W swojej ojczyźnie Volkswagen Garbus jest szczególnym pojazdem. Wytwarzany od 1938 do 2003 r., przez niewiarygodne 65 lat i z przez długie lata rekordową liczbą wyprodukowanych 21,5 mln egzemplarzy, był tym autem, które zmotoryzowało Niemcy. A tak naprawdę wcale nie był dobrym samochodem.
Posłuchaj artykułu
00:00/00:00
Audio generowane przez AI (ElevenLabs) i może zawierać błędy
Volkswagen Garbus rozpoczął karierę przed II wojną światową, ale masowa produkcja ruszyła dopiero po 1945 r.
Popularności Volkswagena Garbusa w powojennych Niemczech nie da się porównać z żadnym innym samochodem w historii
W USA Volkswagen Garbus stał się obok jeszcze popularniejszego tam Volkswagena T1 samochodem pokolenia dzieci kwiatów
Ostatnie Garbusy opuściły fabrykę Volkswagena w Meksyku jako poszukiwana dziś Última Edición w 2003 r.
Volkswagen Golf niezmiennie gości na listach bestsellerów. Przy tym wczesna historia pierwszego Volkswagena jest raczej mroczna – zleceniodawcą samochodu KdF (Kraft durch Freude – siła przez radość) był bowiem Adolf Hitler. Prawdziwej jazdy Volkswagen Garbus nauczył się jednak dopiero w powojennych Niemczech, jego masowa produkcja ruszyła w 1945 r. W swojej ojczyźnie przyczynił się do cudu gospodarczego. Tam wszyscy mieli swoje zdanie na temat tego samochodu, każdy miał do opowiedzenia jakąś anegdotę z nim związaną. Jego powszechność w krajobrazie ulicznym ówczesnych Niemiec jest dziś nie do pomyślenia. Nie da się jej porównać nawet z wszechobecnością Malucha na polskich drogach w latach 80. XX w. ani Trabanta w NRD-owskiej rzeczywistości.
Nazwa „Garbus” nie jest tłumaczeniem niemieckiej nazwy „Käfer” (chrząszcz) – ta przyjęła się za to także w USA, gdzie „garbatego” Volkswagena pokochano jako Beetle’a.
Auto Bild
Auto Bild
Auto Bild
Auto Bild
Auto Bild
Auto Bild
Mimo całej swojej popularności samochód zaprojektowany przez Ferdinanda Porschego nigdy nie był tak naprawdę dobry. Chłodzone powietrzem, umieszczone za tylną osią boksery cierpiały z powodu problemów z utrzymaniem właściwej temperatury i często już po niespełna 50 tys. km odmawiały posłuszeństwa. Ogrzewanie natomiast wcale nie korzystało z tego nadmiaru ciepła, dlatego podróżnym zimą wiecznie marzły stopy. Już po kilku latach trzeba było podjąć się poważnych napraw karoserii, żeby Garbus mógł zaliczyć kolejne badanie techniczne.
Volkswagen Garbus nie był niezawodny, ale i tak go kochano
Auto było reklamowane hasłem: „Jeździ... i jeździ... i jeździ”, co zapewne można uznać za jedno z największych kłamstw marketingowych powojennej historii. Jednak właściciele nawet za bardzo się nie burzyli. Kochali Volkswagena Garbusa nie tylko w Niemczech, był też bardzo popularny w Stanach, gdzie stał się – wraz ze słynnym Volkswagenem T1 – pojazdem nieodłącznie kojarzonym z ruchem hippisowskim.
Fanom spodobały się: dobre właściwości trakcyjne, oryginalne brzmienie, karoseria inna niż wszystkie. Wersja Standard miała 30 KM, Export – 34 KM, a 1302 z wydłużonym przodem auta – do 50 KM. Najbardziej wymagający sięgali po kabriolet produkowany przez Karmanna w niemieckim Osnabrücku lub po GSR – "żółto-czarną wyścigówkę" – model specjalny z 1973 r., przedstawiony na naszych zdjęciach. Szczególnie poszukiwanym wariantem jest Última Edición, który ostatecznie zamykał produkcję Garbusa w Meksyku. Ostatni z nich powędrował prosto do muzeum, przedostatni stoi do dziś w garażu redakcji bratniego "Auto Bilda".
W całym tym zalewie SUV-ów i pędzie do elektromobilności jedno pozostaje pewne: Garbus może nie był za dobry, ale dobrze, że był.
Co decyduje o popularności Volkswagena Garbusa?
Volkswagen Garbus w swojej ojczyźnie był prawdziwym "samochodem dla ludu", dzięki któremu całe pokolenia Niemców nauczyły się motoryzacji. Jednak jego zaokrąglone kształty i oryginalną konstrukcję pokochano także w innych częściach świata, w USA stał się wręcz częścią kontrkultury. Taki pojazd zdarzył się w historii tylko raz.
