Te auta prawie zniszczyły renomę Mercedesa

Jednym z sensowniejszych ruchów mających na celu oszczędności wydawało się odejście od rzędowych silników 6-cylindrowych na rzecz jednostek V6. Dawało to możliwość montażu tego typu jednostek na tej samej taśmie co większych silników 8-cylindrowych. Kosztowo pomysł okazał się trafiony, ale nowe silniki V6, z 3 zaworami na cylinder, nie były ani wydajniejsze ani specjalnie mocniejsze z porównywalnymi rzędówkami.

Kolejną kwestią była konieczność przejścia na lakiery wodorozcieńczalne. Zapomniano jednak o jednym dość istotnym szczególe – lakiery te nie dają takiego zabezpieczenia przed korozją jak lakiery akrylowe i wymagają zupełnie innego przygotowania surowej karoserii. Do tego doszła jeszcze jedna wpadka – w zbiornikach, w których zanurzano karoserię przed lakierowaniem, zagnieździły się bakterie, które dodatkowo obniżały jakość powłok lakierniczych. To właśnie z tego powodu m.in. miłośnicy W124 szukają raczej aut wyprodukowanych przed 1993 rokiem.

W przypadku W210 problem korozji był jeszcze większy – już po 2-3 latach rdza pojawiała się na rantach drzwi, osłabiała mocowanie przednich sprężyn zawieszenia itd. Także tu za oficjalną przyczynę słabej jakości powłok podawano mikroby.

Mimo sceptycznych uwag branży w 1998 roku Daimler zdecydował się na kosztującą 38 miliardów marek fuzję z amerykańskim Chryslerem, która ostatecznie okazała się finansową katastrofą. Wartość przedsiębiorstwa drastycznie spadała aż do rozwodu w 2007 roku. Uzdrowienie firmy kosztowało kilka tysięcy miejsc pracy, a to wpłynęło na jakość produkowanych pojazdów. Zbiegło się to w czasie z lawinowym zgłaszaniem przez klientów problemów z korozją w W210 – niemieckie warsztaty ASO nie nadążały z wymianą i lakierowaniem drzwi w tym aucie. W 2004 roku wybuchł kolejny problem – ze względu na problemy z hamulcami SBC do serwisów wezwano 680 tys. klas E W211, SL-i R230 i CLS-ów C219. W wielu przypadkach nie skończyło się tylko na jednej wizycie, a to oczywiście wygenerowało olbrzymie koszty i bardzo źle wpłynęło na image firmy.

Obecnie produkowane samochody Mercedesa radzą sobie znacznie lepiej. W raportach TUV klasy A, B, C, SLK, GLK i GLC wypadają bardzo dobrze, z minimalnym odsetkiem usterek i awarii. W dużej mierze jest to zasługa Eckharda Cordesa, członka zarządu odpowiedzialnego za produkcję aut osobowych, który w 2004 roku rozpoczął prawdziwą jakościową ofensywę, której efekty cały czas są widoczne.