Elegancja kontra ambicja

Niewiele było wcześniej dwumiejscowych samochodów, które kusiłyby tak mocno, jak model SL. Inaczej niż dzisiaj, gdy zmysłowo uformowane blachy, połyskujący lakier i chrom ustąpiły miejsca strefom zgniotu oraz plastikowym spoilerom, SL jest efektowne przede wszystkim w swojej pierwotnej formie. Wyobraźnia od razu przywołuje czasy, gdy Grace Kelly w chustce na głowie przemierzała Promenadę Anglików w Nicei. Być może 190 SL było pierwszym autem w damskim stylu – taka spódniczka z wycieraczkami. Jednocześnie wygląda bardzo po niemiecku. Nadwozie wydaje się niemal wyrzeźbione i oszlifowane. Całkowity kontrast w zestawieniu z Porsche 356.

Wyoblenia tego auta są spokojniejsze, trochę pulchne i nieszczególnie eleganckie. Za to bardzo sympatycznie wyglądają. Niewiele jest samochodów, które wywoływałyby u oglądających tak wiele pozytywnych reakcji. Spośród niezliczonej liczby wariantów wybraliśmy do porównania Super 90 Cabriolet (1960-63). Pod względem ceny, która wynosiła w czasach produkcji auta 16 500 marek, Porsche plasowało się na poziomie Mercedesa 190 SL (1955-62) i miało opinię budzącego trwogę na autostradach.

Takie postrzeganie tego samochodu utrzymało się do dzisiaj. Nowicjusze mogą być zszokowani, jak szybko potrafi jeździć 356 i jednocześnie – jak bardzo żyje własnym życiem. Stabilność podczas jazdy na wprost w czasach Porsche 356 nie była najważniejszym tematem dla firmy. Samochód lubi chadzać własnymi drogami, i to do tego stopnia, że gdy wyprzedza się ciężarówki, podmuch wiatru gwałtownie rzuca go na boki.

Nawet najlepsi podczas jazdy musieli popuścić cugli. Typowe dla Porsche są stojące pedały, które z racji wnikającego głęboko dużego nadkola są mocno przesunięte w prawo. Kierowca siedzi zatem nieco na ukos i – jak przystało na sportowy samochód – bardzo wyprostowany. Jeżeli chce włączyć trzecie przełożenie w 4-biegowej skrzyni, musi się lekko pochylić. We wnętrzu dużo jest lakierowanej blachy, a wyposażenie okazuje się raczej ubogie, ale trzeba przyznać, że atmosfera w aucie jest sympatyczna.

Z drugiej strony stoi Mercedes, który na tle Porsche jawi się wręcz luksusowo – połyskuje chromami, jest przestronny i ma znakomitą jakość wykonania. Biała kierownica wnika głęboko do wnętrza, a zaznajomienie się z przeznaczeniem niezliczonej liczby przełączników wymaga chwili zastanowienia. Tutaj niemal można pławić się w solidności charakteryzującej Mercedesy z lat 50. i 60. dwudziestego wieku. I nawet nie próbujemy zadawać pytań o sportowy charakter. Nie znajdziecie tu ani 6-cylindrowego silnika, ani wtrysku paliwa jak w słynnym bracie tego auta – modelu 300 SL. Mercedes 190 SL to po prostu piękny, świetnie wykonany dwumiejscowy samochód.

Do tego jego 4-cylindrowy silnik też ma swoje zalety, które w latach 50. budziły respekt. Przecież jednostka napędowa miała aluminiową głowicę, górny wałek rozrządu oraz dwa podwójne gaźniki. Podobnie wygląda sprawa z wydajnością – 105 KM z pojemności 1,9 litra.

Porsche nie jest tak mocne (90 KM z pojemności 1.6), a poza tym jego chłodzony powietrzem silnik typu bokser nie ma tak wysokiej kultury pracy. Na krótko wciskamy pedał gazu, żeby napełnić gaźnik, a następnie przekręcamy kluczyk w stacyjce. Jedynie 6-woltowa instalacja nie ułatwia zakręcenia rozrusznikiem, ale gdy się to już uda, słychać metaliczny dźwięk silnika typu bokser – inny niż w przypadku tradycyjnych jednostek, a jednocześnie typowy dla Porsche.

