Po 100 tys. km testu rozebraliśmy Skodę Octavię Combi na części. Tego nikt się nie spodziewał

Octavia Combi 2.0 TDI okazała się na tyle relaksująca podczas rodzinnych wyjazdów, że wybaczyliśmy jej kilka drobnych niedociągnięć.

Octavia okazała się nie tylko pakownym i praktycznym, lecz także dynamicznym autem.

Octavia przemierzyła Europę wzdłuż i wszerz. Musimy przyznać, że rzucała się w oczy w metalizowanym błękitnym kolorze.

Wreszcie wakacje. Na tę chwilę czekali przede wszystkim mali, a duzi – zanim w końcu odpoczną – będą musieli jeszcze tylko spakować cały urlopowy ekwipunek do pojazdu i dowieźć pociechy do celu. Dobrze byłoby więc mieć samochód, dzięki któremu operacja o kryptonimie „Wakacje” stanie się łatwiejsza do zrealizowania. W takiej sytuacji świetnie sprawdzają się np. duże, pakowne kombi.

Akurat przez dwa ostatnie sezony letnie mieliśmy do dyspozycji auto tego typu, bo w 2014 r. w naszej flocie długodystansowej pojawiła się Skoda Octavia Combi. Powiecie, że to auto dla przedstawicieli handlowych? Zgadza się – oni wiedzą, co kupić, żeby było praktycznie i funkcjonalnie.

Elegancko i schludnie. Za nawigację z 8-calowym wyświetlaczem musieliśmy dopłacić 7300 zł.

Bagażnik Skody Octavii ma pojemność od 610 do 1740 l.

Mechanik Skody i rzeczoznawca Dekry podczas pomiarów bloku silnika.

Nierówno położony lakier - miernik grubości lakieru wykazał, że grubość warstwy waha się od 118 do 150 mikronów, jednak gołym okiem różnic w odcieniu nie widać. Poza tym wartości te mieszczą się w granicach tolerancji producenta. Hałasy z deski rozdzielczej - latem prawie nic nie było słychać, ale gdy robiło się chłodniej (szczególnie w mroźne zimowe dni), w okolicach kokpitu odzywały się tzw. świerszcze. Niestety, mimo usilnych starań (naszych i rzeczoznawcy) nie udało się ustalić przyczyny. Polaryzująca skrzynia DSG - niski komfort ruszania to jedno, ale z drugiej strony demontaż wykazał, że przekładnia bardzo dzielnie zniosła trudy testu. Żadnego zużycia mechanicznego, świetna kondycja elementów ciernych. Turbo musi oddychać - chłodnica powietrza doładowującego (intercooler) jest prawie tak duża, jak chłodnica główna. W pakiecie ze skraplaczem klimy tworzy naprawdę duży zestaw. Suche jak pieprz - silnik naszej Octavii po 100 tys. km wygląda idealnie, żadnych wycieków ani nawet zapoceń. Także podwozie zdaje się prawie jak nowe – brak śladów korozji, dobre zabezpieczenie. Jedynie w komorze silnika w jednym miejscu wygłuszenie nadgryzła kuna. Hałasy z bagażnika - materiałowe obicie tylnej klapy i boczki kufra mają tendencję do postukiwania na nierównościach. Efekt? Nieprzyjemne dźwięki dochodzące z tylnej części karoserii do uszu podróżnych.

Trudom testu nie sprostała osłona termiczna wydechu – jest pęknięta w trzech miejscach.

Profile zamknięte oraz inne elementy zostały wzorowo zabezpieczone przed korozją.

38 850 km: problemy z przyciskiem do uruchamiania silnika.

Ubytki lamelek! Jeździliśmy dużo po drogach szybkiego ruchu, ale nie powinno to tak wyglądać.

Bez zastrzeżeń. Katalizator oraz filtr cząstek bardzo dobrze zniosły nasz maraton.

Kaseta do siatki zabezpieczającej jest nieznacznie przechylona w uchwytach i się klinuje. Podczas demontażu musieliśmy użyć... młotka.

Wszechstronność Octavii Combi 2.0 TDI znalazła uznanie u znakomitej większości testujących, nawet tych, którzy początkowo sceptycznie podchodzili do tego auta. Do tego wszystkie kluczowe podzespoły na koniec testu były w bardzo dobrej kondycji. Auto zasłużyło więc na piątkę z plusem. Ocena byłaby wyższa, gdyby nie drobne wpadki jakościowe.