Ford Sierra 2.3 V6 - Miała być taka fajna, a wyszło jak zawsze

Niestety, nie tylko na tym polegał problem kompromisu, do jakiego dążono. Sierra miała być odważnym projektem łamiącym dotychczasowe ramy stylistyczne Forda. Z jednej strony miała diametralnie inny wygląd niż wówczas oferowane Fordy, z drugiej – takie relikty, jak rynienki deszczowe, musiały się pojawić chociażby z szacunku dla kierowców przesiadających się z Taunusów i ich bagażników dachowych.

Zanim Ford Sierra został zaprezentowany na salonie paryskim w 1982 r., jego los już był przesądzony. Slogan reklamowy Sierry brzmiał: Linie. Logik. Leistung , czyli: Linia. Logika. Osiągi. Niektórzy żartowali, że pasowałby równie dobrze do kanclerza Helmuta Kohla. Inni twierdzili, że wybraneprzez niego hasło Weiter so, Deutschalnd (Dalej tak, Niemcy) również odzwierciedlało intencje twórców Sierry.

W RFN był to okres znaczących przemian. W Fordzie – tylko je planowano. Sierra miała swoje przełomowe elementy – sama stylistyka robiła wrażenie. Co więcej, była mocno podporządkowana aerodynamice – współczynnik powietrza Cw wynosił 0,33, czyli tyle samo co w Mercedesie 190. Pod maską jednak montowano widlaste, 6-cylindrowe silniki z lat 60.

Oczywiście, umieszczano je wzdłużnie i napędzały one tylną oś. Po raz pierwszy w limuzynie klasy średniej Forda tylna oś nie była sztywna – zastosowano niezależne zawieszenie kół ze skośnymi wahaczami. Konstrukcja była podobna do tej, którą stosowało wówczas BMW w „trójce”.

To niejedyne rozwiązanie BMW, które zainspirowało inżynierów Forda. W typowym dla Bawarczyków stylu pochylili oni część deski rozdzielczej w stronę kierowcy. Wśród instrumentów umieścili panel podobny do Check Control, czyli układu BMW, który sygnalizował usterki świateł czy niektórych podzespołów.

Te luźne zapożyczenia połączono z elementami typowymi dla Forda, czyli bardzo miękkimi fotelami z welurową tapicerką. Taka kombinacja okazała się zbyt konserwatywna dla odważnych i zbyt nowatorska dla... bardziej zachowawczych klientów.

W 1987 r. pojawiło się tradycyjne nadwozie trójbryłowe, którego życzyli sobie starsi klienci. Jednak rozsądek zwyciężył. Dziś już coraz trudniej znaleźć zadbane egzemplarze Sierry pierwszej serii – jest dużo zajeżdżonych aut, które zbudowały domy i nie widziały mechaników od lat.

Jeśli chce się poczuć klimat wczesnej Sierry, trzeba szukać w garażach emerytów mieszkających w małych miasteczkach, w zagłębiu Ruhry. My udaliśmy się po nasz egzemplarz do Forda w Kolonii. Mają tam białą Sierrę w wersji GL, z 2,3-litrowym V6 wyposażonym w podwójny gaźnik, fabrycznie bez katalizatora i z mocą 114 KM.

Motor szumi tak cicho, jak woda, którą dwa piętra wyżej sąsiad nalewa do wanny. Dźwięk, który wydają z siebie zamki drzwi sterowane centralnie, brzmi jak strzał. Fotele są miękkie i szerokie, tapicerka jasna i czysta, a plastiki chropowate, tak jak to było modne w latach 80.

Żeby otworzyć szyberdach, trzeba się jeszcze namachać, ale wszystkie cztery szyby są już opuszczane elektrycznie. Jest nawet termometr wzbogacony o ikonkę kryształu lodu.

Włącznik świateł schowano na kolumnie kierownicy, a guzik, który wygląda jak elektryczna regulacja lusterek, w rzeczywistości pozwala zmieniać natężenie dźwięku między przednimi i tylnymi głośnikami.

Oto youngtimer, przy którym niektórzy będą musieli zajrzeć do instrukcji, by opanować wszystkie funkcje.

Jazda Sierrą to czysta przyjemność. 3-stopniowy „automat” nie irytuje, silnik też się nie męczy, bowiem auto waży zaledwie 1,2 t. Układ kierowniczy obraca się z taką lekkością, jakby siłę wspomagania kalibrował amerykański oddział Forda.

Ford Sierra powstał w liczbie 2,7 mln egzemplarzy, jednak to jeszcze nie uczyniło z niego samochodu, który tworzył historię. Niewielu ją nawet pamięta. Jednak po przejażdżce sześciocylindrową Sierrą wiemy, że to niebawem się zmieni.