Motor wydaje się nieco leniwy i oporny podczas ruszania, ale powyżej 2500 obr./min zaczyna się żwawiej kręcić. Dopiero przy 5500 obr./min silnik uzyskuje maksymalną moc 90 KM i trzeba powtarzać jak mantrę, żeby nigdy nie kręcić go ponad 5800 obr./min. Wyższa wartość oznacza strefę śmierci dla jednostki – tę granicę przekroczysz tylko raz. Zatem nic dziwnego, że 90-konna wersja ma opinię auta, które nie lubi jazdy z pełnym gazem w podłodze. Specyfikacja techniczna podaje, że prędkość maksymalna to 180 km/h (z oponami 165) i wówczas silnik kręci się 5700 obr./min, ale większość egzemplarzy bez trudu osiąga szybkość 185 km/h.

Dzisiaj podczas jazdy tym samochodem zadowoliliśmy się 160 km/h, a wówczas strzałka obrotomierza wahała się pomiędzy 3000 a 5000 obr./min. W trakcie prób przyspieszeń 356 minimalnie wygrywa ze 190 SL. Jakie to ma jednak znaczenie? Ważne, żeby włączać kolejne biegi, wsłuchiwać się w dźwięk silnika typu bokser i korzystać z uroków tego modelu.

W tym przypadku dochodzenie do granic możliwości zawieszenia jest raczej regułą niż wyjątkową sytuacją. Jeżeli jednak traktuje się 356 delikatnie i czysto prowadzi na zakrętach, to nie ma obawy o to, że tył będzie próbował wyprzedzić kierowcę. Zastanawiające jest to, jak dobrze prowadzi się tego staruszka również na drogach o gorszej jakości. Dziwić mogą ponadto solidne hamulce oraz wystarczająco precyzyjny układ kierowniczy.

W przypadku Mercedesa doznaje się zupełnie innego rodzaju przyjemności z prowadzenia. Jego 4-cylindrowy silnik pilnie wywiązuje się ze swojego zadania, ale w górnym zakresie brzmi w wysilony sposób. Można go kręcić do 6400 obr./min, ale szczerze mówiąc, wcale nie chce się tego robić. Czterobiegowa skrzynia płynnie pracuje, ale drogi prowadzenia dźwigni są długie. Trzeci bieg ma krótkie przełożenie i nie pozwala na zbyt dużą szybkość (120 km/h przy 6200 obr./min), a na czwartym niemal nic się nie dzieje i rozpędzanie jest powolne.

Mercedes miękko resoruje nawet na kiepskich drogach, widoczność jest doskonała, oczy wędrują nad zgrabną linią maski, a do tego dochodzi przyjemność z podróżowania pod gołym niebem. Oczywiście, autem można również jeździć szybciej. Jednak wówczas układ kierowniczy pracuje na maksimum możliwości i podczas gwałtownych zmian kierunku karoseria mocno się pochyla z racji miękkiego układu jezdnego, a opony z białymi rantami zaczynają efektownie piszczeć. A kiedy chcesz skutecznie zahamować, to powinieneś otworzyć drzwi i zacząć szorować butami o asfalt.

Dwa niemieckie modele z wyższej półki z lat 50., dwa przeciwieństwa. To porównanie pokazuje, jak różne potrafi być podejście konstruktorów do tematu dwumiejscowych otwartych modeli, które stworzono po to, żeby dawały jak największą przyjemność z prowadzenia.

W efekcie oba samochody w niemal identyczny sposób zapewniają frajdę z jazdy, choć każdy z nich robi to po swojemu. Mercedes daje wrażenie większego komfortu, podczas gdy Porsche okazuje się w pełni sportowym modelem. W końcówce sympatia bardziej przemawia za Porsche 356 i dlatego to ten kabriolet wygrywa porównanie. W tym pojedynku jest samochodem, o którym zbyt szybko nie zapomnisz.