace z końca produkcji, w dobrym stanie i z dieslem 2.0 dCi czemu nie! To auto może dać sporo zadowolenia.