Volkswagen Polo Eko, czyli gdzie ten postęp?

Pod maską auta znajduje się 2-cylindrowy diesel o pojemności 858 ccm z wałkiem wyrównoważającym. Poza tym komora silnika jest wyłożona masą materiałów wygłuszeniowych. Przy normalnym obciążeniu silnik rozwijał 27 KM. Gdy gaz był wciskany mocniej, załączał się mechaniczny kompresor (G-Lader, sprężarka spiralna), a moc wzrastała do 40 KM – jak na małe auto całkiem nieźle. Elektroniczny system wyłączał silnik, gdy auto swobodnie się toczyło. W efekcie Polo spalało od 3 do 3,5 l/100 km. Liczącą 1500 km trasę z Wolfsburga na południe Francji samochód pokonał w 1987 roku spalając średnio 1,7 l/100 km. Aby zmniejszyć emisję sadzy i tlenków azotu auto miało system oczyszczania spalin składający się m.in. z filtra cząstek stałych (pracującego z dodatkiem preparatu zawierającego tlenki żelaza).

Eko Polo było pojazdem badawczym. Volkswagen uważał, że małe auto korzystające z zaawansowanej i drogiej techniki nie ma szans na rynku. Zbudowano 50 egzemplarzy, do dziś przetrwało 9 lub 10. Jedno auto do 1992 roku używane było przez zakonnice, by rozwozić nim po Berlinie żywność dla potrzebujących.

Prezentowany na zdjęciach egzemplarz należy do prywatnej osoby i każde uruchomienie silnika wiąże się z pewnym ryzykiem – nietypowy, podwójny pasek rozrządu prototypowego silnika jest już mocno nadwątlony. Właściciel Polo stara się o dorobienie potrzebnej części, ale jest to bardzo trudne.

W 1986 roku Citroen zaprezentował seryjny model AX, który od 1988 roku oferowany był z dieslem 1.4. Ważące niecałe 700 kg auto spalało nieco ponad 4 l. W 1992 roku Citroën chwalił się w prospekcie reklamowym, że przy prędkości 90 km/h AX z dieslem zużywa 3,2 l/100 km (pod warunkiem używania specjalnych opon Michelin o niskim oporze toczenia). W 1994 roku AX w wersji Eco ustanowił rekord świata pod względem oszczędnego spalania – auto zużywało średnio 2,7 l/100 km.