38 tys. km Skodą Kodiaq 2.0 TDI – podsumowanie testu długodystansowego

Skoro po dużego SUV-a Škody ustawiają się kolejki i w niektórych przypadkach klienci czekają nawet rok na swoje zamówione auto, to warto w ogóle testować taki samochód na długim dystansie? Tak, tym bardziej ze względu na popularność należy się takiemu modelowi dokładnie przyjrzeć i zafundować mu intensywne życie z redakcją. Musieliśmy cierpliwie poczekać na nasz egzemplarz, który zaparkował na redakcyjnym parkingu na początku maja. Przez sześć miesięcy przeszedł przez ręce kilkunastu kierowców, którzy przejechali łącznie 38 tys. km po drogach: Polski, Austrii, Chorwacji, Czech, Francji, Rumunii, Słowenii, Szwajcarii, Węgier i Włoch.

Auto dzielnie pokonywało dalekie autostradowe dystanse, zbierało kolejne winiety na szybie i owady na zderzaku. Zwykle z obciążeniem czterech osób plus bagaż. Stąd średnie spalanie 8,2 l/100 km z całego testowego dystansu uznajemy za dobry wynik, choć w podróży bez trudu można osiągnąć 7,6 l/100 km. Najwyraźniej niektórym musiało się spieszyć...

Wszyscy testujący podkreślali, że to bardzo wygodne auto, wielokrotnie chwalili pewne prowadzenie na krętych drogach, jak i na autostradzie (jak na SUV-a), kabina okazała się dobrze wyciszona od szumów powietrza. Naszpikowano ją też wieloma schowkami i praktycznymi rozwiązaniami. Słynne parasolki w drzwiach, wysuwane gumowe ochraniacze krawędzi drzwi, mocowane na rzepy uchwyty w bagażniku – wszystko się przydało, a na liście opcji jest jeszcze więcej akcesoriów tego typu. 188-milimetrowy prześwit był pomocny podczas jazdy po polnych drogach lub gdy nawigacja nas zaskakiwała i wybierała „terenowy skrót”.

Świetna była też przesuwana kanapa, za to na temat 3. rzędu siedzeń zdania były podzielone, przydał się tylko dwóm testującym. Kosztuje 4000 zł i nadaje się raczej dla dzieci. Przez 6. i 7. fotel traci się 60 l kufra (mniejszy schowek pod podłogą) i niższa jest też masa ciągniętej przyczepy: 2 t zamiast 2,5. Z wysuwanego haka ostatecznie nikt nie skorzystał.

Wady? Tutaj testujący byli już mniej wylewni. Odnotowaliśmy co najwyżej kilka drażniących drobiazgów. Dość szybko wytarła się skóra na kierownicy, zaczęły trzeszczeć fotel i rączka na drzwiach kierowcy. Niektórzy narzekali na nieco ospałe reakcje przekładni DSG, szczególnie podczas manewrowania i wyprzedzania. Reszta to niedogodności, które sami sobie zafundowaliśmy. Jasna tapicerka przyciągała zabrudzenia niczym magnes – należało wybrać ciemną. W systemie multimedialnym Columbus drażnił brak pokręteł – tańszy o 3700 zł Amundsen je ma, a jego ekran jest mniejszy tylko o 1,2 cala. Nasz egzemplarz wyposażono w tylko jedno złącze USB – za 800 zł można mieć drugie gniazdo w tylnej części podłokietnika. Jak na nowoczesny samochód rodzinny to i tak niewiele. Niektórzy narzekali też, że adaptacyjny tempomat działa tylko do... 160 km/h. Dla pędziwiatrów na niemieckich autostradach Škoda przewidziała taki z limitem 210 km/h za 1500 zł.

Nasz Kodiaq dwukrotnie trafił do serwisu. Raz po tym, jak w upalny dzień w górach na chwilę zaświeciła się kontrolka układu chłodzenia. Silnik funkcjonował dalej normalnie, nie stwierdzono wycieków. Za drugim razem chodziło o rutynowy przegląd przy 30 tys. km. Wymieniono tylko olej z filtrem oraz filtr kabinowy, żadnych usterek. A najprzyjemniejsze jest to, że pakiet przeglądów otrzymuje się w standardzie. Przez pierwsze 4 lata lub do przebiegu 60 tys. km nie trzeba ponosić kosztów robocizny, części i materiałów eksploatacyjnych (zgodnie z planem serwisowym).

Około 135 tys. klientów Škody na świecie, którzy w tym roku kupili Kodiaqa, i 12 wymagających dziennikarzy „Auto Świata” nie mogą się mylić: to świetny samochód. 192 600 zł za Škodę wydaje się zbyt wysoką kwotą, ale tę cenę bardzo uzasadnia wszystko to, co ten samochód oferuje.

Przestronne, wygodne i bardzo funkcjonalne wnętrze, dobre prowadzenie, umiarkowane spalanie.

Wytarta skóra na kierownicy, trzeszcząca rączka drzwi, brak pokręteł w systemie multimedialnym Columbus.